امپراتوری روم: چگونه روم برخاست، در زمان تراجان به اوج رسید، و در سال ۴۷۶ میلادی سقوط کرد

تاریخ سیاسی روم باستان معمولاً به سه دوره تقسیم می‌شود: پادشاهی، جمهوری و امپراتوری. بر اساس سنت رومی که توسط مارکوس تیرنتیوس واررو، محقق قرن اول قبل از میلاد، ثبت شد، شهر در ۲۱ آوریل ۷۵۳ قبل از میلاد توسط دوقلوی افسانه‌ای رومولوس و رموس تأسیس شد، داستانی که تاریخ‌نویسان آن را به عنوان اختراع بعدی بر یک سابقه واقعی می‌دانند، بر اساس History.com.

ظهور امپراتوری: ۲۷ قبل از میلاد

جمهوری پس از دهه‌های جنگ داخلی پایان یافت. اکتاویان، که بعداً اگوستوس نام گرفت، دشمن مارک آنتونی را در نبرد اکتیوم در سال ۳۱ قبل از میلاد شکست داد و در سال ۲۷ قبل از میلاد اولین امپراتور روم شد، بر اساس فرهنگ‌نامه تاریخ جهان. اگوستوس پاکس رومانا (Pax Romana) را آغاز کرد، دوره‌ای تقریباً دو قرنی از صلح داخلی نسبی و توسعه در سراسر جهان مدیترانه.

بین سال‌های ۹۶ و ۱۸۰ میلادی، پنج حاکم متوالی - نرو، تراجان، هادریان، آنطونینوس پیوس و مارکوس اورلیوس، که اغلب به عنوان 'پنج امپراتور خوب' شناخته می‌شوند - دوران ثبات و ادامه تجمیع نظامی و اداری را رهبری کردند، بر اساس فرهنگ‌نامه تاریخ جهان.

بیشترین وسعت قلمروی تحت تراجان، ۱۱۷ میلادی

امپراتوری بزرگ‌ترین اندازه قلمروی خود را حوالی سال ۱۱۷ میلادی تحت امپراتور تراجان دریافت کرد. بر اساس ارقام UNRV (جمهوری روم پیروز، یک سایت مرجع مخصوص تاریخ روم)، امپراتوری تقریباً ۲٫۲ میلیون مایل مربع (تقریباً ۵٫۷ میلیون کیلومتر مربع) را پوشش می‌داد، از بریتانیا در شمال‌غرب تا ارمنستان در شرق، و از دریای شمال تا دریای سرخ.

برآورد جمعیت امپراتوری در اوج خود در میان تاریخ‌نویسان متفاوت است. UNRV بیان می‌کند که حدود ۶۰ میلیون نفر شهروندی رومی را در اوج دارا بودند، در حالی که برآورد‌های تعداد کل افرادی که در مرزهای امپراتوری در دوره امپراتوری زندگی می‌کردند تا ۱۲۰ میلیون نفر می‌رسد.

تقسیم و آغاز سقوط

تا اواخر قرن سوم، امپراتوری به عنوان یک واحد واحد حکومت و دفاع کردن دشوار شده بود. امپراتور دیوکلتیان، که در سال ۲۸۴ میلادی قدرت گرفت، حدود سال ۲۸۵ میلادی اداره را بین نیمه غربی و شرقی تقسیم کرد، بر اساس فرهنگ‌نامه تاریخ جهان. History.com یادداشت می‌کند که این تقسیم در نهایت نیمه شرقی سالخورده‌تر و بهتر حصار‌شده را در موضع بهتری برای دفع تهاجمات قرار داد، در حالی که امپراتوری غربی و ایتالیا فشار بیشتری از مردمان مهاجر تحمل کردند.

دو فاجعه نظامی توسعه سقوط غربی را مشخص کردند. در سال ۳۷۸ میلادی، در نبرد آدریانوپل، نیروهای گوتی که از مرز دانوب عبور کرده بودند بخش بزرگی از ارتش رومی را نابود کردند و امپراتور والنس را کشتند، بر اساس فرهنگ‌نامه تاریخ جهان. در سال ۴۱۰ میلادی، سرداری گوتی آلاریک شهر روم را خود در طول سه روز غارت کردند، گفته می‌شود که او آنچه را که فرهنگ‌نامه تاریخ جهان توصیف می‌کند تقریباً دو تن طلا و سیزده تن نقره برداشت پیش از عقب‌نشینی.

پایان در غرب: ۴۷۶ میلادی

تا سال ۴۷۵ میلادی، کنترل مؤثر امپراتوری رومی غربی تقریباً به ایتالیا محدود شده بود، بر اساس فرهنگ‌نامه تاریخ جهان. در ۴ سپتامبر ۴۷۶ میلادی، سرداری نظامی ژرمنی اودتسر امپراتور شانزده ساله رومولوس اگوستوس را بدون مقاومت نظامی قابل ملاحظه‌ای از قدرت برانداخت - رویدادی که تاریخ‌نویسان به طور گسترده‌ای آن را به عنوان نقطه انتهایی متعارف امپراتوری رومی غربی تلقی می‌کنند، اگرچه منبع یادداشت می‌کند که دولت قبلاً برای دهه‌ها در حال تفکک بود.

اگرچه امپراتوری غربی پایان یافت، امپراتوری رومی شرقی - که بعداً امپراتوری بیزنطی نام گرفت - برای چندین قرن دیگر ادامه یافت، بر اساس فرهنگ‌نامه تاریخ جهان.

چرا روم سقوط کرد؟ تاریخ‌نویسان مخالف‌اند

هیچ علت واحد توافق شده وجود ندارد. History.com هشت عامل معمول الاستشهاد بها را فهرست می‌کند: تهاجمات بربر؛ مشکلات اقتصادی مرتبط با هزینه‌های جنگ، تورم، و کاهش عرضه نیروی کار برده‌ای پس از توقف توسعه اقلیمی؛ تقسیم امپراتوری، که تهاجمات را به سوی غرب منحرف کرد؛ توسعه بیش‌ازحد و هزینه‌های اداری و نظامی دفاع از مرزهای وسیع؛ ناپایداری سیاسی، از جمله بیش از ۲۰ امپراتور در ۷۵ سال در طول قرن‌های دوم و سوم، اغلب از طریق ترور برکنار شدند؛ فشار از مهاجرت‌های هنی که مردمان ژرمنی را به سوی مرزهای رومی سوق می‌داد؛ ظهور مسیحیت، که تاریخ‌نویس قرن هجدهم ادوارد گیبون آن را مسئول تضعیف ارزش‌های شهری رومی سنتی می‌کند، اگرچه بسیاری از تاریخ‌نویسان معاصر این را مورد اختلاف قرار می‌دهند؛ و تضعیف وفاداری لشکرهای فزاینده‌ای که توسط مزدورهای خارجی مسلح می‌شدند.

فرهنگ‌نامه تاریخ جهان به طور مشابه تاکید می‌کند که هیچ علت واحد فروپاشی را توضیح نمی‌دهد، بلکه بر تجمع از دست رفتن درآمد مالیاتی، فرط‌کاری نظامی، فشار مهاجرت، و ناپایداری سیاسی در طول تقریباً دو قرن بجای یک رویداد ناگهانی اشاره می‌کند.