مبانی تئوری موسیقی: چگونه یادداشت‌ها، مقیاس‌ها، آکوردها و ریتم با هم کار می‌کنند

تئوری موسیقی چارچوبی است که موسیقاردانان برای توصیف نحوه سازمان‌یافتگی درجه صوت و زمان در یک اثر موسیقی استفاده می‌کنند. طبق دوره مقدماتی Music Theory 101 از Berklee Online، این موضوع حول مجموعه‌ای از مهارت‌های اساسی ساخته شده است: خواندن و نوشتن ریتم، خواندن نماد درجه صوت، و ساخت مقیاس‌ها، فاصله‌ها و آکوردها.

این دوره توسط پروفسور بازنشسته Paul Schmeling از Berklee توسعه یافته است و دانش‌آموزان را از نماد ریتم و مبانی صوت از میان مقیاس‌های بزرگ و کوچک، فاصله‌ها، سه‌آهنگ و آکوردهای هفت‌م، و سرانجام به نحوه تماس آکوردها در ملودی‌های ساده و برگه‌های نوازندگی، طبق توضیح دوره، هدایت می‌کند.

یادداشت‌ها و فاصله‌ها: کوچک‌ترین بلوک‌های ساختمانی

در ساده‌ترین سطح، یادداشت نمایندگی درجه صوت خاصی است. مرکز آموزش موسیقی Yamaha توضیح می‌دهد که فاصله بین دو یادداشت مجاور نیم‌تن نام‌دارد، همچنین به عنوان نیم‌گام شناخته می‌شود؛ ترکیب دو نیم‌گام یک گام کامل را می‌سازد. با استفاده از C به عنوان نقطه مرجع، مرکز توجه می‌دهد که C-sharp یک نیم‌گام بالاتر از C است، در حالی که D یک گام کامل بالاتر از C است.

برنامه Berklee افزود که دانش‌آموزان همچنین یاد می‌گیرند فاصله‌ها را هم بر اساس عدد (مانند سوم یا پنجم) و هم بر اساس کیفیت طبقه‌بندی کنند، فاصله‌های کامل، بزرگ، کوچک، کاهش یافته و افزایش‌یافته را متمایز کنند، طبق طرح کلاس درس.

مقیاس‌ها: الگوی پشت کلید

مقیاس یک دنباله منطقی از یادداشت‌هایی است که از الگوی ثابتی از گام‌های کامل و نیم‌گام‌ها پیروی می‌کند. توضیحات Yamaha بیان می‌کند که هر مقیاس بزرگ از نفس الگوی فاصله پیروی می‌کند، عمدتاً ساخته شده از گام‌های کامل، به جز دو نیم‌گام: یکی بین درجات سوم و چهارم مقیاس، و دیگری بین درجه هفتم و اکتاو (درجه اول تکرار‌شده یک اکتاو بالاتر).

این الگوی ثابت دلیل این است که مقیاس بزرگ یکسان به نظر می‌رسد خواه از C، G یا هر یادداشت دیگری شروع شود — الگوی گام‌ها، نه درجه صوت شروع، صدای را تعیین می‌کند. برنامه درسی Berklee همچنین مقیاس‌های کوچک را پوشش می‌دهد، از جمله اشکال نسبی، موازی، هارمونیک و ملودیک آنها، و رابطه آنها با مقیاس‌های بزرگ، طبق طرح کلاس درس.

آکوردها: انباشتن نت‌های مقیاس

Yamaha آکوردها را به عنوان گروه‌های سه یا بیش‌تر یادداشت‌ای توصیف می‌کند که به صورت همزمان نواخته می‌شوند، ساخته‌شده از نت‌های مقیاس. اساسی‌ترین نوع آکورد سه‌آهنگ است، یک آکورد سه‌نت‌ای ساخته‌شده از ریشه، سوم و پنجم.

راهنمای گیتار Yamaha این را با سه‌آهنگ بزرگ G نشان می‌دهد، ساخته‌شده از G (ریشه)، B (سوم بزرگ بالاتر از ریشه) و D (پنجم کامل بالاتر از ریشه). کاهش آن یادداشت میانی — سوم — به میزان یک نیم‌گام سوم بزرگ را به سوم کوچک تبدیل می‌کند در حالی که ریشه و پنجم ثابت می‌مانند، آکورد را از بزرگ به کوچک تبدیل می‌کند.

همان راهنما توضیح می‌دهد که حرکت یادداشت‌ها در شکل سه‌آهنگ اساسی به روش‌های دیگر سه‌آهنگ‌های کاهش‌یافته و افزایش‌یافته را تولید می‌کند، و آکورد هفتم غالب آکورد بزرگی است که با هفتم مسطح شده — موثری هفتم کوچک — بالاتر از پنجم اضافه شده است. دوره Berklee نوع‌های مشابهی از سه‌آهنگ (بزرگ، کوچک، کاهش‌یافته، افزایش‌یافته) به علاوه آکوردهای هفتم و معکوس‌های آنها را پوشش می‌دهد.

توافقی و ناتوافقی

راهنمای Yamaha همچنین کیفیت آکورد را از نظر فشار و کشش بررسی می‌کند: آکوردهای بزرگ و کوچک به عنوان توافقی یا بدون صدای بسته توصیف می‌شوند، در حالی که آکوردهای افزایش‌یافته و کاهش‌یافته به عنوان ناتوافقی یا دارای صدای باز توصیف می‌شوند. این تمایز یکی از دلایلی است که آکوردهای خاص احساس می‌کنند به سوی آکورد دیگری در یک پیشرفت حرکت کنند.

ریتم: سازمان‌دهی موسیقی در زمان

ریتم توسط امضای زمانی حکومت می‌شود، که Yamaha آن را به عنوان عدد کسری تعریف می‌کند که محتوی ریتمیک هر اندازه را توصیف می‌کند: عدد بالا نشان می‌دهد چند ضربات در اندازه هستند، و عدد پایینی نشان می‌دهد کدام ارزش یادداشت نمایندگی یک ضربه است.

در حالت 4/4، یک اندازه معادل چهار یادداشت ربع دوام دارد، و این زمان می‌تواند با هر ترکیبی از مدت یادداشت و سکوت پُر شود که تا چهار یادداشت ربع جمع شود، طبق Yamaha. همان منبع توجه می‌دهد که ضربات دوم و چهارم — backbeats نام‌دارند — معمولاً در تمام ژانرها تأکید می‌شوند، و syncopation را به عنوان ریتمی تعریف می‌کند که ضربه خارج از ضربه را تأکید می‌کند، مانند یادداشت هشتم یا شانزدهم.

سه‌آهنگ‌ها یک ضربه را به سه بخش برابر به جای دو بخش تقسیم می‌کنند، و یادداشت نقطه‌دار یک و نیم برابر مدت یادداشت بدون نقطه دوام دارد، طبق راهنمای Yamaha. دوره مقدماتی Berklee همان موارد را در سطح نماد پوشش می‌دهد، دانش‌آموزان را یاد می‌دهد ریتم‌ها را بخوانند و اجرا کنند با استفاده از ارزش‌های یادداشت استاندارد، سکوت‌ها، پیوندها و نقاط.

نحوه تناسب قطعات

با هم، این چهار عنصر یکدیگر را می‌سازند: یادداشت‌ها و فاصله‌ها کوچک‌ترین فاصله‌های میان درجات صوت را تعریف می‌کنند؛ مقیاس‌ها آن فاصله‌ها را به الگویی مرتبط با کلید تنظیم می‌کنند؛ آکوردها نت‌های انتخابی مقیاس را به صدای همزمان تجمیع می‌کنند؛ و ریتم زمان پخش آن صدا‌ها را سازمان‌دهی می‌کند. تسلسل دوره Berklee این ترتیب را منعکس می‌کند، با شروع از نماد ریتم و درجه صوت قبل از معرفی مقیاس‌ها، سپس فاصله‌ها، سپس سه‌آهنگ و آکوردهای هفتم، و سرانجام استفاده از همه آن برای نوشتن ملودی.