امپراتوری عثمانی به عنوان یک امارت کوچک در شمال غرب آناتولی حدود سال 1299 توسط عثمان اول تأسیس شد و در طول شش قرن به دولتی تبدیل شد که در برخی اوقات از دروازه های وین تا اقیانوس هند امتداد داشت. این امپراتوری رسماً در اوائل دهه 1920 پایان یافت. در زیر آنچه منابع تاریخی در مورد چگونگی بوجود آمدن آن، رسیدن به اوج خود در زمان سلیمان قانونی، و دلایل انهدام نهایی آن می‌گویند، بر اساس History.com، National Geographic، The Lausanne Project و حساب تاریخی کاخ توپکاپی.
چگونه دولت عثمانی آغاز شد
بر اساس History.com، عثمان اول امپراتوری عثمانی را حدود سال 1299 در آناتولی تأسیس کرد و نام "عثمانی" از نام عربی او، عثمان، گرفته شده است. جانشینان او، اورخان، مراد اول و بایزید اول سرزمین های عثمانی را در دهه های بعدی گسترش دادند. نیروهای عثمانی برای اولین بار در اواسط قرن چهاردهم به اروپا عبور کردند و از طریق تراقیا و بالکان پیشرفت کردند و قسطنطنیه را از قلب بالکان جدا کردند.
نقطه عطف در سال 1453 رخ داد، زمانی که سلطان محمد دوم، معروف به محمد فاتح، قسطنطنیه را محاصره کرد و فتح کرد و امپراتوری بیزانس را که حدود 1000 سال قدمت داشت پایان داد، بر اساس History.com. محمد شهر را استانبول نامگذاری کرد و آن را پایتخت عثمانی قرار داد، که History.com آن را به عنوان یک مرکز اصلی تجارت و فرهنگ تحت حکومت عثمانی توصیف میکند.
National Geographic یادآور میشود که حکومت عثمانی به گونه‌ای ساختار یافته بود که موقعیت سلطان تنها نقش وراثی در دولت بود؛ سایر مناصب نخبه در دستگاه دولتی و نظامی براساس شایستگی و خدمت و نه بر اساس تولد پر شد. این سیستم، همراه با کنترل روسای تجاری اصلی، کمک کرد تا ثروت و قدرت اداری تولید شود که توسعه بیشتر را تقویت کرد.
عصر طلایی تحت حکومت سلیمان قانونی
امپراتوری به آنچه مورخان آن را اوج می‌خوانند، تحت حکومت سلیمان اول رسید، که از 1520 تا 1566 حکومت کرد و در ترکی به عنوان "قانونی" (قانون‌گذار) شناخته میشود. بر اساس حساب تاریخی کاخ توپکاپی، دوران حکومت 46 ساله او توسعه سرزمینی، اصلاح قانونی و رشد فرهنگی را به ارمغان آورد، با اختیاری که طبق توصیف منبع، "از دروازه های وین تا ساحل های اقیانوس هند" امتداد داشت. او شخصاً سیزده کمپین نظامی بزرگ را رهبری کرد، از جمله فتح بلگراد و رودس و پیروزی بر مجارستان در نبرد موهاج، در حالی که فرمانده دریایی او بربروسا خیرالدین پاشا قدرت دریایی عثمانی را در سراسر دریای مدیترانه گسترش داد.
سلیمان همچنین بازسازی جامع قانون عثمانی را سفارش داد، که نتیجه آن قانون‌نامه عثمانی بود که حساب تاریخی کاخ توپکاپی می‌گوید قانون سلطنتی (قانون) را با قانون مذهبی اسلامی (شریعت) در یک سیستم قانونی منسجم و یکپارچه‌ای ادغام کرد که قرن‌ها تداوم یافت. تحت حمایت او، معمار اول معمار سنان ساختارهای بنیادین را طراحی کرد از جمله مسجد سلیمانیه در استانبول، در حالی که کارگاه های امپراتوری کاخ خط، نقاشی مینیاتور و سفالینه را تولید کردند که استانداردهای زیبایی‌شناختی در سراسر امپراتوری را تعیین کردند، بر اساس همان منبع.
National Geographic افزود که تحت حکومت سلیمان، هنرها، فناوری و معماری به طور قابل‌توجهی پیشرفت کردند، این دوره را به عنوان اوج فرهنگی و سیاسی امپراتوری در سراسر اروپای شرقی، شمال افریقا و خاور میانه توصیف میکند.
انحطاط: از وین تا "مرد بیمار اروپا"
قدرت عثمانی پس از یک تلاش ناموفق برای تصرف وین در سال 1683 شروع به کاهش کرد، بر اساس History.com و National Geographic. تلفات نظامی بعدی منجر به نزول مجارستان توسط امپراتوری تا سال 1699 شد و جنگهای بیشتری با روسیه، اتریش و لهستان سرزمین های عثمانی را در طول قرن هجدهم فرسوده کردند.
National Geographic انحطاط طولانی‌تر را به ترکیب عوامل نسبت می‌دهد: درگیریهای سیاسی داخلی، تقویت کشورهای اروپایی، رقابت از طرق تجاری جدیدی که توسط اکتشافات اروپایی باز شدند، و صنعتیشدن بعدی که از توسعه اقتصادی عثمانی فراتر رفت. History.com تلفات سرزمینی خاصی را فهرست میکند، از جمله استقلال یونان در سال 1830 و از دست رفتن بیشتر سرزمین های اروپایی باقی‌مانده در جنگهای بالکان 1912-1913. تا قرن نوزدهم، National Geographic می‌گوید امپراتوری "مرد بیمار اروپا" را به دست آورده است که منعکس‌کننده سرزمین های کاهشی‌یافته، مشکلات اقتصادی و وابستگی متزاید به قدرت‌های اروپایی است.
جنگ جهانی اول و پایان امپراتوری
اتحاد امپراتوری عثمانی با آلمان در جنگ جهانی اول برای انهدام آن تعیین‌کننده ثابت شد. National Geographic گزارش می‌دهد که بیش از دو‌سوم نیروهای نظامی عثمانی در طول جنگ تلفات شدند و تا 3 میلیون غیر‌نظامی درگذشتند، از جمله تخمین 1.5 میلیون ارمنی. شکست امپراتوری در جنگ منجر به تحمیل معاهده سیور در سال 1920 شد که ملی‌گرایان ترک آن را رد کردند.
The Lausanne Project، یک ابتکار دانشگاهی در مورد تاریخ معاهده، می‌گوید که رژیم ملی‌گرا تحت رهبری مصطفی کمال تا آن زمان سلطان را از قدرت برانداخته بود و معاهده لوزان که در 24 ژوئیه 1923 امضا شد جایگزین سیور شد و رسمی‌ترین بخش‌شناسی بین‌المللی را به دولت ترک جدید اعطا کرد. بر اساس همان منبع، ترکیه در اکتبر 1923 به عنوان یک جمهوری اعلام شد و خلافت عثمانی - آخرین مؤسسه باقی‌مانده از سلطنت قدیم - در مارس 1924 منحل شد. History.com به طور مشابه می‌گوید که عنوان سلطان در سال 1922 حذف شد و ترکیه در 29 اکتبر 1923 تحت رهبری مصطفی کمال آتاتورک جمهوری شد.
نقاط کلیدی در تاریخ عثمانی| دوره | رویداد | منبع |
|---|
| c. 1299 | عثمان اول امارت عثمانی را در آناتولی تأسیس میکند | History.com |
|---|
| 1453 | محمد دوم قسطنطنیه را تصرف میکند و امپراتوری بیزانس را پایان می‌دهد | History.com |
|---|
| 1520–1566 | دوران حکومت سلیمان قانونی؛ عصر طلایی قانونی و معماری | کاخ توپکاپی |
|---|
| 1683 | محاصره ناموفق وین آغاز انحطاط طولانی را نشان می‌دهد | History.com; National Geographic |
|---|
| 1912–1913 | جنگهای بالکان بیشتر سرزمین های اروپایی باقی‌مانده را سلب میکند | History.com |
|---|
| 1914–1918 | جنگ جهانی اول؛ تلفات نظامی و غیر‌نظامی سنگین، از جمله ارمنی‌ها | National Geographic |
|---|
| 1922–1924 | سلطنت منحل شد، جمهوری اعلام شد، خلافت منحل شد | History.com; The Lausanne Project |
|---|
چرا این تاریخ هنوز مهم است
امپراتوری عثمانی با مدت تقریب شش قرن مرزها، سنت‌های قانونی و منظر فرهنگی جنوب‌شرق اروپای مدرن، خاور میانه و شمال افریقا را شکل داد. مدل حکومت آن - سلطان وراثی در بالای دستگاه دولتی مبتنی بر شایستگی، همان‌طور که National Geographic توصیف میکند - و ترکیب قانونی تحت حکومت سلیمان توسط مورخان به‌طور مکرر به عنوان دلایل ماندگاری دولت تا آن زمان که جنگ‌ها و ملی‌گرایی قرن بیستم آن را به پایان رساند استشهاد می‌شوند.
