چگونه یک ارکستر سمفونی سازماندهی می‌شود: بخش‌ها، نشستن و نقش رهبر

ارکستر سمفونی یک گروه بزرگ ساز‌الی است که سازها را از خانواده‌های مختلف ترکیب می‌کند تا موسیقی کلاسیک اجرا کند، طبق ورودی ویکی‌پدیا درباره‌ی ارکستر. ارکسترهای کامل معمولاً بیش از هشتاد نوازنده دارند، در برخی موارد بیش از صد، در حالی که ارکسترهای کوچک‌تر اتاق معمولاً پنجاه نوازنده یا کمتر دارند.

چهار خانواده‌ی سازها

هر ارکستر حول چهار بخش سازماندهی می‌شود، هر یک نیم تنی متمایز را کمک می‌کند، طبق The Violin Channel و ویکی‌پدیا. بخش ریزی — کمانچه‌های اول و دوم، ویولا، چلو و باص — بنیاد گروه را تشکیل می‌دهد و براساس ترتیبات نمونه‌ای که هر دو منابع توصیف می‌کنند، بیش از هر بخش دیگری نوازندگان دارد. کمانچه‌های اول معمولاً خط ملودی اصلی را حمل می‌کنند، در حالی که کمانچه‌های دوم از زیر آنها حمایت هارمونیک اضافه می‌کنند.

بخش سازهای باد چوبی شامل فلوت، اوبو، کلارینت و فاگوت است — معمولاً دو تا سه فلوت، دو اوبو، دو تا سه کلارینت و دو فاگوت، طبق The Violin Channel. فلوت‌ها روشنایی و چابکی را کمک می‌کنند، اوبو صدایی نفوذ‌کننده، کلارینت دامنه‌ی وسیعی در سه اکتاو و فاگوت حمایت گرم پایین را فراهم می‌کند، طبق گزارش.

سازهای برنجی — شاخ‌های فرانسوی، ترومپت، تنبور و توبا — قدرت و پرتاب تامین می‌کنند. یک تکمیل معیاری حول چهار شاخ، دو یا سه ترومپت، دو تنبور تنور به‌علاوه یک تنبور باص و یک توبا شامل می‌شود. سازهای کوبهای، در پشت قرار گرفته، توسط تیمپانی لنگر‌زده می‌شوند، معمولاً یک نوازنده چهار یا پنج دیگ را مدیریت می‌کند، همراه با سازهایی مانند درام، درام باص، سنج‌ها و سازهای چکش‌دار که برحسب نیاز قطعه اضافه می‌شوند.

چگونه موسیقاران بر صحنه مرتب می‌شوند

ارکسترها معمولاً موسیقاران را به‌شکل بن‌اندازی می‌نشانند، رهبر در مرکز رو‌به رو با گروه. ریز‌های بخش نزدیک‌تر به تماشاگران می‌نشینند — کمانچه‌های اول معمولاً بر سمت چپ رهبر قرار می‌گیرند، طبق The Violin Channel — در حالی که سازهای باد چوبی پشت ریزی‌ها قرار می‌گیرند، سازهای برنجی پشت سازهای باد چوبی و سازهای کوبهای در عقب کاملاً. این طرح‌ریزی منعکس‌کننده‌ی تلاش طولانی‌مدت برای متعادل‌کردن سازهایی با حجم‌های طبیعی کاملاً متفاوت است، بنابراین تماشاگران صدای ترکیبی می‌شنوند تا آن‌که هیچ بخشی بر دیگری غالب نشود.

آنچه رهبر واقعاً انجام می‌دهد

رهبر به‌عنوان مدیر هنری ارکستر عمل می‌کند، امتیاز موسیقی را تفسیر می‌کند، تمپو را تعیین می‌کند و از طریق حرکات ارتباط برقرار می‌کند، طبق Colorado Symphony. در طول تمرین‌ها، رهبر با گروه از طریق موسیقی کار می‌کند تا یک اجرای متحد را شکل دهد؛ در کنسرت، حرکات به موسیقاران می‌گویند که چه زمانی شروع کنند، چقدر سریع بازی کنند، چه زمانی کند کنند و چه زمانی متوقف شوند.

رهبران در چند سطح به یک‌باره کار می‌کنند: به‌عنوان ضارب زمان‌ای که گروه را کنار هم نگه می‌دارد، به‌عنوان رهبر تمرین‌ای که تعادل و مسائل گروه را اصلاح می‌کند، و به‌عنوان صدای هنری که تصمیمات تفسیری درباره‌ی قطعه‌ای را می‌گیرد، طبق Colorado Symphony. بسیاری از این ارتباط بر حرکت چوب و زبان بدن متکی است تا بر روی دستور منطقی هنگام آغاز اجرا.

کنسرت‌مایستر و اصلی‌های بخش

کنسرت‌مایستر — اول کمانچه‌ی اصلی — مستقیماً زیر رهبر در سلسله مراتب نسبتی ارکستر قرار می‌گیرد، که توسط ویکی‌پدیا به‌عنوان معاون فرماندهی ارکستر توصیف می‌شود. Colorado Symphony اضافه می‌کند که کنسرت‌مایستر گروه را در تنظیم قبل از اجرا رهبری می‌کند و نیات هنری رهبر را به اعضای دیگر ارکستر منتقل می‌کند، در حالی که همچنین هر قطعه‌ی منفرد کمانچه در یک اثر اجرا می‌کند.

فراتر از کنسرت‌مایستر، هر بخش سازی دارای نوازنده اصلی خود است — برای مثال، اوبو اصلی یا چلو اصلی — مسئول رهبری عبارات و ورودی‌های آن بخش، طبق ویکی‌پدیا.

چگونه اندازه‌ی ارکستر تغییر کرده است

اندازه‌ی ارکستر در سراسر عصرهای موسیقی به‌طور گسترده‌ای متغیر بوده‌است، ویکی‌پدیا یادآوری می‌کند. گروه‌های عصر باروک از حدود 18 نوازنده در برخی از گروه‌های باخ تا 35–80 موسیقار در آثار مرتبط با کورلی متغیر بود. عصر کلاسیکی ابزار‌بندی استاندارد‌تری با سازهای باد چوبی و شاخ‌های جفت شده را آورد، یک مدل که بتهوون با دو برابر کردن بادها و برنج‌ها گسترش داد. واگنر نیروهای ارکسترالی را برای آثار صحنه‌ای خود در بایروت بیشتر گسترش داد، و ویکی‌پدیا یادآوری می‌کند که آثار توسط واگنر و بعداً گوستاو مالر برای ارکسترهایی تا 120 نوازنده فراخوانی کردند.