رنسانس به دوره تغییر فرهنگی و فکری در اروپا اشاره می‌کند که مورخان عموماً آن را از قرن چهاردهم تا قرن هفدهم تاریخ‌گذاری می‌کنند، طبق History.com. این حرکت در فلورانس و دیگر شهر-دول‌های ایتالیایی شروع شد و پیش از پخش در سراسر قاره، نشان‌دهنده انتقالی بین دورهای قرون وسطایی و نوین است.
ریشه‌های آن در فلورانس
طبق دائرةالمعارف تاریخ جهانی، پایه‌های فکری این حرکت توسط سه نویسنده ایتالیایی قرن چهاردهم گذاشته شد: دانته الیگیری (1265–1321)، فرانچسکو پترارک (1304–1374)، و جیووانی بوکاچو (1313–1375). پترارک، که در کتابخانه‌های معابدی به دنبال نسخهای کلاسیکی 'گمشده' از جمله آثار شیشرون بود، اغلب به عنوان پدر انسانیت خوانده میشود.
کولوتشیو سالوتاتی محقق فلورانسی (1331–1406) اصطلاح رومی studia humanitatis را احیا کرد تا دورهای از مطالعه که بر تجربه انسانی تمرکز داشت نه صرفاً بر عقیده مذهبی، طبق دائرةالمعارف تاریخ جهانی توصیف می‌کند. حمایت خانواده مدیچی از محققان انسانی و کتابخانه‌ها، که در دائرةالمعارف تاریخ جهانی مستند است، کمک کرد این حرکت در فلورانس ریشه بدوانید پیش‌تر از پخش به دیگر شهر-دول‌های ایتالیایی و سپس در سراسر قاره، یک پیشرفت جغرافیایی که توسط History.com نیز توصیف میشود.
انسانیت و دیدگاه نویی برای یادگیری
انسانیت رنسانس تحصیل بر باستان، فضیلت شهری و استدلال اخلاقی فردی را به جای اسکولاستیسیسم قرون وسطایی، طبق دائرةالمعارف تاریخ جهانی ترجیح داد. دسیدریوس اراسموس از روتردام (حدود 1469–1536) پرخواندهترین محقق انسانی عصر شد، نشر کرد متون آموزشی عملی مثل On Copia (1512) که کمک کرد دسترسی به یادگیری انسانیت را گسترش دهد.
آموزش انسانی جامع ریتوریک، فلسفه اخلاقی، دستور زبان، تاریخ و شاعری را ترکیب کرد. این برنامه درسی نحوه رویکرد شخصیات بعدی رنسانس را به تکنیک هنری و رصد علمی شکل داد، معامله مطالعه دقیق متون کلاسیکی و جهان طبیعی به عنوان تلاش‌های مکمل.
هنر: از سطوح تخت به فضای واقع‌گرایانه
History.com چندین شخصیت مرکزی در هنر رنسانس را مشخص می‌کند: لئوناردو داوینچی (1452–1519)، نقاش مونالیزا و شام آخر؛ میکلآنژ (1475–1564)، مجسمه‌ساز داوید و نقاش سقف کاپلای سیستین؛ ساندرو بوتیچلی (1445–1510)، خالق متولد ونوس؛ و رافائیل (1483–1520)، که برای نقاشی‌های مادونا و مکتب آتن شهرت دارد.
دائرةالمعارف تاریخ جهانی مکتب آتن رافائیل را به عنوان نمونه‌ای از چگونه هنرمندان رنسانس ایدههای کلاسیکی تناسب و نمایش انسانی واقع‌گرایانه را پذیرفتند، اغلب مستقیماً توسط فلسفه انسانی آگاه شده‌اند.
علم: رصد نه ستم
همان تاکید بر رصد مستقیم که هنر رنسانس را شکل داد نیز پیشرفتهای علمی بزرگ را تغذیه کرد. نیکلاس کپرنیکوس پیشنهاد کرد خورشید نه زمین مرکز منظومه شمسی بود، طبق History.com.
گالیله گالیلی (1564–1642) از رصدهای تلسکوپ استفاده کرد — از جمله ماه‌های مشتری و حلقه‌های زحل — برای پشتیبانی از مورد مرکزیت خورشیدی، History.com گزارش می‌دهد. او بعداً تحت نظارت خانگی قرار گرفت برای نظرات خود در مورد یک جهان مرکزیت خورشیدی، History.com یادآوری می‌کند، منعکس‌کننده تنش بین روش علمی درحال ظهور و سلطه دینی تثبیت‌شده در آن زمان.
دستگاه چاپ و پخش ایده‌ها
یوهانس گوتنبرگ یک دستگاه چاپ حروف متحرک را حدود سال 1450 در مینتس توسعه داد، تکنولوژی را از مکان‌های شراب و روغن موجود ایتباس کرد، طبق دائرةالمعارف تاریخ جهانی. فرایند او حروف فلزی قابل استفاده مجدد استفاده کرد، اجازه کتابها را تولید‌کردن بسیار سریعتر و ارزانتر از نسخهای خطی کپی‌شده دستی.
تا سال 1520، بیش از 200 مرکز چاپ در سراسر اروپا فعال بود، طبق دائرةالمعارف تاریخ جهانی. پخش سریع مواد چاپی به طور گسترده‌ای بخاطر شتاب رنسانس، اصلاح احتجاجی بعدی و انقلاب علمی به وسیله دسترسی متون کلاسیکی و جدید علمی به مخاطبان بسیار وسیع‌تر از گذشته نسبت داده میشود.
اشخاص کلیدی رنسانس و مساهمات آنها| شخص | تاریخ‌ها | زمینه | معروف برای |
|---|
| پترارک | 1304–1374 | انسانیت | کشف مجدد نسخهای کلاسیکی؛ 'پدر انسانیت' خوانده میشود |
|---|
| یوهانس گوتنبرگ | حدود 1398–1468 | چاپ | دستگاه چاپ حروف متحرک، عاملی تا 1450 |
|---|
| لئوناردو داوینچی | 1452–1519 | هنر | مونالیزا، شام آخر |
|---|
| نیکلاس کپرنیکوس | 1473–1543 | علم | نموذج مرکزیت خورشیدی پیشنهاد کرد |
|---|
| میکلآنژ | 1475–1564 | هنر | داوید، سقف کاپلای سیستین |
|---|
| رافائیل | 1483–1520 | هنر | مکتب آتن |
|---|
| گالیله گالیلی | 1564–1642 | علم | رصدهای تلسکوپ حمایت‌کننده مرکزیت خورشیدی |
|---|
چرا رنسانس به عنوان نقطه عطف مهم است
History.com رنسانس را به عنوان دورهای فرهنگی، هنری، سیاسی و اقتصادی 'باززایش' که تمدن اروپایی قرون وسطایی و نوین را پل کشید توصیف می‌کند. ترکیب دانش کلاسیکی بازاکتشاف‌شده، تکنیکهای هنری جدید، تحقیق علمی گسترده‌یافته و چاپ انبوه آن را از دورهای پیشین متمایز می‌کند و سوابقی را تعیین می‌کند که بر عصر روشن‌گری بعدی تاثیر گذاشته‌اند، طبق منابع بررسی‌شده.
