هفت تمدن باستان افریقا و میراثی که پس از خود گذاشتند

تاریخ پیش‌استعماری افریقا شامل ایالت‌هایی است که مصر را حکومت کردند، تامین‌های طلای جهانی را کنترل کردند، و بناهای سنگی بدون ملات ساختند. هفت پادشاهی زیر بر اساس گسترش جغرافیایی و اقتصادی که مورخین در اوج آن‌ها به آن‌ها نسبت می‌دهند مرتب شده‌اند، از رقیبی برای مصر فرعونی گرفته تا دربار سلطنتی غرب افریقایی که هنوز هنوز هنر برنز آن توسط موزه‌های غربی بازگردانده می‌شود.

1. پادشاهی کوش (حدود 1069 قبل از میلاد–350 میلادی)

پادشاهی کوش با مرکز در نوبیا در طول نیل در سودان کنونی، خود مصر را به‌عنوان سلسله بیست و پنجم از حدود 750 قبل از میلاد حکومت کرد، طبق ناشیونال جیوگرافیک. منابع درباره زمان پایان این حکومت متفاوت است: دانشنامه تاریخ جهان سقوط سلسله را 666 قبل از میلاد تعریف می‌کند، درحالی که ناشیونال جیوگرافیک 656 قبل از میلاد را می‌دهد. پادشاه پیه مصر را حدود 730 قبل از میلاد فتح کرد، طبق ناشیونال جیوگرافیک. پس از غارت نپاتا حدود 590 قبل از میلاد، پایتخت به مروه منتقل شد، جایی که پادشاهی بیش از 200 هرم ساخت — بیشتر از تمام هرم‌های مصر، طبق ناشیونال جیوگرافیک — قبل از اینکه حدود 350 میلادی تحت فشار تهاجم اکسومی و کاهش منابع فرو‌پاشد، طبق ناشیونال جیوگرافیک و دانشنامه تاریخ جهان.

2. پادشاهی اکسوم (قرن‌های اول تا هشتم میلادی)

اکسوم با مرکز در اتیوپیا و اریتره کنونی، تجارت دریای سرخ را در طلا و فیل درست کنترل کرد، و به‌عنوان پیوندی بین اروپا و خاور دور عمل کرد، طبق HISTORY. در قرن چهارم مسیحیت را پذیرفت، طبق HISTORY. حاکمان آن، ستون‌های گرانیتی منفرد را برای نشانه‌گذاری قبرهای سلطنتی ایستاده کردند؛ یکی از این اوبلیسک‌ها، ساخت‌شده حدود 327 میلادی، قد آن تقریباً 21 متر (70 فوت) است و تراشیده شده برای شبیه به یک ساختمان نه‌طبقه است، طبق سازمان ملل متحد. در سال 1937 از اتیوپیا حذف شد و تا سال 2008 بازگردانده نشد و مجدداً در اکسوم احداث شد، پروژه‌ای که یونسکو انجام داد، طبق سازمان ملل متحد.

3. قرطاج (حدود قرن نهم قبل از میلاد–146 قبل از میلاد)

قرطاج در ساحل شمال افریقایی در تونس کنونی تأسیس شد، و به قدرتی دریایی تبدیل شد که تجارت پارچه، طلا، نقره و مس را دومین می‌کرد، طبق HISTORY. در اوج‌اش، پایتخت‌اش حدود 500000 نفر را نگاه می‌داشت. قرطاج توسط روم در 146 قبل از میلاد در پایان جنگ‌های پونیک تخریب شد.

4. امپراتوری مالی (حدود 1240–قرن شانزدهم)

سندیاتا کیتا امپراتوری مالی را حدود 1240 پس از شکست پادشاهی سوسو تأسیس کرد، طبق دانشنامه تاریخ جهان، که ایالت حاصل را به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین قوا‌های افریقای جنوب صحرا در زمان خود توصیف می‌کند. تحت حکومت منسا موسی (1312–1337)، ثروت مالی در اروپا و خاورمیانه ضرب‌المثل شد: حج‌اش در 1324 به قاهره قرار گزارش شده‌است که قیمت شمش‌های طلایی منطقه‌ای را حدود 20 درصد کاهش داد، طبق دانشنامه تاریخ جهان. سرپرستی منسا موسی نیز تمبکتو را مرکز تجارت و دانش اسلامی کرد؛ HISTORY از برآورد‌هایی نقل می‌کند که مجتمع سانکوری آن‌جا در نهایت حدود 700000 نسخه‌خطی را نگاه داشت. امپراتوری در نیمه دوم قرن پانزدهم میان جنگ‌های داخلی و ظهور سونغایی تجزیه شد، که بیشتر سرزمین‌های باقی‌مانده مالی را تا 1468 فتح کرده بود، طبق دانشنامه تاریخ جهان.

5. امپراتوری سونغایی (قرن پانزدهم–واپسین قرن شانزدهم)

سونغایی در قرن پانزدهم از سرزمین‌های سابق مالی تشکیل شد و بزرگ‌تر از اروپای غربی شد، و بر بخش‌هایی از حدود دوازده کشور مدرن امتداد یافت، طبق HISTORY. تحت حکومت اسکیا محمد اول در اوایل قرن شانزدهم، امپراتوری سیستم بوروکراتیکی ساخت که سرزمین‌اش را به استان‌هایی دوباره‌سازمان‌بندی کرد که توسط فرمانروایان اداره می‌شد و صدها مدرسه اسلامی را در تمبکتو تأسیس کرد، طبق HISTORY. در اواخر سال‌های 1500 پس از جنگ داخلی و نزاع درونی‌شان را برای تهاجم توسط سلطان مراکش باز گذاشت، طبق HISTORY.

6. زیمبابوه بزرگ (حدود 1100–1550 میلادی)

توسط اقوام شونا‌زبان در زیمبابوه کنونی ساخته شد، شهر بین حدود 1300 و 1450 میلادی ازدهار کرد، طبق دانشنامه تاریخ جهان. محصور بزرگ آن دیوارهای گرانیتی به ضخامت تا 5.5 متر و ارتفاع 9.7 متر دارد، بدون ملات جمع‌آوری شده. در اوج‌اش شهر ممکن است حدود 18000 نفر را نگاه داشته و طلا، فیل درست و مس را با بندرهای اقیانوس هند مثل کیلوا و سوفالا تجارت کرد، چینی چینی و سفالینه‌های فارسی را در مقابل دریافت کرد، طبق دانشنامه تاریخ جهان. یونسکو این سایت را در 1986 به‌عنوان جاهای میراث جهانی فهرست کرد. تمدن در قرن پانزدهم، گزارش شده پس از خالی کردن ذخایر طلای محلی انحطاط کرد، و مردم‌اش برای تأسیس پادشاهی موتابا شمال مهاجرت کردند.

7. پادشاهی بنین (حدول قرن سیزدهم–1897)

در جنوب نیجریه کنونی، پادشاهی بنین توسط یک اوبا (پادشاه) حکومت می‌شد که دربار‌اش انحصار سلطنتی بر ریختن برنز را حفظ می‌کرد، توسط نقابات تخصصی با استفاده از تکنیک موم گم‌شده انجام می‌شد، طبق سابقه تاریخی که توسط موزه هنر افریقایی تدوین شده (momaa.org). بازرگانان پرتغالی در دهه 1480 رسیدند و قرن‌ها با بنین تجارت کردند. آن در فوریه 1897 پایان یافت، هنگامی که نیروی دریایی بریتانیا پس از کشتار هیأتی بریتانیا تهاجم کرد، شهر بنین را سوزاند، و حدود 5000 لوحه برنز، حکاکی عاج و اشیاء رسمی را غارت کرد، که به بیش از 165 موزه در سراسر جهان پراکنده شد، طبق momaa.org. بازگرداندن از 2022 تسریع شده، هنگامی که آلمان بیش از 1100 برنز را به نیجریه منتقل کرد؛ موزه ملی هنر افریقایی تحت اختیار سمیتسونیان بعداً بازگرداندن بیش از 39 برنز را تحت سیاست بازگرداندن اخلاقی جدید اعلام کرد، درحالی که موزه بریتانیا مجموعه‌اش را بازگرنداشته، طبق momaa.org.

چرا این ارقام مقایسه می‌شوند

معیار رتبه‌بندی گسترش سرزمینی و اقتصادی هر تمدن در اوج است، همان‌طور که در بالا توضیح داده شده‌است — نه قضاوت‌های بعدی دوران استعماری درباره تاریخ قاره.