نحوه طبقه بندی منطقه های آب و هوایی و بیوم های زمین

چه چیزی آب و هوای یک منطقه را تعیین می کند

NOAA آب و هوا را به عنوان متوسط آب و هوای تکراری که در یک مکان معین در بازه های زمانی حدود 30 سال مشاهده می شود، تعریف می کند. این سازمان الگوهای آب و هوایی جهانی گسترده تر را به شیب محوری زمین، چرخش آن و توزیع نابرابر خشکی و دریا نسبت می دهد، بر اساس سایت آموزشی JetStream در NOAA.

سیستم کوپن-گایجر: پنج حرف کل سیاره را پوشش می دهند

پرکاربردترین چهارچوب برای طبقه بندی این الگوها، طبقه بندی آب و هوایی کوپن است، که توسط جغرافیه شناس و اقلیم شناس روسی-آلمانی ولادیمیر کوپن ایجاد شد، که در آن حدود آب و هوایی را به منطقه های پوشش گیاهی مشاهده شده مرتبط کرد. کوپن نقشه طبقه بندی اول خود را در اوایل قرن بیستم منتشر کرد و تا وفات خود در سال 1940 به بهبود آن ادامه داد، بر اساس National Geographic Education. اقلیم شناس رودولف گایجر بعد تقسیمات بیشتری را افزود و سیستم از آن زمان به حال به روز رسانی شده است، بیشتر اخیراً در سال 2018.

NOAA همچنین یک دسته ششم را برای منطقه H برای مناطق کوهستانی فهرست می کند، جایی که ارتفاع می تواند اقلیم های محلی کاملاً متفاوت ایجاد کند در فواصل کوتاه در زمین های کوهستانی.

در این حروف گسترده، نقشه های کوپن-گایجر کدهای بیشتری را برای الگوی بارش و اقلیم های دمای افراطی اضافه می کنند — برای مثال، صحرای گرم (BWh) در مقابل صحرای سرد (BWk)، یا آب و هوای استوایی بدون فصل خشک (Af) در مقابل آنهایی با فصل خشک زمستانی (Aw)، National Geographic Education یادداشت می کند.

مناطق آب و هوایی در مقابل بیوم ها: تفاوت چیست

منطقه آب و هوایی و بیوم به هم مرتبط هستند اما یکسان نیستند. NOAA آب و هوا را به عنوان متوسط آب و هوای تکراری یک منطقه توصیف می کند، در حالی که مواد آموزشی علوم زمین ناسا بیوم را به عنوان جامعه ای از گیاهان و حیوانات که در یک نوع خاص از آب و هوا با هم زندگی می کنند، تعریف می کند. از آنجایی که گیاهان و حیات وحش از نظر آب و هوای منطقه ای پیروی می کنند، این دو اصطلاح گاهی به صورت شل به عنوان مترادف استفاده می شوند، اگرچه چیزهای مختلفی را توصیف می کنند — یکی طبقه بندی آب و هوایی است، دیگری جامعه زنده ای که در درون آن توسعه می یابد.

بیوم های اصلی یافت شده در این مناطق

مواد آموزشی علوم زمین ناسا بیوم های زمینی را به هفت نوع گسترده تقسیم می کنند: جنگل بارانی، چمن زار، جنگل سوزنی برگ، جنگل تصمیم گیری معتدل، صحرا، تندرا و بوته زاری. National Geographic Education آنها را کمی متفاوت به پنج دسته بیوم اصلی تقسیم می کند — آبی، چمن زار، جنگل، صحرا و تندرا — هر کدام با امضای آب و هوایی خود تعریف شده است.

• جنگل: حدود یک سوم زمین زمین را پوشش می دهد و از جنگل بارانی استوایی گرم و مرطوب تا جنگل های معتدل با چهار فصل تا تایگای بوریال سرد و خشک متغیر است، بر اساس National Geographic Education.
• چمن زار: گرم و نسبتاً خشک، با سوانا استوایی نزدیک به استوا که درختان پراکنده را پشتیبانی می کند و چمن زارهای معتدل دورتر معمولاً بدون درخت؛ سوانا تقریباً نیمی از آفریقا را پوشش می دهد و چمن زارها نیز در استرالیا، هند، آمریکای جنوبی، مجارستان، آرژانتین و روسیه یافت می شوند، بر اساس National Geographic Education.
• صحرا: کمتر از 50 سانتی متر (20 اینچ) باران در سال دریافت می کند و حدود 20% سطح زمین را پوشش می دهد، بر اساس National Geographic Education.
• تندرا: دمای متوسط سالانه از حدود -34°C تا 12°C متغیر است با تنها 15-25 سانتی متر بارش سالانه، بر اساس National Geographic Education.
• آبی: بیوم های آب شیرین مثل برکه ها، رودخانه ها و دریاچه ها، در حالی که بیوم های دریایی، از جمله اقیانوس ها و صخره های مرجانی، تقریباً سه چهارم سطح زمین را پوشش می دهند، بر اساس National Geographic Education.

از آنجایی که گیاهات و حیوانات هر بیوم از نظر دمای منطقه آب و هوایی خود و بارش زیر مراقبت هستند، تغییرات در آب و هوای منطقه ای می تواند تدریجاً تغییر دهد که کدام بیوم یک منظره را پشتیبانی می کند — یکی از دلایلی که محققان به استفاده از نقشه های کوپن-گایجر ادامه می دهند، در اصل از نظرسنجی های پوشش گیاهی قرن 19 و 20 ساخته شده است، برای ردیابی نحوه توزیع الگوهای آب و هوایی امروزه.