فئوداليسم توضیح شده: چگونه پادشاهان، نجبا و دهقانان اروپای قرون وسطی را ساختار دادند

فئوداليسم سیستم سیاسی و اجتماعی غالب اروپای غربی قرون وسطی بود، بر پایه زمین، وفاداری و تعهد متقابل. طبق دایره‌المعارف تاریخ جهان، این سیستم سلسله مراتبی را توصیف می‌کند که در آن پادشاه نظری‌اً تمام اراضی را مالک بود اما عقارات بزرگی به نام معیشت‌ها را در برابر وفاداری و خدمات نظامی به اشراف اعطا می‌کرد. این اشراف به نوبه خود معیشت‌های کوچک‌تری را به شوالیه‌ها و اربابان کم‌تر اهمیت داده اعطا می‌کردند، و تشکیل هرمی از تعهدات از تاج تا افرادی که واقعاً زمین را کشت می‌دادند.

چگونه هرم فئودالی کار می‌کرد

در بالا شاه یا امپراطور نشسته بود. زیر او اربابان و اشرافی بودند که معیشت‌ها را مستقیم از تاج دریافت کردند و در برابر خدمات نظامی، مشورت و گاهی پرداخت‌ها متعهد شدند. این اربابان سپس بخش‌هایی از اراضی خود را به وازالان - اغلب شوالیه‌ها - اعطا می‌کردند که از طریق آیین تسلیم خود را وفادار قرار می‌دادند، طبق History.com و دایره‌المعارف تاریخ جهان. در پایین هرم دهقانان، از جمله رقیقان غیر آزاد بودند، که زمین را کاشت می‌دادند و متعهد بودند کار، محصول یا اجاره‌ای را به کسی که معیشت بالای آنها را مالکانه داشت بپردازند.

دایره‌المعارف تاریخ جهان فئوداليسم واقعی - روابط ارباب و وازال میان افراد آزاد، معمولاً اشراف و شوالیه‌ها - را از مانوریاليسم، سیستم جدای که رقیقان غیر آزادی را که در زمین معیشت کار می‌کردند در برابر حمایت ارباب حکمرانی می‌کرد، متمایز می‌کند، طبق دایره‌المعارف.

سه طبقه: کسانی که دعا می‌کنند، می‌جنگند و کار می‌کنند

در کنار سلسله مراتب فئودالی زمین، متفکران وسیط‌الع‌‌صری از قرنان یازدهم و دوازدهم جامعه را به سه طبقه تقسیم کردند، مدلی که دایره‌المعارف تاریخ جهان ریشه آن را در فروپاشی امپراتوری روم غربی در 476 م می‌یابند. از نظر لاتینی این‌ها اوراتوریس (روحانیون، 'کسانی که دعا می‌کنند')، بیلاتوریس (اشراف و شوالیه‌ها، 'کسانی که می‌جنگند') و لابوراتوریس (دهقانان و بعداً کارگران شهری، 'کسانی که کار می‌کنند') بودند.

هر طبقه وظایف معینی داشت: روحانیون بر زندگی روحانی نظارت می‌کردند؛ اشراف سرزمین‌ها را حکمرانی می‌کردند و حمایت مسلح فراهم می‌کردند؛ و عوام، اکثریت فرسایش‌ناپذیر جمعیت، زمین را کاشت می‌دادند و برای این حمایت هزینه می‌پرداختند. دایره‌المعارف تاریخ جهان توجه می‌دهد که مدل در طول زمان با ظهور تاجران، صنعتگران و تمویل‌کنندگان ثروتمند شهری در طبقه سوم، کم‌تر دقیق شد و مرزهای اصلی آن تار شد.

از امپراتوری شارلمان تا پادشاهی‌های رقابتی

خیز فئوداليسم ارتباط نزدیکی با تجزیه امپراتوری کارولینژی دارد. پاپ لئو سوم شارلمان را امپراطور روماني در 25 دسامبر 800 تتویج کرد، بنیاد را برای چیزی که بعداً با امپراتوری روم مقدس مرتبط بود فراهم کرد، طبق دایره‌المعارف تاریخ جهان. پس از مرگ شارلمان، پسرش لویی دارای سلطه را بجای حکمرانی به‌عنوان دولت متمرکز، بین بستگان توزیع کرد، و پس از مرگ لویی در 840 پسران او روی جانشینی می‌جنگیدند؛ جنگ داخلی حاصل با معاهده فردان در 843 پایان یافت، که امپراتوری را به فرانسیا غربی، فرانسیا میانی و فرانسیا شرقی تقسیم کرد.

این تقسیم سه‌طرفه اربابان محلی را از مرکز امپراطوری تضعیف‌شده بسیار بیش‌تر قدرت داد، لامرکزی‌ای که دایره‌المعارف تاریخ جهان مستقیماً با رشد فئوداليسم پیوند می‌خورد. تقسیمات همچنین بنیاد سیاسی را برای آنچه که مملکت فرانسه، امپراتوری روم مقدس و دول ایتالیایی شد، تعیین کردند. بر اساس Timemaps، در حوالی 1000 میلادی، قدرت‌های اصلی اروپای مسیحی شامل امپراتوری روم مقدس - پوشش بسیار از آلمان، اتریش، کشورهای پایین‌دست، سرزمین‌های بوهیمی و شمال ایتالیا - و همچنین مملکت‌های فرانسه، انگلیس، اسکاتلند، ممالک اسکاندیناوی، لهستان، مجارستان و مملکت‌های مسیحی شبه‌جزیره‌ایبری مانند قشتالیه و آراگون بودند.

Timemaps این مملکت‌های وسیط را کم‌تر مانند دول متحده و بیش‌تر مانند فدراسیونی توصیف می‌کند، با قدرت شاهی عملی‌اً محدود توسط شبکه‌ای از اربابان فئودالی. شاهان عموماً از طریق شورای اشراف و اساقفه پیشرو حکمرانی می‌کردند، از طریق دادگاه‌های متحرک که بین سرزمین‌ها سفر می‌کردند حکمرانی می‌کردند، و برای مالیات و جنگ به تعاون بزرگ‌مردان بستگی داشتند. کلیسای کاتولیک لایه اضافی قدرت را افزود، به عنوان قدرتی بین‌المللی عمل می‌کرد که می‌توانست با اشراف علیه پادشاه یا با پادشاه علیه اشراف شورشی متحد شود.

انگلیس: مطالعه موردی در پادشاهی فئودالی

تنش بین تاج انگلیس و اشراف آن زیر حکمرانی پادشاه جان به اوج رسید. طبق دایره‌المعارف تاریخ جهان، از‌دست دادن جان از نرماندی و سایر سرزمین‌های فرانسوی در حوالی 1204-1205، مالیات‌های سنگین و خلاقانه آن، و روش او در انتقال پرونده‌های قانونی از دادگاه‌های بارونیان خود به دادگاه‌های سلطنتی خود باعث خشم اشراف شد، که همچنین کنترل قلعه‌های خود را مطالبه کردند. شورش بارون‌های حاصل جان را مجبور کرد در Runnymede در 15 ژوئن 1215 منشور بزرگ را مهر کند. منشور 63 بندی پادشاه را مجبور کرد قانون و رسم تعیین‌شده را مشورت کند، از جمله مشورت باروننان در شورای بزرگ قبل از اعمال مالیات - محدودیتی بر قدرت سلطنتی که بعداً نقطه مرجع برای حکومت قانونی شد.

چرا فئوداليسم تضعیف شد

مورخان علل متقاطع متعددی را برای انهدام تدریجی فئوداليسم از قرنان سیزدهم و چهاردهم به بعد نام می‌برند. دایره‌المعارف تاریخ جهان و History.com هر دو به تلفات جمعیت از طاعون - به‌خصوص موت سیاه - همراه با هزینه‌های انسانی و مالی جنگ‌های طولانی‌مدت، که تأمین نیروی کار را کاهش داد و اقتصادات معیشت‌ی را مختل کرد، اشاره می‌کنند.

عوامل دیگر این تحول را تقویت کردند: شهرهایی رشد‌کننده و درحال رشد برای دهقانان جایگزین‌های جایگزینی برای کار معیشت فراهم کردند، استفاده فزاینده از پول ریخته‌شده بار‌ونهای و وازالان را اجازه داد که پرداخت‌های پول نقد را برای خدمات نظامی جایگزین کنند، و طبقه تاجران رو‌به‌رشد هیچ سهمی در پیوند‌های فئودالی سنتی نداشت. Timemaps توجه می‌دهد که شوالیه‌ها به‌طور فزاینده‌ای جایگزین‌های پول‌نقد برای خدمات نظامی - به نام 'scutage' در انگلیس - پرداخت می‌کردند و تحول گسترده‌تر به ارتش‌های حرفه‌ای و دستمزدی را تقریباً قرنان دوازدهم تا چهاردهم نام می‌برند، و پس از این‌ها، ارتش‌های وسیط عمدتاً از لشکرهای استخدام‌شده بجای فیالق فئودالی تشکیل شدند.

دایره‌المعارف تاریخ جهان همچنین تأکید می‌کند که 'فئوداليسم' خود برچسب تاریخی بعدی است؛ افرادی که در این سیستم در قرون وسطی زندگی می‌کردند از این اصطلاح برای توصیف جامعه خود استفاده نکردند، و آن به‌طور اثرگذاری از قرن شانزدهم به بعد اعمال شد. مورخان معاصر از آن برای تعمیم الگوهای مالکیت و وفاداری استفاده کردند که در عمل بین مناطقی مثل انگلیس، فرانسه و امپراتوری روم مقدس، و حتی بین معیشت‌های مجاور بسیار متفاوت بود.