فضا · مقاله
آیا می‌توانیم در غارهای ماه زندگی کنیم؟ جستجو برای سکونت‌گاه‌های لوله گمانی ماه
انتشار:
بهطور خلاصه
بله، اصولاً می‌توان: دانشمندان می‌گویند که لوله‌های گمانی فروریخته زیر چاله‌های مثل Marius Hills و Mare Tranquillitatis می‌توانند فضانوردان را از تابش اشعه، ریزسنگ‌های فضایی و نوسانات شدید دمایی بسیار بهتر از هر سکونتگاهی در سطح محافظت کنند. ناسا اکنون مأموریتی به نام GIMLI را انتخاب کرده است تا بررسی کند که آیا یکی از این چاله‌ها واقعاً به غاری بسیار بزرگ منتهی میشود.
این نسخه ترجمهٔ ماشینی متن اصلی (English) است. خواندن متن اصلی
سؤال درباره اینکه آیا انسان‌ها می‌توانند در غارهای زیرزمینی ماه پناهندگی بیابند، از حدس‌های علمی تخیلی به یک برنامه تحقیقاتی فعال در ناسا تبدیل شده است. در 30 سپتامبر 2026، بر اساس Astronomy.com، ناسا مأموریتی به نام GIMLI را برای بررسی یک سوراخ خاص در سطح ماه، چاله Marius Hills، انتخاب کرد تا تعیین کند که آیا این درگاه به یک غار پنهان بزرگ است.
چرا این اخبار اکنون اهمیت دارد
ناسا یک پیشنهاد رهبری شده توسط معهد علوم سیارهای (PSI) در توسون، آریزونا، به نام GIMLI — ابزارهای ژئوفیزیکی برای تحقیق چاله Marius ماه — را برای بررسی چاله Marius Hills در منطقه Oceanus Procellarum انتخاب کرد، بر اساس اعلان خود PSI. محقق اصلی Nathaniel 'Than' Putzig است، با Gareth Morgan به عنوان معاون محقق اصلی.
PSI با Honeybee Robotics، یک شرکت Blue Origin، برای ساخت ابزارها همکاری می‌کند، در حالی که سازمان فضایی نروژ رادار نفوذ زمین را تامین خواهد کرد. بار پولو به ماه از طریق برنامج خدمات حمولات ماه تجاری ناسا (CLPS)، تحت بودجه ابتکار PRISM ناسا (حمولات و تحقیقات تحقیقاتی در سطح ماه) حمل خواهد شد، گفت PSI. هیچ تاریخ راهاندازی تاکنون تایید نشده است.
بر اساس اعلان PSI، غارهای زیرزمینی که GIMLI مطالعه خواهد کرد 'ممکن است روزی ملاذ امنی برای فضانوردان ارائه دهند تا از تابش اشعه و نوسانات شدید دمایی موجود در سطح ماه بگریزند.' متن خود PSI این را به عنوان توصیف پتانسیل غارها ارائه می‌دهد نه به عنوان کلمات شخصی Putzig.
دقیقاً لوله گمانی ماه چیست؟
میلیاردها سال پیش، گدازه جاری در ماه کانال‌های طولانی زیرزمینی را تشکیل داد. هنگامی که سنگ مذاب تخلیه شد یا پوسته سطح خنک شد و فروریخت، گاهی اوقات تونل‌های باز — لوله‌های گمانی — را با سوراخ‌های عرضی، یا 'چاله‌ها' باقی گذاشت، جایی که سقف فروریخت، بر اساس پوشش از مجله Astronomy و BioBioChile چیلی. مدار Kaguya (SELENE) ژاپن چاله Marius Hills را عکاسی کرد — در سال 2008 بر اساس Astronomy.com، یا 2009 بر اساس BioBioChile — و چاله حدود 65 در 90 متر (213 در 295 فوت) را اندازه‌گیری می‌کند، بر اساس گزارشهای PSI و Astronomy.com.
یک نمونه جداگانه و قبلاً تایید شده چاله Mare Tranquillitatis است، حدود 400 کیلومتر (250 مایل) از محل فرود Apollo 11. دادههای رادار از مداری بازشناسی قمر ناسا، که توسط محققان دانشگاه Trento Leonardo Carrer و Lorenzo Bruzzone تحلیل شد و در 15 ژوئن 2024 منتشر شد، نشان داد که چاله به غار زیرزمینی متصل است که حداقل 40 متر گسترده است، بر اساس خلاصه Wikipedia از آن مطالعه. خود چاله قیف بیرونی 140-146 متری و شفت داخلی حدود 88-100 متر و حدود 105 متر عمیق را دارد.
چرا یک غار میتواند منزل بهتری از سطح باز باشد
سطح ماه اتمسفر ندارد و تقریباً هیچ میدان مغناطیسی ندارد، بنابراین از کیهانی اشعه کیهانی، طوفان‌های ذرات خورشیدی گاه‌گاهی و ریزسنگ‌های فضایی قصف میشود، و بین گرما و سرما بسیار شدید در هر چرخه روز-شب حدود یک ماه تناوب دارد. یک مطالعه 2020 منتشر شده در Journal of Radiological Protection اندازه‌گیری کرد که یک لوله گمانی چقدر میتواند در مقایسه با سطح باز تابش اشعه را کاهش دهد.
| محل | دوز اشعه کیهانی سالانه | یادداشت |
|---|---|---|
| سطح ماه (حداقل خورشیدی) | 416.0 mSv/year | بالاترین سناریوی اندازه‌گیری شده در مطالعه |
| سطح ماه (حداکثر خورشیدی) | 160.5 mSv/year | کمتر به دلیل شار کیهانی کاهش یافته |
| پایین چاله عمودی 43 متری | کمتر از 30 mSv/year | حفاظت جزئی از دیوارهای چاله |
| داخل لوله گمانی افقی، 75 متر از ورودی | کمتر از 1 mSv/year | نزدیک به حد مرجع قابل قبول تابش عمومی زمین |
یک حادثه ذره شمسی انرژی‌بخش، مثل آن ثبت شده در ژوئیه 2000، میتواند حدود 2,190 میلیسیورت را به شخصی بدون محافظت در سطح منتقل کند، همانطور که مطالعه یکسانی دریافت کرد — دوزی که سنگ زیرزمینی تا حد زیادی مسدود خواهد کرد. جداگانه، مدل‌سازی حرارتی چاله Mare Tranquillitatis که در Wikipedia استناد شده است نشان داد که اقسام بهطور دائم سایه‌دار غار نزدیک درجه حرارت پایدار 290 K (حدود 17 درجه سانتی‌گراد) باقی می‌مانند. مدل‌سازی یکسان نشان داد که خود چاله حدود 100 K گرم‌تر از سطح اطراف در شب و حدود 20 K سردتر در طول روز است — دامنه دمایی باریک‌تر از سطح قمری باز، بر اساس خلاصه Wikipedia مطالعه.
چگونه دانشمندان برنامه‌ریزی می‌کنند برای تایید غار پنهان
GIMLI به سادگی به چاله نگاه نخواهد کرد — سعی خواهد کرد نقشه آنچه در زیر و کنار آن قرار دارد را رسم کند. بر اساس PSI و گزارشهای مجله Astronomy، بسته ابزار شامل رادار نفوذ زمین، یک سیستم لرزهنگاری فعال منبع (توصیف شده به عنوان اولین بررسی لرزهنگاری منبع فعال عمدی در ماه از مأموریت‌های Apollo)، گرانیسنج برای کشف فراغ کم‌چگالی، و دوربین برای عکاسی دیوارهای چاله و زمین‌شناسی اطراف.
تیم، که شامل محققین از دانشگاه Boise State، دانشگاه Johns Hopkins، مؤسسه Lunar and Planetary، و دانشگاه Oslo است، از دادههای ترکیبی برای تخمین اینکه آیا — و تا چه اندازه — یک لوله گمانی از چاله امتداد دارد، و برای مطالعه لایه‌های سنگ باز‌شده در دیوارهای چاله برای سراغ‌های درباره گذشته آتشفشانی ماه استفاده خواهد کرد.
آنچه هنوز نامشخص باقی‌مانده است
هیچ غار قمری تا به حال توسط ربات یا انسان بررسی نشده است، و تاریخ راهاندازی و سایل GIMLI نهایی‌شده نیست. دانشمندان هنوز اندازه دقیق، پایداری یا دسترسی‌پذیری هر فراغی زیر چاله Marius Hills را نمی‌دانند، و حتی غار تایید شده Mare Tranquillitatis فقط توسط رادار مداری نقشه‌برداری شده است، نه بازدید مستقیم. تبدیل یک لوله گمانی به سکونتگاه قابل زندگی نیاز به مهندسی برای هوا، فشار، روشنایی و مسدود کردن ورودی‌ها خواهد داشت — گام‌هایی که هنوز توسط مأموریت‌های کنونی، بر اساس گزارشهای موجود، مورد توجه قرار نگرفته‌اند.
نکات کلیدی
- ناسا مأموریت GIMLI رهبری شده توسط PSI را در 30 سپتامبر 2026، بر اساس Astronomy.com، برای بررسی چاله Marius Hills انتخاب کرد، یک سوراخ 65 در 90 متری که توسط مدار Kaguya ژاپن در سال 2008 (Astronomy.com) یا 2009 (BioBioChile) عکاسی شد.
- مطالعه 2024 با استفاده از دادههای رادار مدار بازشناسی قمر ناسا یک غار لوله گمانی جداگانه را زیر چاله Mare Tranquillitatis نزدیک محل فرود Apollo 11 تایید کرد.
- مطالعه تابش اشعه 2020 تخمین زد که یک لوله گمانی افقی میتواند تابش اشعه کیهانی سالانه را از بیش از 400 mSv در سطح به کمتر از 1 mSv کاهش دهد.
- GIMLI از رادار، حسگرهای لرزهنگاری، گرانیسنج و دوربین استفاده خواهد کرد، تحویل شده از طریق برنامج خدمات حمولات ماه تجاری ناسا؛ هیچ تاریخ راهاندازی هنوز تعیین نشده است.
پرسش‌ها
- آیا غار قمری واقعاً تایید شده است؟
- بله — در سال 2024، محققین با استفاده از دادههای رادار مدار بازشناسی قمر ناسا تایید کردند که چاله Mare Tranquillitatis به یک غار لوله گمانی زیرزمینی حداقل 40 متر گسترده منتهی میشود، بر اساس مطالعه منتشر شده خلاصهشده در Wikipedia.
- مأموریت GIMLI چیست؟
- GIMLI (ابزارهای ژئوفیزیکی برای تحقیق چاله Marius ماه) یک مأموریت انتخاب شده توسط ناسا و رهبری شده توسط معهد علوم سیارهای است که از رادار، حسگرهای لرزهنگاری، گرانیسنج و دوربین برای بررسی اینکه آیا چاله Marius Hills به یک غار زیرزمینی بزرگتر متصل است، بر اساس اعلان PSI استفاده خواهد کرد.
- آیا یک غار قمری واقعاً از سطح امنتر خواهد بود؟
- مطالعه 2020 در Journal of Radiological Protection تخمین زد که تابش اشعه کیهانی در داخل یک لوله گمانی افقی میتواند به کمتر از 1 میلیسیورت در سال کاهش یابد، در مقابل بیش از 400 میلیسیورت در سال در سطح قمری باز.
- فضانوردان واقعاً چه زمانی یک غار قمری را وارد خواهند کرد؟
- هیچ تاریخی تعیین نشده است. GIMLI هنوز به یک راهاندازی و سایل تایید شده از طریق برنامج خدمات حمولات ماه تجاری ناسا نیاز دارد، و هیچ مأموریتی هنوز بهطور فیزیکی داخل یک غار قمری را کاوش نکرده است.
- چاله Marius Hills کجا واقع است؟
- در Oceanus Procellarum، دشت آتشفشانی در طرف نزدیک ماه، و حدود 65 در 90 متر گسترده است، بر اساس گزارشهای بر اساس ماده PSI و Astronomy.com.
جهان چگونه روایتش می‌کند
- اسپانیاییمنافع باللغة الإسپانية مثل BioBioChile التابعة لتشيلي تؤطر چاله Marius Hills به عنوان کشفی که دانشمندان را متجاوز می‌کند، با تأکید بر احتمالی که غار میتواند یک پناهگاه طبیعی برای فضانوردان شود، در حالی که توجه می‌دهند که ابزارهای GIMLI هنوز باید وجود فراغ را تایید کنند.
منابع
- BioBioChile — Una cueva gigante bajo la Luna inquieta a los científicos: ¿podría volverse un refugio para astronautas?
- Planetary Science Institute — PSI-led team selected for NASA PRISM program to explore potential lunar cave
- Astronomy.com — Newly selected NASA mission will hunt for caves on the Moon
- Wikipedia — Mare Tranquillitatis pit
- IOP Science — Radiation dose and its protection on the Moon from galactic cosmic rays and solar energetic particles: at the lunar surface and in a lava tube
این مطلب با هوش مصنوعی آماده شده و پیش از انتشار از بررسی خودکار منابع گذشته است. اگر خطایی دیدید، درخواست اصلاح کنید. درخواست اصلاح یا حق پاسخ · چگونه کار می‌کنیم
مطالب مرتبط
فضاخبر
رفاست پویای پرسِویرَنس دستاورد رانندگی 28.1 مایل بر مریخ را ثبت کرد، از فرصت پیشی گرفت
رفاست پویای پرسِویرَنس ناسا فاصله‌ای بیشتر از هر وسیله دیگری در جهان دیگری را طی کرده است و در 11 اکتبر 2026 به مسافت 28.10 مایل (45.22 کیلومتر) بر روی مریخ رسید، بر اساس گزارش آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا. این علامت جدید از 28.06 مایل (45.16 کیلومتر) ثبت شده توسط رفاست پویای فرصت بین سال‌های 2004 و 2018 — مسافتی که فرصت نزدیک به 15 سال برای طی کردن آن نیاز داشت، در مقابل حدود 5.5 سال برای پرسِویرَنس — پیشی می‌گیرد.
فضامقاله
سیاهچاله‌های نشرح شده: چگونه تشکیل می‌شوند، چه شکلی دارند، و شواهدی برای وجود آن‌ها
سیاهچاله منطقه‌ای است که جاذبه در آن قدری قوی است که هیچ‌چیز، حتی نور، نمی‌تواند از داخل افق رویداد فرار کند. بیشتر سیاهچاله‌ها از فروپاشی ستارگان فراکتل درحال مرگ تشکیل می‌شوند، در حالی‌که منشأ بزرگ‌ترین سیاهچاله‌های ابرجرم درک ضعیفی دارد، بر اساس ناسا. وجود آن‌ها هم با تشخیص موج‌های گرانشی در سال 2015 و هم با تصویر مستقیم در سال 2019 تأیید شده است.
فضاراهنما
راهنمای مبتدیان برای انتخاب و استفاده از تلسکوپ
برای یک تلسکوپ اول، دهانه — قطر عدسه یا آینه اصلی — بیش از بزرگنمایی اهمیت دارد، زیرا تعیین می‌کند که ابزار چقدر نور جمع می‌کند. مبتدیان عموماً به سمت یک انکسار 75–100 میلی‌متری یا یک بازتاب کننده Dobsonian 150–200 میلی‌متری هدایت می‌شوند، با انتظارات واقع‌بینانه در مورد اینکه سیارات و اجرام آسمانی عمیق از طریق چشمی واقعاً چگونه به نظر می‌رسند.
فضامقاله
شاتل فضایی ناسا به سرعت 25 ماخ رسید: چرا به «سریع‌ترین هواپیمای سرنشین‌دار» معروف است
شاتل فضایی ناسا در محدوده بالای جو با سرعتی تقریبی 17,500 مایل در ساعت - حدود 25 ماخ - وارد شد، و این سرعت آن را به سریع‌ترین وسیله نقلیه سرنشین‌دار تبدیل می‌کند که مانند هواپیما پرواز می‌کند و بر روی باند فرودگاه فرود می‌آید. این عملیات 133 بار در طول 135 ماموریت بین سال‌های 1981 و 2011 صورت گرفت. با این حال، سریع‌ترین رکورد مطلق سرعت انسان متعلق به کپسول آپولو 10 است، که یک هواپیمای بال‌دار نبود.