Astronomowie identyfikują pierwszą zieloną gwiazdę: jak chemia białego karła określa jej kolor
Opublikowano:
W skrócie
Astronomowie z Uniwersytetu Warwick twierdzą, że biały karzeł WD J1330+6435, położony około 284 lata świetlne od nas, jest pierwszą gwiazdą, która, jak się mówi, wygląda zielono dla ludzkiego oka. Kolor pochodzi z sodu pochłaniającego światło żółte, pomarańczowe i czerwone w jego niezwykle gęstej atmosferze, po tym jak pochłonął skalisty gruz z własnego systemu planetarnego. Wyniki, opublikowane w czasopiśmie RAS Techniques and Instruments, ujawniły również inne nieoczekiwane kolory białych karłów, w tym różowy, fioletowy, cyjan i żółty.
Ta wersja jest tłumaczeniem maszynowym oryginału (English). Przeczytaj oryginał
Astronomowie kierowani przez dra Marka Hollandsa, pracownika naukowego Warwick Prize w Grupie Astronomii i Astrofizyki na Uniwersytecie Warwick, zidentyfikowali białego karła WD J1330+6435 jako pierwszą gwiazdę, która faktycznie wyglądałaby zielono dla obserwatora. Badania zostały opublikowane w czasopiśmie RAS Techniques and Instruments.
Dlaczego większość gwiazd nigdy nie wygląda zielono
Astronomowie opisują większość gwiazd jako zachowujące się jak «idealny radiator», co oznacza, że ich kolor jest określony prawie wyłącznie przez temperaturę powierzchni, w taki sam sposób, w jaki żelazo kowala przechodzi od czerwieni do pomarańczy do bieli, gdy się nagrzewa. Chłodne gwiazdy wyglądają pomarańczowo, gwiazdy takie jak Słońce wyglądają białe, a najgorętsze gwiazdy świecą bladoniebiesko. Białe karły zazwyczaj podążają za tym samym wzorem opartym na temperaturze — aż do momentu, gdy niezwykłe warunki atmosferyczne, jak w przypadku WD J1330+6435, powodują, że jeden z nich od niego odbiega.
Co wyróżnia WD J1330+6435
WD J1330+6435 to biały karzeł, gęsta spłonęła pozostałość pozostawiona po wyczerpaniu paliwa przez gwiazdę podobną do Słońca, położona około 284 lata świetlne od Ziemi z temperaturą powierzchni około 4000 stopni Celsjusza (7232 stopnie Fahrenheita). W przeciwieństwie do zwykłych gwiazd akumuluje skalisty materiał z przetrwałego systemu planetarnego, wzbogacając swoją zewnętrzną atmosferę sodem, wapniem i litem.
Atmosfery chłodnych białych karłów mogą osiągać gęstości zbliżone do gęstości wody, miliony razy gęstsze niż zewnętrzna warstwa Słońca lub fotosfera. W tych ekstremalnych warunkach sód w gęstej plazmie helu WD J1330+6435 pochłania większość żółtego, pomarańczowego i czerwonego światła przechodzącego przez atmosferę, pozwalając głównie zielonym długościom fal uciekać w kierunku obserwatora.
Ślady sodu w atmosferze tego białego karła pochłaniają pomarańczową część spektrum, pozostawiając za sobą nieuchwytne zielone światło.
— Dr. Mark Hollands, Uniwersytet Warwick
Jak naukowcy ustalili prawdziwe kolory
Aby określić, jak by wyglądał dany biały karzeł, zespół z Warwick przeanalizował spektra, długościowe «odciski palców» światła gwiazdy, i przeprowadził te dane przez model ludzkiej percepcji kolorów, aby przewidzieć odcień, który postrzega gołym okiem. O ile wiedzą naukowcy, żadna inna gwiazda, żywa czy martwa, wcześniej nie została wiarygodnie zgłoszona jako zielona.
Skład atmosfery białego karła i widoczny kolor
Skład atmosfery
Widoczny kolor
Przykład lub uwaga
Bogaty w sód, hel o dużej gęstości
Zielony
WD J1330+6435, jedyna znana przypadka
Bogaty w węgiel
Różowy lub fioletowy
Zgłoszony wśród badanych białych karłów
Wzbogacony gruzem asteroidy/komety
Żółty
Powiązane z akumulowanym materiałem planetarnym
Mieszany wodór-hel
Cyjan lub bladoniebieski
Powszechny wśród badanych białych karłów
Typowy/większość składu
Biały (mediana ~ 6800 Kelwina)
146 z 151 badanych białych karłów w promieniu 65 lat świetlnych
Jak rzadkie są białe karły o niezwykłych kolorach
W próbce 151 białych karłów w promieniu 65 lat świetlnych od Ziemi zespół z Warwick znalazł pięć o niezwykłym zabarwieniu — stosunek, który według naukowców sugeruje, że około jeden na 30 białych karłów we Wszechświecie może wykazać niezwykły kolor. Pozostałe 146 miało medianną temperaturę koloru około 6800 Kelwina, którą ludzkie oko postrzega jako białą.
Białe karły stanowią ostatni etap cyklu życia gwiazd takich jak Słońce, po tym jak odrzucą warstwy zewnętrzne i pozostałe jądro ochłodzi się w ciągu miliardów lat. Ponieważ nie generują już energii poprzez syntezy jądrowe, ich obserwowany kolor zależy od temperatury i od pierwiastków, które osiadły lub wpadły w ich cienką atmosferę zewnętrzną, a nie od procesów fuzji, które określają kolor żywych gwiazd.
Pytania
Jak się nazywa pierwsza potwierdzona zielona gwiazda?
To WD J1330+6435, biały karzeł około 284 lata świetlne od Ziemi, zidentyfikowany przez astronomów Uniwersytetu Warwick kierowanych przez dra Marka Hollandsa.
Dlaczego zwykłe gwiazdy nie wyglądają zielono?
Kolor gwiazdy jest głównie określony przez jej temperaturę, zachowując się jak to, co astronomowie nazywają «idealnym radiatorem». Białe karły zwykle podążają za tym samym wzorem, wyglądając pomarańczowo, białe lub bladoniebiesko w zależności od temperatury, aż do momentu gdy niezwykłe warunki atmosferyczne — jak w przypadku WD J1330+6435 — powodują, że jeden z nich od niego odbiega.
Co sprawia, że WD J1330+6435 wygląda zielono?
Biały karzeł akumulował bogaty w sód skalisty gruz planetarny, a w jego niezwykle gęstej atmosferze ten sód pochłania żółte, pomarańczowe i czerwone światło, pozostawiając zielonkastą poświatę.
Jak powszechne są białe karły o niezwykłych kolorach?
W próbce 151 białych karłów w promieniu 65 lat świetlnych od Ziemi pięć wykazało niezwykłe zabarwienie. Naukowcy z Warwick stwierdzili, że to sugeruje, że około jeden na 30 białych karłów we Wszechświecie może wykazać niezwykły kolor.
Gdzie opublikowano to badanie?
Wyniki pojawiły się w czasopiśmie RAS Techniques and Instruments w badaniu przeprowadzonym przez astronomów Uniwersytetu Warwick.
Ten tekst przygotowała sztuczna inteligencja, a przed publikacją przeszedł automatyczną kontrolę źródeł. Jeśli widzisz błąd, poproś o sprostowanie. Poproś o sprostowanie lub odpowiedź · Jak to robimy
Trzęsienia ziemi następują, gdy naprężenie, które nagromadziło się przez lata, dziesięciolecia lub wieki wzdłuż zablokowanego uskoku, ostatecznie pokonuje tarcie, a skała nagle się przesunięta. To przesunięcie uwalnia zgromadzoną energię w postaci fal sejsmicznych, które rozchodzą się na zewnątrz i wstrząsają ziemią. United States Geological Survey (USGS) i Caltech opisują to jako ciągły cykl napędzany wolnym ruchem tektonicznych płyt Ziemi.
Pogoda to stan atmosfery w konkretnym miejscu i momencie — deszcz, wiatr lub temperatura w tej chwili. Klimat to średnia tych wzorów pogodowych na przestrzeni długiego okresu, zwykle 30 lat lub więcej, według NASA i NOAA. Różnica zasadniczo dotyczy skali czasowej, a nie samych zjawisk.
15 października 2026 roku Generalna Konferencja ds. Miar i Wag (CGPM) zagłosowała w Wersalu za wstrzymaniem dodawania «sekund przestępnych» do zegarów światowych od 20 maja 2027 roku. Praktyka sporadycznego dodawania dodatkowej sekundy do Skoordynowanego Czasu Światowego (UTC), którą stosuje się od 53 lat, zastępowana jest systemem, który pozwala czasowi cywilnemu odbiegać od rzeczywistego obrotu Ziemi nawet do godziny, zanim konieczna będzie jakakolwiek korekta.
16 października 2026 roku silne trzęsienie ziemi uderzyło w pobliżu wybrzeża półwyspu Kamczatki w Rosji. Trzęsienie ziemi o magnitudzie 6,9 zmierzyła Amerykańska Służba Geologiczna (USGS); Europejsko-Śródziemnomorskie Centrum Sejsmologiczne (EMSC) wstępnie podało magnitudę 7,0, którą następnie zmieniło na 6,9 w zgodzie z danymi USGS. Władze Hawajów i Japonii stwierdziły, że nie ma zagrożenia tsunami, chociaż japońska Agencja Meteorologiczna (JMA) krótko i błędnie ostrzegła o trzęsieniu ziemi o magnitudzie 9,9, zanim wycofała to ostrzeżenie osiem minut później.
