چگونه به درستی آواز بخوانیم: مبانی تنفس و تکنیک صوتی برای مبتدیان

افرادی که می‌خواهند آواز بخوانند اغلب دستورالعملی می‌شنوند که بگویند "از دیافراگم تنفس کن" یا "از شکم بخوان". براساس توضیح تکنیکی از سایت آموزشی علم صوت VoiceScience.org، این عبارت ماهیچه اشتباهی را برای کاری که قرار است توضیح دهد توصیف می‌کند، و درک دلیل این امر به مبتدیان کمک می‌کند تا کنترل تنفسی بسازند که واقعاً کار می‌کند.

پشتیبانی تنفس: واقعی‌ترین حالت

VoiceScience.org پشتیبانی تنفس را به‌عنوان تنظیم داوطلبانه دم خروج برای کنترل فشار هوای زیر تارهای صوتی — فشار هوای درست زیر تارهای صوتی — در هنگام خوانندگی تعریف می‌کند. سایت یادآوری می‌کند که بزرگسالان سالم می‌توانند فشار تنفسی تا حدود 204 سانتی‌متر آب H2O تولید کنند، اما خوانندگی معمولاً تنها نیاز به حدود 5 تا 35 سانتی‌متر آب H2O دارد. چالش واقعی، همان‌طور که توضیح می‌دهد، تولید فشار هوای کافی نیست بلکه جلوگیری از بیش‌ازحد آن است، زیرا بازگشت الاستیک طبیعی ریه‌ها پس از نفس عمیق یک قله فشار را در شروع عبارت موسیقی ایجاد می‌کند.

ماهیچه‌هایی که این آزادسازی را مدیریت می‌کنند، براساس همان منبع، ماهیچه‌های بین‌دنده‌ای بیرونی بین دنده‌ها هستند، همراه با عضلات قفسه سینه و پشت بزرگی که مقاومت می‌کنند در برابر فروپاشی طبیعی قفسه سینه هنگام خروج هوا از ریه‌ها. خود دیافراگم به‌عنوان ماهیچه دم ورودی توصیف می‌شود: صاف می‌شود و پایین می‌رود تا هوا را بکشد، سپس در هنگام دم خروج بطور منفعل استراحت می‌کند — مرحله‌ای که خوانندگی در آن واقعاً اتفاق می‌افتد. چون نمی‌توان آن را وادار کرد تا مثل ماهیچه دنده به‌صورت تدریجی محکم یا آرام شود، VoiceScience.org بیان می‌کند که دیافراگم را نمی‌توان مستقیماً برای کنترل فشار تنفس استفاده کرد، اگرچه دستور العمل "از دیافراگم بخوان" در استودیوهای آموزشی رایج است.

منبع پیشنهاد می‌کند که این عبارت پایدار می‌ماند زیرا تنفس عمیقی که دیافراگم را پایین می‌برد به‌علاوه حجم زیادی از هوا فراهم می‌کند و حنجره را کمی پایین‌تر می‌کشد، مسیر صوتی را به‌گونه‌ای طول می‌دهد که تن را غنی می‌کند — یک فائده واقعی از تکنیک دم ورودی که با گذشت زمان به مرحله کنترل دم خروج (جداگانه) وابسته شد.

یک تمرین تنفس پایه‌ای

موسیقی انستیتوت، یک کالج موسیقی در هالی‌وود، یک تمرین تنفس دیافراگمی ساده برای ساختن کنترل تنفس را فهرست می‌کند، که به‌عنوان یک تمرین آغازین برای خوانندگان در نظر گرفته شده است.

1. به‌شکل پشت‌ایست بر روی پشتتان بخوابید و یک کتاب سبک را روی شکمتان بگذارید.
2. نفس عمیقی از بینی بکشید، با هدف بالا رفتن کتاب به‌جای اینکه قفسه سینه یا شانه‌هایتان بالا بروند.
3. هوا را به‌آهستگی از طریق لب‌های بسته برای پنج تا ده ثانیه خارج کنید، با نگاه‌داشتن آزادسازی یکنواخت.
4. چرخه را تکرار کنید تا ظرفیت تنفسی و آگاهی از تنفس پایینی ایجاد شود.

همان انستیتوت همچنین یک تمرین مقاومتی را توصیف می‌کند که آن را تنفس "shhh" نام می‌گذارد: دم ورودی عمیق، سپس خروج بر یک صدای "shhh" ثابت و کنترل شده برای تا جای ممکن، که، براساس گفته‌اش، دیافراگم و عضلات شکمی را که در کنترل جریان هوا درگیر هستند تقویت می‌کند. یک تمرین مرتبط از نی نوشیدنی استفاده می‌کند: خوانندگان آن را زمزمه می‌کنند یا عبارات ساده را از طریق نی می‌خوانند، که فشار پسی ایجاد می‌کند که انستیتوت می‌گوید به تارهای صوتی کمک می‌کند تا با کاهش فشار به‌صورت مؤثر ارتعاش پیدا کنند.

تمرینات گرم‌کردن برای مبتدیان

پیش از کار کردن بر روی آهنگ‌ها، موسیقی انستیتوت تمرینات گرم‌کردن صوتی کوتاهی را توصیه می‌کند تا تنفس و صدا را هماهنگ کند و تنش را کاهش دهد.

محافظت از صدا در هنگام یادگیری

مؤسسه ملی آمریکا برای کری و سایر اختلالات ارتباطی (NIDCD)، بخشی از موسسات ملی سلامت، توجه می‌دهد که حدود 17.9 میلیون بزرگسال در ایالات متحده گزارش می‌دهند که مشکلی در صدا دارند، و خوانندگان در میان گروه‌هایی هستند که بیشترین خطر آسیب صوتی را دارند. راهنمایی آن بیان می‌کند که صداها باید توسط نفس‌های عمیق پشتیبانی شوند به‌جای تکیه بر گلو به‌تنهایی، و اغراق‌هایی مانند فریاد یا زمزمه، صحبت یا خوانندگی از طریق گرفتگی صوت و رطوبت‌زنی نامناسب را توصیه نمی‌کند.

NIDCD همچنین توصیه می‌کند که رطوبت هوای داخلی را حدود 30 درصد نگاه دارید، به‌خصوص در زمستان یا آب‌وهوای خشک، و نوشیدنی‌های حاوی کافئین یا الکلی را با آب اضافی متوازن کنید. این علائم هشداری را فهرست می‌کند که باید به ملاقات یک پزشک منجر شود: گرفتگی یا خشن‌صدایی مستمر، از دست دادن توانایی رسیدن به نت‌های بالا، صدایی که ناگهان عمیق‌تر است، گلو خام یا فشرده، سختی در صحبت، یا نیاز مکرر به تنظیف گلو.

جمع‌آوری همه چیز

در مجموع، منابع به یک دنباله ساده برای مبتدیان اشاره می‌کنند: آگاهی را از دم ورودی پایین و پر با تمرینات مثل تمرین کتاب بسازید؛ خروج کنترل شده و ثابت را با تمرینات مقاومتی مثل تنفس "shhh" یا نطق نی تمرین کنید؛ تمرینات گرم‌کردن کوتاهی مثل لرزش لب و سیرن‌ها را قبل از خوانندگی اضافه کنید؛ و به علائم هشداری فشار صوتی از NIDCD توجه کنید به‌جای فشار از طریق بی‌راحتی.