مصر باستان شرح‌شده: فرعون‌ها، اهرام و تمدن 3000 ساله

تمدنی در کنار رود نیل

بنابر گفته‌ی History.com، مصر باستان به‌عنوان یک سلطنت یکپارچه حدود سال 3100 قبل‌از‌میلاد ظهور کرد، زمانی که پادشاه منس مناطقی که به‌عنوان مصر بالایی و پایینی شناخته می‌شدند را متحد کرد و پایتخت را در ممفیس تأسیس کرد. این تمدن سپس، با تغییراتی در قدرت و سرزمین، تا فتح اسکندر مقدونی در سال 332 قبل‌از‌میلاد ادامه یافت — دوره‌ای نزدیک به سه هزار سال.

پادشاهیهای کهن، میانه و نوین

مورخان این دوره طولانی را به سه دوره اصلی تقسیم می‌کنند. پادشاهی کهن دوران بناکاران اهرام بزرگ بود؛ پادشاهی میانه دوران گسترش و دیپلماسی بود؛ و پادشاهی نوین بزرگ‌ترین وسعت سرزمینی این تمدن را نشان داد، بنابر گفته‌ی History.com.

فرعون‌ها: حاکمانی که به خدایان زنده توصیف می‌شدند

واژه «فرعون» در اصل به معنی «خانه بزرگ» بود، اشاره‌ای به قصر سلطنتی، بنابر گفته‌ی National Geographic Education. فرعون‌ها به‌طور همزمان به‌عنوان رؤسای دولت و رهبران مذهبی عمل می‌کردند، و مصریان آن‌ها را واسطه‌ای بین خدایان و مردم می‌دیدند. در عمل، فرعون قوانین وضع می‌کرد، جنگ‌ها برمی‌داشت، ماده‌های مالیاتی جمع‌آوری می‌کرد و رسماً مالک تمام اراضی مصر تلقی می‌شد.

History.com افزود که فرعون‌ها از آن‌چه آن‌را قدرت مطلق توصیف می‌کند برخوردار بودند و به‌عنوان شخصیت‌های خدایی رفتار می‌شدند، با آن‌که دین و دولت در سراسر تاریخ این تمدن به شدت درهم‌تنیده بودند.

• نارمر، همچنین به نام منس شناخته می‌شود، سنتاً به یکپارچه‌سازی مصر بالایی و پایینی حدود سال 3100 قبل‌از‌میلاد نسبت داده می‌شود
• خوفو، حاکم پادشاهی کهن که برای وی هرم بزرگ جیزه ساخته شد
• حتشپسوت، فرعون زنی از پادشاهی نوین که بناهای او بعدتر پس از مرگش تخریب شدند
• تحتمس سوم و رمسس دوم، حاکمان پادشاهی نوین که با بزرگ‌ترین وسعت سرزمینی مصر درارتباط بودند
• توت‌عنخ‌آمون، که در کودکی فرعون شد و در سن نوزده سالگی درگذشت
• کلئوپاترا، که بنابر گفته‌ی National Geographic Education آخرین فرعون سلطنت‌رانِ مصر باستان بود

هرم بزرگ جیزه

هرم بزرگ، بزرگ‌ترین بناهای جیزه، برای پادشاه خوفو، همچنین تحت نام یونانی خئوپس شناخته می‌شود، که تقریباً از سال 2589 تا 2566 قبل‌از‌میلاد حکومت می‌کرد، بنابر گفته‌ی World History Encyclopedia ساخته شد. ساخت برآورد می‌شود حدود بیست سال طول کشیده و هرم حدود سال 2560 قبل‌از‌میلاد تکمیل شد.

World History Encyclopedia ارتفاع هرم را 479 فوت (146 متر) و قاعده آن را 754 فوت (230 متر) در هر ضلع می‌دهد. بیان می‌کند که ساختار حاوی برآورد حدود 2.3 میلیون بلوک سنگی است که به‌طور متوسط حدود 2.75 تن وزن دارند، برخی بلوک‌های انفرادی تا 16 تن وزن دارند؛ این‌جا بدون دادن رقم دقیق صفحات گرانیت درون اتاق پادشاه را به‌عنوان بزرگ و سنگین توصیف می‌کند. در اصل قسمت خارجی با سنگ آهک سفید پوشیده شده بود.

چگونه بلوک‌ها منتقل و بلند شدند مورد بحث محققان‌ی است که World History Encyclopedia به آن‌ها اشاره می‌کند. این‌جا یادداشت می‌کند که یک شیب خارجی تنها به اندازه‌ای که به قله هرم برسد تقریباً به‌اندازه‌ی خود هرم مواد نیاز داشت، که یکی از دلایلی است که برخی مهندسان، از جمله رابرت کارسون همانطور که این‌جا ذکر می‌کند، پیشنهاد داده‌اند که سازندگان شاید از سطح آب بالای محل در کنار شیب‌های درونی و بالابر‌ها استفاده کرده‌اند. World History Encyclopedia این را یکی از فرضیات در میان چندین مورد ارائه می‌دهد، نه نتیجه‌ای ثابت‌شده.

هرم بزرگ تنها یکی از هفت عجایب دنیای باستان است که هنوز ایستاده است، بنابر گفته‌ی World History Encyclopedia، و بیش از 3000 سال رکورد بلندترین ساخت انسانی را حفظ کرد، تا اینکه — این‌جا حسابهای متضادی را ذکر می‌کند — توسط برج سرای کلیسای لینکلن حدود سال 1300 میلادی یا برج ایفل در سال 1889 پیشی گرفته شد. پوشش سنگ آهک خارجی در طول قرن‌ها برداشته شد و در ساخت‌و‌سازهای بعدی اطراف قاهره دوباره به‌کار گرفته شد.

منطقه‌ای محافظت‌شده از جیزه تا دهشور

اهرام جیزه درون منطقه‌ای وسیع‌تر قرار دارند که یونسکو آن را در سال 1979 به‌عنوان یک جاهای میراث جهانی تحت نام «ممفیس و نکروپلیس آن — حقول اهرام از جیزه تا دهشور» تعیین کرد، بنابر گفته‌ی سایت سفر و میراث Everything Everywhere. منطقه‌ی ثبت‌شده شامل سه مجموعه هرم بزرگ جیزه، مجسمه‌ی ابوالهول، روستاهای کارگران و قبرستان‌های بسیاری است، همچنین هرم خمره و هرم قرمز در دهشور که بنابر این‌جا در میان قدیمی‌ترین و بزرگ‌ترین اهرام مصر هستند.

رمزگشایی یک زبان مفقود

برای قرن‌های بسیاری پس از پایان این تمدن، هیچ‌کس نمی‌توانست هیروگلیف‌های مصری را بخواند. این تغییر کرد پس از اینکه سربازان ارتش ناپلئون سنگ رشید را نزدیک شهر رشید در سال 1799 کاشف کردند، همانطور که The Jerusalem Post گزارش می‌دهد. این سنگ یک فرمان رسمی یکسان را در سه خط — هیروگلیف، کتاب دموتیک و یونانی کهن — حمل می‌کند و به دوره‌ی پادشاه بطلمیوسی بطلمیوس پنجم برمی‌گردد. پس از شکست فرانسه، بریتانیا این سنگ را گرفت و از سال 1802 در موزه بریتانیا نگهداری می‌شود.

محققان قبلی، از جمله توماس یانگ، برخی عناصر صوتی در خط را شناسایی کرده بودند اما، به اشتباه، فرض کردند که تنها نام‌های سلطنتی به‌صورت صوتی نوشته می‌شود، همانطور که The Jerusalem Post گزارش می‌دهد. دانشمند فرانسوی ژان-فرانسوا شامپولیون در 27 سپتامبر برای آکادمی پاریس اعلام کرد که سیستم را رمزگشایی کرده است؛ JSTOR Daily این اعلام را در سال 1822 تاریخ می‌دهد و محل را Académie des Inscriptions et Belles-Lettres نام می‌دهد، در حالی‌که The Jerusalem Post سال را 1814 و محل را Académie royale des Inscriptions et Médailles می‌دهد. با استفاده از دانش خود از زبان قبطی، شامپولیون نشان داد که علامات هیروگلیفی می‌توانستند به‌عنوان حروف صوتی عمل کنند که می‌توانستند کل زبان مصری را تهجی کنند.

این پیشرفت عظیم به دانشمندان برای اولین‌بار دسترسی به نقوش مصری، پاپیروس‌ها و متون بناهای باستانی داد و سجل نوشتاری خود تمدن را برای مطالعه‌ی نوین باز کرد، همانطور که JSTOR Daily یادداشت می‌کند.

چگونه تمدن پایان یافت

History.com بیان می‌کند که جنبه‌های بیرونی فرهنگ مصری باستان به‌پایان رسید با فتح عربی در قرن هفتم میلادی و معرفی اسلام، بسیار بعد از اینکه خود سیستم سیاسی فرعونی قبلاً تحت حکومت یونانی و سپس رومی قرار گرفته بود پس از فتح اسکندر در سال 332 قبل‌از‌میلاد.