محمد فاتح و امپراتوری عثمانی: چگونه یک سلطان سه قاره را دگرگون کرد

امپراتوری عثمانی حدود سال ۱۲۹۹ شروع شد زمانی که عثمان، سردار ترکمن‌های بیتینیا در نزدیکی دریای مرمره، یک کنشتاری کوچک در شمال‌غربی آناتولی تأسیس کرد، بنابر دانشنامهٔ تاریخ جهان. در طول دو قرن بعد، جانشین‌های او آن قلمرو را به امپراتوری‌ای تبدیل کردند که بر بخش‌هایی از اروپا، آسیا و آفریقا حاکم بود.

محمد فاتح کیست؟

محمد دوم در ۳۰ مارس سال ۱۴۳۲ متولد شد و برای اولین بار در سال ۱۴۴۴ سلطان شد، در سن دوازده سالگی، هنگامی که پدرش مراد دوم به طور موقت کناره‌گیری کرد، بنابر دانشنامهٔ تاریخ جهان. مراد دوم برای مقابله با تهدیدات نظامی به حکومت بازگشت قبل از مرگش در سال ۱۴۵۱، پس از آن محمد دوم قدرت کامل و دائمی بر امپراتوری را در سن نوزده سالگی به دست آورد.

محاصرهٔ پایان‌دهندهٔ بیزانس

نیروهای محمد دوم قسطنطنیه، پایتخت امپراتوری بیزانس، را از ۲ آپریل سال ۱۴۵۳ محاصره کردند، بنابر سایت The Collector. محاصره حدود هشت هفته ادامه یافت تا اینکه شهر در ۲۹ مه سال ۱۴۵۳ سقوط کرد، زمانی که محمد دوم ۲۱ سالگی داشت.

طرف عثمانی حدود ۶۰۰۰۰ تا ۸۰۰۰۰ سرباز، حدود ۳۲۰ کشتی دریایی و ۶۹ توپ به کار گماردند، بنابر سایت The Collector. تعداد مدافعان بیزانسی حدود ۶۰۰۰ تا ۷۰۰۰ سرباز آموزش‌دیده بود که توسط حدود ۳۰۰۰۰ تا ۳۵۰۰۰ غیرنظامی جنگجو تقویت می‌شدند، همراه با حدود ۱۵ توپ.

اسلحهٔ عثمانی اصلی توپ بزرگی بود که به نام Basilic شناخته می‌شود، که توسط مهندس مجاری اوربان ساخته شد. سایت The Collector گزارش می‌دهد که طول آن حدود ۷٫۳ متر بود، وزنش بیش از ۱۸ تن بود، و می‌توانست گلوله‌های ۵۵۰ کیلوگرمی را تا فاصلهٔ ۱٫۶ کیلومتر شلیک کند، اما سرعت کم بارگیری مجدد استفاده از آن را به حدود سه تا هفت شلیک در روز محدود می‌کرد.

قسطنطین یازدهم، امپراطور بیزانس، هنگام دفاع از شهر زمانی که نیروهای عثمانی دیوارهای آن را شکستند، کشته شد، و بدین ترتیب بیش از هزار سال حکومت بیزانسی پایان یافت، بنابر سایت The Collector.

فراتر از قسطنطنیه: حملات، اصلاحات و فرهنگ

حملات نظامی محمد دوم در سال ۱۴۵۳ تمام نشد. بنابر دانشنامهٔ تاریخ جهان، او بین سال‌های ۱۴۵۴ و ۱۴۵۹ حملاتی در صربستان انجام داد، سرزمین‌های یونانی ازجمله Attica را فتح کرد، امپراتوری Trebizond را در سال ۱۴۶۱ تصرف کرد، با سلطان والاخیا Vlad سوم مقابله کرد، و جنگ طولانی با ونیز از ۱۴۶۳ تا ۱۴۷۹ را که سلطهٔ عثمانی در دریای اژه را توسعه داد، انجام داد.

در درون دولت، محمد دوم اقتدار عثمانی را با ضعیف‌تر کردن خاندان‌های اشرافی قدرتمند متمرکز کرد و قوانین علمانی یکپارچه‌شدهٔ به نام kanun را معرفی کرد، که مالیات و اداره را تنظیم می‌کردند بر کنار قوانین اسلامی موجود، بنابر دانشنامهٔ تاریخ جهان.

او همچنین زیرساخت قسطنطنیه را بازسازی کرد، کاخ توپکاپی، بازار بزرگ و مسجد فاتح را دستور داد، و شاعران، دانشمندان و هنرمندان را حمایت کرد و نسخ‌های کلاسیک را جمع‌آوری کرد. محمد دوم در بهار سال ۱۴۸۱، در ۳ مه، در حین یک حملهٔ نظامی درگذشت و جانشین او پسر بزرگ‌ترش بایزید دوم بود.

چگونه امپراتوری اداره می‌شد

سلاطین بعدی بر اساس اصلاحات متمرکز‌کنندهٔ محمد دوم دو نظام را ساختند که حکومت عثمانی را برای قرن‌ها تعریف می‌کردند. devshirme یک نظام فراخوانی کودک بود، که توسط مراد اول تأسیس شد، جوانان بلقانی را جمع‌آوری می‌کرد، آن‌ها را به اسلام تبدیل می‌کرد و مؤثرترین‌های آن‌ها را به عنوان سربازان یانیچری یا اداره‌کنندگان آموزش می‌داد، بنابر دانشنامهٔ تاریخ جهان. به‌طور جداگانه، نظام millet به جماعات دینی غیرمسلمان میزانی از خودگردانی بر دادگاه‌ها، مدارس و امور داخلی‌شان اجازه می‌داد.

امپراتوری در قرن‌های شانزدهم و هفدهم به بیشترین وسعت خودش رسید، بر سرزمین‌هایی در آناتولی، بلقان، یونان اروپایی، بخش‌هایی از جزیرهٔ العرب، مصر و ساحل شمالی آفریقا حاکم بود، بنابر دانشنامهٔ تاریخ جهان.

چگونه و چه زمانی امپراتوری پایان یافت

امپراتوری عثمانی پس از اواخر قرن شانزدهم به افول رفتار و پس از شکست در طول جنگ جهانی اول کنار قدرت‌های مرکزی، به صورت رسمی در مراحل تفکیک شد. مجمع ملی بزرگ ترک سلطنت را در ۱ نوامبر ۱۹۲۲ الغا کرد، و آخرین سلطان، محمد ششم، قسطنطنیه را بر روی کشتی بریتانیایی HMS Malaya در ۱۷ نوامبر ۱۹۲۲ ترک کرد، بنابر مقالهٔ ویکی‌پدیا درمورد الغای سلطنت عثمانی.

معاهدهٔ لوزان در ۲۴ ژوئیهٔ ۱۹۲۳ امضا شد، و رسمی‌کردن شناخت بین‌المللی دولت تازهٔ ترکی، و جمهوری ترکیه در ۲۹ اکتبر ۱۹۲۳ اعلام شد. خلافت عثمانی، آخرین عنوان باقی‌مانده سلسله، در مارس ۱۹۲۴ تحت عبدالمجید دوم الغا شد، بنابر ویکی‌پدیا و دانشنامهٔ تاریخ جهان.