زیردریایی U-672 آلمان در جنگ جهانی دوم پیدا شد قبالهٔ ساحل دووان 82 سال پس از غرق شدن
انتشار:
به‌طور خلاصه
غواصان شناسایی کردند بقایای زیردریایی آلمانی U-672 که در کانال انگلیس در 18 ژوئیهٔ 1944 غرق شد و حدود 20 مایل از ساحل سالکومب، دووان به دریا فرو رفتهاست. یک تاریخ‌نویس زیردریاییهای آلمانی میگوید که یک خطای اداری در اسناد جنگی محل غرق شدن را حدود 46 مایل از محل واقعی آن قرار داده است، و به همین دلیل است که بقایای این شناور برای مدت 82 سال پیدا نشد.
این نسخه ترجمهٔ ماشینی متن اصلی (English) است. خواندن متن اصلی
یک تیم غواصان بریتانیایی هویت یک زیردریایی آلمانی نوع VIIC به نام U-672 را تأیید کردند که روی کف دریا حدود 20 مایل (32 کیلومتر) از ساحل سالکومب، دووان قرار دارد و در عمق حدود 70 متر (230 فوت) است. این شناور در 18 ژوئیهٔ 1944 پس از حملهٔ بریتانیایی در جنگ جهانی دوم غرق شد و محل دقیق آن برای 82 سال ثبت نشده بود.
نحوهٔ شناسایی بقایای شناور
بقایای شناور برای نخستین بار در آگوست 2026 توسط یک تیم غوطهروی اعماق دریا مقرر در پورتلند مشاهده شد. سپس گروه غوطهروی پلیموت به نام گاسپرادوس که توسط دام رابینسون 55 ساله هدایت می‌شد، به این محل فرود آمد تا هویت آن را تأیید کند. پیش از غوطهروی، این بقایا فکر می‌شد که یک کشتی قایقی غرق‌شدهٔ دورهٔ جنگ جهانی اول است.
تیم رابینسون ویژگی‌های مشخصی از جمله یک سیستم تنفس و شکل برج فرماندهی را شناسایی کرد که نشان‌دهندهٔ یک U-boat نوع VIIC بود و نه بقایای کشتی قایقی قدیمی. مورخ زیردریاییهای آلمانی اکسل نیستله که به تیم کمک کرد، سپس این یافتهٔ را با U-672 مطابقت داد.
خطای اداری پشتِ اختلاف‌نظرهای دهه‌ها
به‌گفتهٔ نیستله، محل تلفات ثبت‌شدهٔ زیردریایی در اسناد جنگی حدود 46 مایل (74 کیلومتر) از محل غرق واقعی آن فاصله داشت. او این تفاوت را به «خطای اداری در اسناد» نسبت داد، که یعنی جستجوهای قبلی برای U-672، از جمله یک تلاش قبلی توسط خود تیم رابینسون، در قسمت نادرست کف دریا جستجو کردند.
بدلیل خطای اداری در اسناد، محل ثبت‌شده حدود 46 مایل (74 کیلومتر) از محل واقعی فاصله داشت.
— اکسل نیستله، مورخ زیردریاییهای آلمانی
چه اتفاقی برای U-672 در سال 1944 رخ داد
U-672 یک زیردریایی نوع VIIC بود که در 6 آوریل 1943 در کارخانهٔ کشتی‌سازی هاولدتسورکه در هامبورگ تحت فرماندهی اوبرلوتنانت تسور سی اولف لاواتس به خدمت درآمد. این زیردریایی با ناوگان پنجم U-boat و بعدتر با ناوگان ششم U-boat خدمت کرد و چهار نوبت دوریِ جنگی را تکمیل کرد بدون اینکه هیچ غرق‌شدگی تأیید‌شدهٔ کشتیهای متفقین را ثبت کند.
در 18 ژوئیهٔ 1944، فریگات بریتانیایی HMS بالفور بر U-672 در کانال انگلیس شمال گرنزی حمله کرد و آن را سختاً آسیب رساند. هنگامی که آب به داخل زیردریایی سریع‌تر از آنچه طاقم می‌توانست آن را پمپ کند وارد می‌شد، لاواتس دستور داد که شناور پس از تاریکی بیرون بیاید و آن را غرق کند.
همهٔ 52 عضو طاقم به قایقهای نجات فرار کردند و در روز بعد توسط هواپیماها و کشتیهای بریتانیایی نجات یافتند پیش از اینکه به اردوگاه اسرای جنگ برده شوند. لاواتس از جنگ جان سالم به در برد.
سابقهٔ گذاشتهٔ شده در مقابل واقعیت
سابقهٔ جنگی در مقابل کشف سال 2026
جزئیات
سابقهٔ جنگی
کشف سال 2026
محل گزارش‌شده
حدود 46 مایل (74 کیلومتر) از محل واقعی، به‌گفتهٔ نیستله
تأیید‌شدهٔ قبالهٔ سالکومب، دووان
عمق بقایا
در آن زمان تأیید نشده بود
حدود 70 متر (230 فوت)
هویت فرض‌شده پیش از غوطهروی
شناخت‌نشده / گمان می‌رفت که بقایای کشتی قایقی جنگ جهانی اول است
تأیید‌شده بهعنوان U-672 از طریق ویژگی‌های سیستم تنفس و برج فرماندهی
سرنوشت طاقم
52 نفر از طاقم در سابقهٔ عمومی محل محاسبه نشده‌اند
تمام 52 نفر نجات یافتند و اسیر جنگ شدند
پرسش‌ها
کدام U-boat قبالهٔ دووان پیدا شد؟
بقایا بهعنوان U-672، یک زیردریایی آلمانی نوع VIIC که در 18 ژوئیهٔ 1944 غرق شد شناسایی شده است.
چرا 82 سال برای یافتن U-672 گذشت؟
مورخ زیردریاییهای آلمانی اکسل نیستله میگوید که خطای اداری در اسناد جنگی محل غرق را حدود 46 مایل (74 کیلومتر) از محل واقعی رخدادش ثبت کرد که جستجوهای قبلی را گمراه کرد.
چه کسی این بقایا را یافت؟
یک تیم غوطهروی اعماق دریا مقرر در پورتلند برای نخستین بار در آگوست 2026 آن را دید، و گروه غوطهروی پلیموت گاسپرادوس بهرهبری دام رابینسون هویت آن را با کمک مورخ اکسل نیستله تأیید کرد.
چه اتفاقی برای طاقم U-672 رخ داد؟
تمام 52 عضو طاقم از غرق کردن نجات یافتند. آنها توسط قایقهای نجات فرار کردند، در روز بعد توسط هواپیماها و کشتیهای بریتانیایی نجات یافتند و به اردوگاه اسرای جنگ برده شدند.
چگونه U-672 غرق شد؟
فریگات بریتانیایی HMS بالفور بر زیردریایی در کانال انگلیس شمال گرنزی در 18 ژوئیهٔ 1944 حمله کرد و آن را سختاً آسیب رساند، پس از آن فرماندهٔ آن دستور غرق کردن را داد.
دوران وایکینگ از حمله ۷۹۳ به لیندسفارن تا نبرد ۱۰۶۶ استامفورد برج ادامه یافت، زمانی که دریانوردان اسکاندیناوی از نیوفاندلند تا جهان بیزانسی کشته و تجارت و سکونت کردند. این راهنما از منابع موزه و باستان شناسی برای راهنمایی مبتدیان در میان جدول زمانی، ساختار اجتماعی، دین، رونیک، کشتی و افسانه های رایج استفاده می کند.
قلعه‌های قرون وسطی ساختمان‌های مسلح شده بودند که دفاع نظامی، اقامت اشرافی و اداره محلی را ترکیب می‌کردند، پس از فروپاشی امپراتوری کارولنژی در قرن‌های نهم و دهم پدیدار شدند و پس از فتح نرمن در سال 1066 به سرعت گسترش یافتند. طراحی آنها از ساختارهای خاکی و چوبی موت و بیلی به برج‌های سنگی و قلعه‌های محصور متحدالمرکز چندیوارشده تکامل یافت، پیش از اینکه توپخانه‌ی بارود آنها را تا قرن ششم در نظر نظامی منسوخ شده کند.
کشاورزی مصری که یک کتله سنگ حکاکی‌شده را در زمین خود در روستای بهبیت الحجر دیده بود، یک کاوش نجات را به راه انداخت که قطعات دو مجسمه سلطنتی غول‌پیکر مرتبط با فرعون رمسس دوم را کشف کرد. صرفاً سر یک مجسمه 1.60 متر است، که نشان می‌دهد نصب‌التذکار اصلی حدود 8.5 متر ارتفاع داشت.
یونان باستان تمدنی مدیترانه‌ای از شهر‌دولت‌های مستقل — از جمله آتن و اسپارت — بود که از حدود قرن دوازدهم پیش از میلاد تا زمانی که روم آخرین پادشاهی‌های هلنیستی را در سال 31 پیش از میلاد تحت کنترل خود درآورد، شکوفا شد. اولین دمکراسی ثبت‌شده جهان باستان، سنت‌های فلسفی سقراط، افلاطون و ارسطو، و نشانه‌های معماری مثل پارتنون را تولید کرد، مساهماتی که مورخان آن را بنیادی برای فرهنگ، دولت و علم غرب توصیف می‌کنند.
