بارش شهب زمانی اتفاق میافتد که مدار زمین سیاره را از میان مسیری از گرد و غبار که توسط دنبالهدار یا در یک مورد قابل توجه توسط یک سیارک تشکیل شده است، عبور دهد، و ذرات در جو سوخته میشوند. ناسا و انجمن شهاب آمریکایی تقریباً هشت تا نه بارش متکرر را در سال پیگیری میکنند، که هر کدام دارای پنجره اوج خود، نرخ مورد انتظار و شرایط مشاهده هستند. این راهنما مکانیسم‌های پشت صحنه نمایش و آنچه که می‌توان از هر بارش انتظار داشت، شامل اوریونیدها را پوشش میدهد که در 21-22 اکتبر 2026 به اوج میرسند.
این نسخه ترجمهٔ ماشینی متن اصلی (English) است. خواندن متن اصلی
در شب 21-22 اکتبر 2026، زمین از یکی از متراکم‌ترین بخش‌های مسیر حطام باقی‌مانده از دنبالهدار هالی عبور میکند، که باران شهب سالانه اوریونیدها را تولید میکند. بر اساس انجمن شهاب آمریکایی (AMS)، ماه در فاز شب‌افزایی که 74٪ روشن است، در آن شب با مشاهده تداخل خواهد داشت و باعث کاهش آنچه معمولاً یک نمایش متوسط 10 تا 20 شهاب در ساعت است خواهد شد. اوریونیدها یکی از تقریباً نه بارش متکرری‌ست که ناسا و انجمن شهاب آمریکایی هر سال پیگیری میکنند، که هر کدام به بخش خاصی از حطامی مرتبط است که زمین در یک نقطه از مدار خود از آن عبور میکند.
نحوه تشکیل بارش شهب
بخش علوم ناسا توضیح میدهد که بارش شهب به این دلیل اتفاق میافتد که دنباله‌دارها و در بعضی موارد سیارک‌ها، مسیری از حطام غباری را هنگام حرکت به دور خورشید تارک می‌گذارند. بیشتر ذرات در این مسیر بیشتر از اندازه یک دانه ریگ یا نخود نیستند. هنگامی که مدار زمین سیاره را از یکی از این مسیرهای حطام عبور میدهد، تعداد زیادی از ذرات به طور همزمان وارد جو میشوند، و اصطکاک با هوا آنها را تا زمانی که درخشش کنند گرم میکند - خطوطی که معمولاً به عنوان ستاره‌های گریز شناخته میشوند.
یک بار عبور دنبالهدار از نزدیکی خورشید می‌تواند، همانطور که توسط آزمایشگاه پیشرانة جت ناسا شرح داده شده است، تریلیون‌ها ذره کوچک را جدا کند، و این ماده می‌تواند برای قرن‌ها در امتداد مسیر مداری دنبالهدار منتشر بماند. از آنجا که زمین اساساً هر سال همان مسیر مداری را دنبال میکند، بیشتر یا کم در همان تاریخ‌های تقویمی، همان جریان‌های حطام را قطع میکند، بنابراین هر بارش در یک برنامه قابل پیش‌بینی بازگشت میکند.
نقطه‌ای در آسمان که از آن شهابها به نظر می‌رسد تابش میکنند - ویژگی‌ای که هر بارش را نام میدهد - تأثیری از دیدگاه است نه یک مکان فیزیکی. NASA's Space Place این را به این ترتیب توصیف میکند: شهابها "می‌توانند در هر جای آسمان ظاهر شوند، اما 'دم‌های' آنها به نظر می‌رسد که همه به یک جای نشان می‌دهند"، زیرا ذرات قبل از برخورد با جو در مسیرهای تقریباً موازی حرکت میکنند. بارش‌ها بر اساس صورت‌فلکی‌ای که نزدیک‌ترین به آن نقطه تابش است نام‌گذاری میشوند، مثل پرسئیدها (پرسئوس) یا توأمیها (جوزا).
آنچه حطام را باعث میشود: دنباله‌دارها در مقابل یک سیارک
بیشتر بارش‌های عمده با یک دنبالهدار خاص مرتبط هستند. نظرة کلی ناسا پرسئیدها را به دنبالهدار Swift-Tuttle مرتبط میکند، که تقریباً هر 135 سال به دور خورشید می‌گردد، لئونیدها را به دنبالهدار Tempel-Tuttle، و Eta Aquariidها و اوریونیدها را به حطام دنبالهدار هالی مرتبط میکند. تورید‌ها با دنبالهدار Encke مرتبط هستند.
توأمیها استثنا هستند. JPL گزارش میدهد که ستارهشناسان حطام این بارش را به جسمی به نام 3200 Phaethon ردیابی کردند، که آژانس آن را بقایای آنچه که "یک دنبالهدار مرده" می‌نامد به جای یک دنبالهدار فعال توصیف میکند. محققان ارتباط را با تطابق مدار جریان حطام با مدار خود Phaethon شناسایی کردند.
بارش‌های بزرگ سال
تاریخ اوج برای بیشتر بارش‌ها در همان روزهای معدود هر سال قرار می‌گیرند؛ نرخ‌های دقیق می‌توانند متفاوت باشند. تقویم 2026/2027 انجمن شهاب آمریکایی تاریخ‌های 2026 خاص و شرایط ماه را برای چندین بارش آینده میدهد، در حالی که نظرة کلی ناسا توقیت سالانه کلی را فهرست میکند. نرخ‌های مورد انتظار در زیر به عنوان نرخ ساعی ذروه (ZHR) تا جایی که در دسترس باشد، از راهنمای بارش 2026 EarthSky یا از انجمن شهاب آمریکایی استخراج شده است؛ تعداد واقعی‌ای که یک مراقب می‌بیند معمولاً کمتر است.
بارش‌های شهب سالانه بزرگ
بارش
اوج معمول
نرخ مورد انتظار (ZHR)
جسم مادر
کوادرانتیدها
3-4 ژانویه
~100+ (EarthSky)
تفصیل‌نشده در منابع ذکرشده
لیریدها
22-23 آوریل
~10–15 (EarthSky)؛ AMS آن را تنها به عنوان یک بارش متوسط‌قدرت بدون نرخ خاص توصیف میکند
تفصیل‌نشده در منابع ذکرشده
Eta Aquariidها
5-6 مه
~10–30 در ساعت قبل از طلوع فجر (AMS)
دنبالهدار هالی (NASA)
پرسئیدها
12-13 آگوست
~90–100
دنبالهدار Swift-Tuttle (NASA)
توریدهای جنوبی
4-5 نوامبر 2026 (AMS)
متوسط؛ غنی از شهابهای درخشان (AMS)
دنبالهدار Encke (NASA)
توریدهای شمالی
11-12 نوامبر 2026 (AMS)
متوسط (AMS)
دنبالهدار Encke (NASA)
اوریونیدها
21-22 اکتبر 2026 (AMS)
10–20 عادی؛ 50–75 در سال‌های استثنایی (AMS)
دنبالهدار هالی (NASA)
لئونیدها
اواسط تا اواخر نوامبر
تفصیل‌نشده در منابع ذکرشده برای سال عادی
دنبالهدار Tempel-Tuttle (NASA)
توأمیها
13-14 دسامبر 2026 (AMS)
~100–120
3200 Phaethon، بقایای یک دنبالهدار (JPL)
اورسیدها
22-23 دسامبر
~5–10 (AMS)
تفصیل‌نشده در منابع ذکرشده
تقویم AMS همچنین روشنایی ماه را برای شب‌های اوج خاصی در سال 2026 یادداشت میکند: 74٪ برای اوریونیدها، 25٪ برای توریدهای جنوبی، 4٪ برای توریدهای شمالی، و 15٪ برای توأمیها - بدین معنا که توأمیها، که بر اساس AMS معمولاً قویترین بارش سال است، آسمان نسبتاً تاریک و مطلوب در سال 2026 خواهد داشت.
نحوة تماشای بارش شهب
تلسکوپ یا دوربین دو چشمی لازم نیست؛ NASA's Space Place یادداشت میکند که این نوع تجهیزات میدان دید شما را تنگ میکند و شهابها را سختتر برای تشخیص، نه آسان‌تر میکند.
راهنمای 2026 EarthSky ساعات بعد از نیمه‌شب و قبل از طلوع فجر را توصیه میکند، زمانی که صورت‌فلکی تابش برای بیشتر بارش‌ها بالاترین در آسمان است.
ماه روشن یا تمامشب تعداد شهابهای مرئی را به شدت کاهش میدهد، بر اساس هر دو NASA's Space Place و EarthSky؛ ماه نو یا ماهی که از قبل غروب کرده است، آسمانی تاریک‌تر و مطلوب‌تر را فراهم میکند.
20 تا 30 دقیقه را برای تطبیق چشمان خود با تاریکی اختصاص دهید، و در این مدت از نگاه کردن به صفحات تلفن خودداری کنید، بر اساس دستورالعمل EarthSky.
NASA's Space Place پیشنهاد میکند که در یک منطقة باز دور از موانع دراز بکشید، پتو یا کیسة خواب برای گرمای جسم بیاورید، و نگاه خود را آرام کنید به جای حدقه‌روی به یک نقطه ثابت، زیرا شهابها می‌توانند در هر جای آسمان ظاهر شوند.
فعالیت معمولاً برای یک یا دو شب قبل از اوج بیان‌شده افزایش می‌یابد و بعد از آن کاهش می‌یابد، بر اساس JPL، بنابراین یک یا دو شب از هر طرف اوج هنوز می‌تواند یک نمایش معقول را تولید کند.
خطوط درخشان ممکن است در هر جای آسمان ظاهر شوند، اما 'دم‌های' آنها به نظر می‌رسد که همه به یک جای نشان می‌دهند.
— NASA's Space Place
چرا این در حال حاضر مهم است
با اوریونیدها به اوج میرسند در 21-22 اکتبر 2026، این بارش مقرر بعدی در تقویم 2026 بعد از عبور توریدهای جنوبی و شمالی در نوامبر و قبل از بسته شدن توأمیها سال در دسامبر است. تقویم AMS هشدار میدهد که روشنایی ماه 74٪ مورد انتظار در اوج اوریونیدها تعداد شهابهای کم‌نور بارش را ق��بل‌رؤیت کاهش میدهد، اگرچه دوره فعالیت بارش چند هفته در اطراف تاریخ اوج را دربر می‌گیرد.
پرسش‌ها
چه چیزی باران شهب را باعث میشود؟
بارش شهب زمانی اتفاق میافتد که مدار زمین سیاره را از میان مسیری از گرد و غبار که توسط یک دنبالهدار (یا برای توأمیها، توسط جسم 3200 Phaethon) تشکیل شده است عبور میدهد. ذرات از اصطکاک با جو سوخته میشوند، که خطوط مرئی را تولید میکند، بر اساس ناسا.
آیا برای دیدن بارش شهب به تلسکوپ یا دوربین دو چشمی نیاز دارید؟
خیر. NASA's Space Place بیان میکند که هیچ تجهیزات خاصی لازم نیست و تلسکوپها یا دوربینهای دو چشمی در واقع میدان دید شما را تنگ میکنند، باعث میشوند که شهابها را سختتر بگیرند.
کدام بارش شهب بیشترین شهاب در ساعت تولید میکند؟
توأمیها، به اوج در 13-14 دسامبر 2026 میرسند، توسط انجمن شهاب آمریکایی بر اساس معمول قویترین بارش سال توصیف میشوند، با نرخ مورد انتظار در محدودة تقریباً 100–120 شهاب در ساعت تحت آسمان تاریک، بر اساس راهنمای 2026 EarthSky.
آیا ماه بر تعداد شهابهایی که میتوانید ببینید تأثیر میگذارد؟
بله. هر دو NASA's Space Place و EarthSky یادداشت میکنند که ماه روشن یا تمامشب تعداد شهابهای مرئی را به شدت کاهش میدهد، در حالی که آسمان تاریک و بدون ماه اجازة دیدن نرخ کامل مورد انتظار را میدهد.
بعد از اواسط اکتبر 2026 بعدیترین بارش شهب بزرگ کی است؟
اوریونیدها در 21-22 اکتبر 2026 به اوج میرسند، بر اساس تقویم انجمن شهاب آمریکایی، و سپس توریدهای جنوبی (4-5 نوامبر) و توریدهای شمالی (11-12 نوامبر) دنبال میشوند.
شب‌های طولانی‌تر و روشن‌تر پاییز یکی از آسان‌ترین فصول برای یادگیری آسمان است. زحل درخشان‌ترین سیاره قابل دید این پاییز است که در 4 اکتبر 2026 به حالت تقابل رسید، در حالی که مربع بزرگ پگاسوس و شکل W کاسیوپیا به‌عنوان نشانه‌هایی برای یافتن آندرومدا، پرسئوس و سایر صورت‌های فلکی عمل میکنند.
مبتدیان می‌توانند آسمان شب را با شروع با چند الگوی ستاره‌ای درخشان و آسان‌تر برای مشاهده و استفاده از "ستاره‌های اشاره‌کننده" برای یافتن شمال یا جنوب واقعی یاد بگیرند. خرس بزرگ به پولاریس در نیمکره شمالی اشاره میکند، در حالی که صلیب جنوبی و ستاره‌های اشاره‌کننده آن قطب آسمانی جنوبی را زیر خط استوا تعیین میکنند.
ناسا ماموریت GIMLI را که توسط موسسه علوم سیاره‌ای رهبری میشود، انتخاب کرد تا رادار، سنسورهای لرزه‌ای و ابزارهای جاذبه‌سنجی را به یک گودال در منطقه Marius Hills ماه بفرستد و تعیین کند که آیا این گودال به داخل یک لوله حمم‌سنگی بزرگ زیرزمینی باز میشود یا خیر. اگر چنین غاری وجود داشته باشد و به اندازه‌ی کافی بزرگ باشد، می‌تواند روزی فضانوردان را از تشعشعات، دمای شدید و برخوردهای ریزشهاب محافظت کند.
ماه در هر 29.5 روز از هشت فاز عبور میکند، چرخه‌ای که ماه سینودی نامیده میشود، و فاز کامل بعدی - ماه شکاری اکتبر - در 04:12 GMT/UTC (12:12 صبح EDT) در 26 اکتبر 2026 به اوج خود می‌رسد. در اینجا نحوه عملکرد چرخه فاز و آنچه ناسا و راهنمای مشاهده آسمان برای مشاهده آن توصیه میکنند، از دید چشم غیر مسلح تا تلسکوپ را می‌خوانید.
