رفاست پویای پرسِویرَنس دستاورد رانندگی 28.1 مایل بر مریخ را ثبت کرد، از فرصت پیشی گرفت
انتشار:
به‌طور خلاصه
رفاست پویای پرسِویرَنس ناسا فاصلهای بیشتر از هر وسیله دیگری در جهان دیگری را طی کرده است و در 11 اکتبر 2026 به مسافت 28.10 مایل (45.22 کیلومتر) بر روی مریخ رسید، بر اساس گزارش آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا. این علامت جدید از 28.06 مایل (45.16 کیلومتر) ثبت شده توسط رفاست پویای فرصت بین سال‌های 2004 و 2018 — مسافتی که فرصت نزدیک به 15 سال برای طی کردن آن نیاز داشت، در مقابل حدود 5.5 سال برای پرسِویرَنس — پیشی می‌گیرد.
این نسخه ترجمهٔ ماشینی متن اصلی (English) است. خواندن متن اصلی
رفاست پویای پرسِویرَنس ناسا به طول‌کشیده‌ترین وسیلهٔ رانندگی شده بر سطح جهان دیگری تبدیل شده است. بر اساس بیانیه‌ای که توسط آزمایشگاه پیشرانش جت (JPL) ناسا منتشر شد، مسافت‌سنج رفاست پویا از 28.10 مایل (45.22 کیلومتر) در 11 اکتبر 2026 — روز مریخی 2,006 مأموریت، یا سول — تجاوز کرد و دستاورد 28.06 مایل (45.16 کیلومتر) که توسط رفاست پویای فرصت ناسا ثبت شده بود را پشت سر گذاشت.
چه اتفاقی افتاد
رفاست پویای فرصت مسافت دستاورد خود را در مریخ طی حدود 15 سال، از فرود در ژانویه 2004 تا اتمام مأموریت در 2018 پس از اینکه رفاست پویا در طول طوفان گرد و غبار سیاره‌ای ارتباط خود را با زمین از دست داد، طی کرد، همان‌طور که آزمایشگاه پیشرانش جت گفت. پرسِویرَنس همان مسافت را طی کرد و سپس آن را در حدود پنج سال و نیم تجاوز کرد، پس از فرود در دهانه جزیرو در فوریه 2021، همان‌طور که توسط شبکهٔ خبری سی‌بی‌اس و آزمایشگاه پیشرانش جت گزارش شد.
این دستاورد در حالی حاصل شد که پرسِویرَنس به سمت مقصدی با نامهای مستعار 'ایدوبی' رانندگی می‌کرد، که بخشی از منطقهای در امتداد لبهٔ غربی دهانه جزیرو است که دانشمندان آن را 'دریاچهٔ چرمس' نام‌گذاری کرده‌اند، بر اساس آزمایشگاه پیشرانش جت. ناسا میگوید این منطقه ممکن است برخی از کهنترین زمین‌های تاکنون بررسی شدهٔ منظومهٔ شمسی را شامل شود، از جمله سنگ‌هایی که تخمین زده می‌شود حدود 4 میلیارد سال قدمت دارند.
چرا پرسِویرَنس تند‌تر رانندگی میکند
آزمایشگاه پیشرانش جت سرعت را بیشتر به نظام ناوبری خودکار AutoNav رفاست پویا نسبت داد، که به پرسِویرَنس اجازه میدهد خطرات را شناسایی کند و مسیر خود را بدون انتظار برای دستورات از زمین برنامهریزی کند. بر اساس آزمایشگاه پیشرانش جت، بیش از 90 درصد از کل مسافت رانندگی رفاست پویا به صورت خودکار انجام شده است، در مقابل حدود 5 درصد برای فرصت، که رایانهٔ آن بسیار داده‌های کمتری را برای هر تصمیم پردازش می‌کرد. آزمایشگاه پیشرانش جت گفت، در بهترین روزها، پرسِویرَنس می‌تواند تا 1,351 فوت (412 متر) را در یک روز مریخی طی کند.
آزمایشگاه پیشرانش جت همچنین خاطرنشان کرد که تیم پرسِویرَنس در ابتدا انتظار نداشت که رفاست پویا نیازی به رانندگی به این‌اندازه داشته باشد. استیون لی، مدیر پروژهٔ Curiosity و Perseverance در آزمایشگاه پیشرانش جت، در بیانیهٔ ناسا گفت: «مأموریت اصلی نیاز به کمتر از 12.4 مایل رانندگی داشت. ما از آن خیلی فراتر رفتیم.» شبکهٔ خبری سی‌بی‌اس گزارش کرد که لی افزود که رفاست پویا احتمالاً قرار است برای سال‌های آتی دستاورد خود را تعدیل کند.
مارک مایمون، معاون رئیس تیم عملیات رباتیکی در آزمایشگاه پیشرانش جت، در بیانیهٔ ناسا گفت که تصمیمات مسیریابی خود رفاست پویا آن را راننده‌ای بهتر از آنچه در ابتدا فرود آمد کرده است، و تیم انتظار دستاوردهای بیشتری را دارد زیرا نرم‌افزار ناوبری به بهبود ادامه میدهد.
وضعیت مأموریت و آنچه پیش‌رو است
ناسا در اکتبر 2026 تمدید مأموریت پرسِویرَنس را تصویب کرد، بر اساس آزمایشگاه پیشرانش جت، و عملیات علمی اکنون انتظار میرود تا حدود پایان سال 2028 ادامه یابد. آزمایشگاه پیشرانش جت گفت، رفاست پویا 29 نمونهٔ سنگ و خاک را در طول مأموریت خود جمع‌آوری کرده است، به‌عنوان بخشی از جستجوی خود برای شواهد حیات میکروبی باستانی در دهانه جزیرو. شبکهٔ خبری سی‌بی‌اس خاطرنشان کرد که یافته‌های 2023 به شرایطی در دهانه اشاره داشت که ممکن است سابقاً از حیات میکروبی حمایت کند، اگرچه هیچ شواهد مستقیمی از خود حیات یافت نشده است.
دستاورد مسافت رانندگی خارج زمین، قبل و بعد
رفاست پویا
کل مسافت طی‌شده
زمان برای رسیدن به مسافت
فرصت (2004–2018)
28.06 مایل / 45.16 کیلومتر
حدود 15 سال
پرسِویرَنس (2021–2026)
28.10 مایل / 45.22 کیلومتر
حدود 5.5 سال
نشریهٔ عکس science.nasa.gov ناسا، در نمودار اطلاعاتی که مسافت‌های رانندگی رفاست‌های پویای خارج‌زمینی را مقایسه میکند و در 13 اکتبر 2026 منتشر شد، همان اعداد برای فرصت و پرسِویرَنس را تأیید کرد و خاطرنشان کرد که Curiosity، که از سال 2012 روی مریخ کار میکند، هنوز فعال است و به رانندگی بر روی سطح ادامه میدهد.
پرسش‌ها
پرسِویرَنس تاکنون چه مسافتی را در مریخ طی کرده است؟
بر اساس آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا، پرسِویرَنس تاکنون 28.10 مایل (45.22 کیلومتر) را طی کرده است، که آن را تا 11 اکتبر 2026 فاصلهای در جهان دیگری طی کنندهترین وسیله قرار میدهد.
کدام رفاست پویا قبل از پرسِویرَنس این دستاورد را داشت؟
رفاست پویای فرصت ناسا دستاورد قبلی را داشت، که بر اساس آزمایشگاه پیشرانش جت، 28.06 مایل (45.16 کیلومتر) را در مریخ بین فرود خود در سال 2004 و پایان مأموریت خود در سال 2018 طی کرده است.
چرا پرسِویرَنس این دستاورد را سریعتر از فرصت کسب کرد؟
آزمایشگاه پیشرانش جت میگوید پرسِویرَنس برای بیش از 90 درصد مسافت رانندگی خود بر نظام ناوبری خودکار AutoNav متکی است، که به آن اجازه میدهد مسیرها را برنامهریزی کند و بدون انتظار برای دستورات از زمین خطرات را دور کند، در مقابل حدود 5 درصد رانندگی خودکار برای فرصت.
آیا مأموریت پرسِویرَنس هنوز جاری است؟
بلی. ناسا در اکتبر 2026 تمدید مأموریت را تصویب کرد، و آزمایشگاه پیشرانش جت میگوید عملیات انتظار میرود تا حدود پایان سال 2028 ادامه یابد.
پرسِویرَنس اکنون به دنبال چه چیزی است؟
رفاست پویا منطقهای با نامهای مستعار 'دریاچهٔ چرمس' در امتداد لبهٔ غربی دهانه جزیرو را بررسی میکند، به سمت محلی با نام 'ایدوبی' رانندگی میکند، که آزمایشگاه پیشرانش جت میگوید دانشمندان بررسی میکنند چه ممکن است از بین تاکنون کاوششدهٔ منظومهٔ شمسی کهنترین زمین باشد.
سیاهچاله منطقهای است که جاذبه در آن قدری قوی است که هیچ‌چیز، حتی نور، نمی‌تواند از داخل افق رویداد فرار کند. بیشتر سیاهچاله‌ها از فروپاشی ستارگان فراکتل درحال مرگ تشکیل می‌شوند، در حالی‌که منشأ بزرگ‌ترین سیاهچاله‌های ابرجرم درک ضعیفی دارد، بر اساس ناسا. وجود آن‌ها هم با تشخیص موج‌های گرانشی در سال 2015 و هم با تصویر مستقیم در سال 2019 تأیید شده است.
برای یک تلسکوپ اول، دهانه — قطر عدسه یا آینه اصلی — بیش از بزرگنمایی اهمیت دارد، زیرا تعیین میکند که ابزار چقدر نور جمع میکند. مبتدیان عموماً به سمت یک انکسار 75–100 میلی‌متری یا یک بازتاب کننده Dobsonian 150–200 میلی‌متری هدایت می‌شوند، با انتظارات واقع‌بینانه در مورد اینکه سیارات و اجرام آسمانی عمیق از طریق چشمی واقعاً چگونه به نظر می‌رسند.
شاتل فضایی ناسا در محدوده بالای جو با سرعتی تقریبی 17,500 مایل در ساعت - حدود 25 ماخ - وارد شد، و این سرعت آن را به سریع‌ترین وسیله نقلیه سرنشین‌دار تبدیل میکند که مانند هواپیما پرواز میکند و بر روی باند فرودگاه فرود می‌آید. این عملیات 133 بار در طول 135 ماموریت بین سال‌های 1981 و 2011 صورت گرفت. با این حال، سریع‌ترین رکورد مطلق سرعت انسان متعلق به کپسول آپولو 10 است، که یک هواپیمای بال‌دار نبود.
بله، اصولاً می‌توان: دانشمندان می‌گویند که لوله‌های گمانی فروریخته زیر چاله‌های مثل Marius Hills و Mare Tranquillitatis می‌توانند فضانوردان را از تابش اشعه، ریزسنگ‌های فضایی و نوسانات شدید دمایی بسیار بهتر از هر سکونتگاهی در سطح محافظت کنند. ناسا اکنون مأموریتی به نام GIMLI را انتخاب کرده است تا بررسی کند که آیا یکی از این چاله‌ها واقعاً به غاری بسیار بزرگ منتهی می‌شود.
