طوفان ها در برابر طوفان های استوایی در برابر سیکلون ها: طبقه بندی طوفان های گرمسیری چگونه انجام می شود

طوفانی که نام خود را در وسط اقیانوس تغییر داد

در 5 اکتبر 2026، یک سیکلون گرمسیری در حال عبور از اقیانوس آرام از خط تاریخ بین المللی عبور کرد و بلافاصله توسط آژانس هواشناسی ژاپن از طوفان نولو به طوفان استوایی نولو دوباره طبقه بندی شد، همانطور که NBC News گزارش داد. در زمان تغییر، سرعت باد پایدار طوفان از 115 مایل در ساعت به عنوان طوفان دسته 3 به حدود 100 مایل در ساعت کاهش یافت، اما خود تغییر نام هیچ ارتباطی با این کاهش قدرت نداشت — فقط به واسطه حرکت طوفان از حوضه اقیانوس آرام مرکزی/شرقی به حوضه اقیانوس آرام شمال غربی فعال شد.

این اپیزود یک تصویر واضح از نکته ای است که هواشناسان مدام تأکید می کنند: طوفان، طوفان استوایی و سیکلون سه نوع طوفان متفاوت نیستند. آنها برچسب های منطقه ای هستند که به یک پدیده یکسان براساس اینکه کدام حوضه اقیانوس آن را فرا گرفته است، متصل می شوند.

یک پدیده یکسان، نام های منطقه ای مختلف

طبق NOAA (ادارهٔ ملی اقیانوس و اتمسفر) ایالات متحده، سیکلون گرمسیری اصطلاح علمی عام برای یک سیستم منظم و چرخان از طوفان های رعدی است که بر فراز آب های گرم گرمسیری یا نیمه گرمسیری تشکیل می شود و یک گردش بسته در سطح پایین دارد. پس از آنکه سرعت باد پایدار حداکثری 74 مایل در ساعت (119 کیلومتر بر ساعت یا 64 گره) به دست آورد، آزمایشگاه آتلانتیک اقیانوس و هواشناسی AOML می گوید که سیستم به جای یک دسته بندی علمی جدید، نام مخصوص منطقه ای را به دست می آورد.

براساس بخش تحقیقات طوفان AOML، اصطلاحات منطقه ای اصلی به شرح زیر تقسیم می شوند: 'طوفان' در اطلس شمال و در شرق/مرکز اقیانوس آرام شمالی استفاده می شود؛ 'طوفان استوایی' در شمال غرب اقیانوس آرام، در غرب خط تاریخ بین المللی استفاده می شود؛ و 'سیکلون گرمسیری' — گاهی اوقات با کلمات شدت اضافی که براساس منطقه فرعی بیشتر متفاوت هستند — اصطلاح عام است که در سراسر اقیانوس آرام جنوبی و اقیانوس هند استفاده می شود، صرف نظر از سرعت باد طوفان.

زیر این حد 74 مایل در ساعت، خدمات اقیانوس NOAA توجه می کنند که همان سیستم یک فرو رفتگی گرمسیری (کمتر از 39 مایل در ساعت باد پایدار) یا یک طوفان گرمسیری (39 مایل در ساعت و بیشتر) نام می گیرد، دوباره معیارهای یکسان را در سراسر جهان استفاده می کند تا هر نام منطقه ای اعمال شود.

مقایسه مقیاس های شدت

هنگامی که طوفان از آستانه نام گذاری عبور می کند، آژانس های هواشناسی ملی مختلف قدرت آن را بر روی مقیاس های شماره دار یا کلمات خود طبقه بندی می کنند. مرکز طوفان ملی (NHC) ایالات متحده از مقیاس باد طوفان سافیر-سیمپسون استفاده می کند، طوفان ها را از دسته 1 (74-95 مایل در ساعت) به دسته 5 (157 مایل در ساعت یا بیشتر) طبقه بندی می کند، دسته های 3 تا 5 به عنوان 'طوفان های اصلی' نامیده می شوند. NHC تأکید می کند که این مقیاس فقط پتانسیل آسیب ناشی از باد را اندازه گیری می کند و فاجعه سریع، سیلاب ناشی از بارندگی یا گردباد ها را در نظر نمی گیرد.

آژانس هواشناسی ژاپن، که مرکز متخصص هواشناسی منطقه ای (RSMC) توکیو - مرکز طوفان استوایی را برای آسیا و اقیانوس آرام شمال غربی اداره می کند، طوفان ها را بر روی نردبان متفاوتی طبقه بندی می کند — طوفان گرمسیری، طوفان گرمسیری شدید، طوفان استوایی، طوفان استوایی بسیار قوی و طوفان استوایی عنیف — با استفاده از میانگین باد 10 دقیقه ای به جای میانگین یک دقیقه ای که پشت مقیاس سافیر-سیمپسون قرار دارد، براساس بایگانی طوفان رقومی موسسه ملی اطلاعات ژاپن، که استاندارد عملیاتی JMA را مستند می کند. صرفاً این تفاوت در میانگین می تواند همان طوفان را بسته به اینکه کدام بولتن آژانس را می خوانید، قوی تر یا ضعیف تر ساخت.

وزارت هواشناسی هند، مسئول خلیج بنگال و دریای عرب، از نردبان خود استفاده می کند که از طوفان گرمسیری طی طوفان گرمسیری شدید و طوفان گرمسیری بسیار شدید تا طوفان گرمسیری فوق العادهٔ، که برای سیستم های دارای باد پایدار 222 کیلومتر بر ساعت (120 گره) یا بیشتر محفوظ است، براساس تفصیل Free Press Journal معیارهای منتشر شدهٔ IMD است. دفتر هواشناسی استرالیا، که در FAQ AOML مورد اشاره قرار گرفته است، طوفان های منطقه خود را از دسته 1 به دسته 5 طبقه بندی می کند، دسته 5 به عنوان بادهای متوسط بالاتر از 200 کیلومتر بر ساعت و تندباد هایی بیشتر از 279 کیلومتر بر ساعت تعریف شده است.

کسی که نام ها را تصمیم می گیرد — و اینکه چرا این سیستم مهم است

نام گذاری طوفان های فردی در سطح جهانی توسط سازمان هواشناسی جهانی (WMO) هماهنگ می شود، که با سازمان های هواشناسی منطقه ای کار می کند — از جمله مرکز متخصص هواشناسی منطقه ای (RSMC) Nadi و مراکز هشدار سیکلون گرمسیری که استرالیا، پورت مورسبی و جاکارتا را پوشش می دهند، و همچنین RSMC توکیو برای شمال غرب اقیانوس آرام. هر سازمان یک فهرست چرخان تایید شدهٔ نام ها را نگهداری می کند که توسط خدمات هواشناسی ملی ارائه شده است، برای طول کوتاه، تلفظ آسان و مناسب بودن در سراسر زبان های منطقه انتخاب شده است؛ طوفان ها هرگز به اسم افراد نامیده نمی شوند، همانطور که WMO می گوید.

NHC توضیح می دهد که فهرست اطلس خود از شش مجموعه چرخان 21 نام هر شش سال عبور می کند، در حالی که فهرست شرقی اقیانوس آرام شمالی از 24 نام برای هر چرخش استفاده می کند؛ اگر طوفانی که نام به آن تعلق داشت به طور غیر معمول مرگ بار یا مخرب بود، نام برای همیشه کنار گذاشته می شود، بنابراین استفاده مجدد آن بعداً حساس تلقی می شود.

این هدف در ارتباطات نیز دلیل عملی برای استمرار اصطلاحات منطقه ای به جای یک کلمهٔ جهانی است. راهنمایی نام گذاری WMO توجه می کند که اصطلاحات و نام های آشنای محلی کمک می کند تا جوامع و پاسخ دهندگان اضطراری سریع اقدام کنند، هماهنگی بین هواشناسان و رسانه ها را پشتیبانی می کنند، و سوابق تاریخی مورد استفاده در تحقیقات طوفان را حفظ می کنند — اگرچه، از لحاظ علمی، 'طوفان'، 'طوفان استوایی' و 'سیکلون گرمسیری' فرآیندی یکسان را توصیف می کند: یک سیستم طوفان با هسته ای گرم و فشار پایین که انرژی خود را از گرمای اقیانوس گرمسیری می گیرد.