رنسانس: چگونه هنر، علم و ایدئه‌های جدید اروپا را دوباره ساختند، 1400-1600

این جنبش در فلورانس، ایتالیا در قرن چهاردهم آغاز شد و ابتدا به سایر شهرهای ایتالیایی مانند ونیز، میلان، بولونیا، فرارا و رم گسترش یافت، پیش از آنکه در قرن پانزدهم به فرانسه و سایر نقاط غرب و شمال اروپا رسید، طبق History.com و دائرالمعارف تاریخ جهان. شکوفایی اقتصادی در شهرهای ایتالیایی و مطالعه دوباره‌ی متون یونانی و رومی باستان شرایط را برای این تحول فراهم کرد.

انسان‌گرایی: هسته‌ی فکری

انسان‌گرایی در مرکز رنسانس قرار داشت، جنبشی فکری که از ادبیات، معماری و هنر کلاسیک یونانی و رومی استفاده می‌کرد تا ایدئه‌هایی قابل کاربرد در جهان معاصر ایجاد کند، طبق دائرالمعارف تاریخ جهان. موزه‌ی پروتستان (Musée protestant)، موزه‌ای که بر تاریخ پروتستانیزم تمرکز دارد، انسان‌گرایی را به‌طور گسترده‌تر به‌عنوان جنبشی توصیف می‌کند که مطالعه‌ی دوباره‌ی متون کلاسیک یونانی و لاتینی را با علاقه‌ی فزاینده به هنرها، علوم، و مسائل حاکمیت و آموزش ترکیب می‌کند.

انسان‌گرایی در فلورانس در دوران خاندان مدیچی نشأت گرفت و سپس در سراسر اروپا گسترش یافت، طبق موزه‌ی پروتستان. در هلند، اراسموس (1469-1536) تحصیل‌کرده‌ی روتردام به صوتی انسان‌گرا و تأثیرگذار تبدیل شد؛ در فرانسه، گیوم بوده (1468-1540) پادشاه فرانسیس اول را مشاور کرد، کسی که بعداً کالج دو فرانس را تأسیس کرد؛ در انگلیس، آموزش انسان‌گرایانه نویسندگانی مانند توماس مور (1478-1535) را شکل داد.

موزه‌ی پروتستان همچنین میان علماء انسان‌گرایی و اصلاح‌طلبی ارتباط برقرار می‌کند: مطالعه‌ی دقیق زبان‌های کتاب‌مقدس که انسان‌گرایان تشویق می‌کردند، ترجمه‌های جدید کتاب‌مقدس را به زبان‌های آلمانی، فرانسوی و انگلیسی ممکن کرد، و هم مارتین لوتر و هم ژان کالوین از آموزش انسان‌گرایانه شکل گرفتند.

زبان بصری جدید در هنر

هنر رنسانس در دورهٔ تقریباً 1400 تا 1600 توسعه یافت و تکنیک‌هایی معرفی کرد که چگونه نقاشان و مجسمه‌سازان جهان را نمایش می‌دادند تغییر داد، طبق دائرالمعارف تاریخ جهان. هنرمندان از منظورپردازی ریاضی برای ایجاد عمق قانع‌کننده بر روی سطح تخت استفاده کردند، بیشتر با رنگ روغن به‌جای تمپرا برای رنگ و تن‌های غنی‌تر کار کردند، و از تکنیک‌های نور و سایه مانند کیاروسکورو و سفوماتو استفاده کردند.

این تحول بر آزمایش‌های قبلی هنرمندانی مانند جوتو (درگذشت 1337) بنا شد، کسی که قبل از رنسانس واقعی به کاوش اشکال واقع‌گرایانه‌تر شروع کرد. تا اواخر قرن پانزدهم و اوایل قرن شانزدهم، این جنبش سه شخصیت برجسته را تولید کرد: لئوناردو داوینچی (1452-1519)، میکل‌آنژ (1475-1564) و رافائل (1483-1520).

حمایت برای این خروجی ضروری بود. خاندان مدیچی، به‌ویژه لورنتسو دو مدیچی (1449-1492)، هنرمندان و متفکران در فلورانس را حمایت کردند و مجموعه‌ای از هنر باستان ساختند که هنرمندان دیگر از آن یاد گرفتند، طبق دائرالمعارف تاریخ جهان. خاندان مدیچی فلورانس را بیش از 60 سال حکومت کردند و از برجسته‌ترین حامیان جنبش بودند، طبق History.com. کلیسای کاتولیک حامی اصلی دیگری بود، سفارش دادن برای نقاشی‌های تختگاه و نقاشی‌های دیواری برای کلیساها و کلیساهای کوچک، طبق دائرالمعارف تاریخ جهان.

چاپ، علم و راه به انقلاب علمی

اختراع ماشین چاپ توسط یوهانس گوتنبرگ با استفاده از حروف متحرک، که History.com آن را به دهه‌ی 1450 نسبت می‌دهد، اجازه داد ایدئه‌ها - از جمله متون انسان‌گرایانه - بسیار سریع‌تر از دست‌نویس‌های رونویسی‌شده‌ی دستی در سراسر اروپا پخش شوند.

تحقیق علمی در کنار هنر و مطالعات انسان‌گرایانه پیشرفت کرد. History.com از نیکولاس کوپرنیکوس (1473-1543) نام می‌برد، کسی که پیشنهاد کرد زمین و سیارات دیگر به‌جای برعکس به‌دور خورشید می‌چرخند، و گالیلئو گالیلی (1564-1642)، کسی که از تلسکوپ برای مشاهده‌ی ماه‌های مشتری و حلقه‌های زحل استفاده کرد. فیلسوف رنه دکارت (1596-1650) توسط History.com به عنوان پدر فلسفه‌ی نوین توصیف می‌شود. این توسعه‌ها عموماً به عنوان پایه‌گذاری برای انقلاب علمی بعدی دیده می‌شوند.

چرا این دوره کاهش یافت

History.com کاهش رنسانس را به چندین عامل درهم‌تنیده نسبت می‌دهد: جنگ‌ها سرزمین‌های ایتالیایی را برهم زدند، تغییر راه‌های تجاری به بنیاد اقتصادی که حمایت تأمین می‌کرد آسیب رساند، و اصلاح‌طلبی مقابل سانسور سخت‌تری بر هنرمندان را همراه با محاکم تفتیش آورد، که توسط شورای ترنت در سال 1545 تأسیس شد، که طعن در تعالیم کلیسا را با مرگ‌تنبیه می‌کرد.