راز ناپیدای آمیلیا ایرهارت: بعثه نیکوماورو فرضیه «جسم تارایا» را رد می‌کند

آمیلیا ایرهارت و ملاح فرد نونان در 2 ژوئیه 1937 بر فراز اقیانوس آرام ناپدید شدند، در حالی که ایرهارت تلاش می‌کرد اولین زن پروازی در گرد جهان شود، به گفتهٔ CBS News. هواپیمای لاک‌هید الکترای 10E آنان در راه رفتن به جزیرهٔ هاولند، محطهٔ تزود سوخت برنامه‌ریزی‌شده، ناپدید شد و نه هواپیما و نه خلبانان هرگز به‌طور رسمی یافت نشدند.

آنچه بعثهٔ جدید آزمود

در اکتبر 2026، یک تیم 16 نفره که توسط موسسه میراث باستان‌شناسی (ALI)، بنیاد تحقیقاتی پوردو و دانشگاه پوردو سازماندهی شده بود، به نیکوماورو، یک جزیرهٔ مرجانی دورافتاده در کیریباتی واقع در حدود 400 مایل جنوب‌شرق جزیرهٔ هاولند سفر کرد، به گفتهٔ CBS News، تا یک ناهنجاری خاص به‌نام جسم تارایا را بررسی کند، به گفتهٔ اتاقِ خبرِ دانشگاه پوردو. این جسم، یک شکل تیره دیدنی در تالاب، در عکس‌های هوایی از سال 1938 ظاهر شده اما پس از نمایش در تصاویر ماهواره‌ای سال 2020 مجدداً توجه را جلب کرد.

بعثه از تاراوا در 6 اکتبر 2026 حرکت کرد، هفت روز در نزدیکی نیکوماورو گذراند و چهار روز کار میدانی در جزیره انجام داد، به گفتهٔ پوردو. ریک پتیگرو، مدیر اجرایی موسسهٔ میراث باستان‌شناسی و مدیر پروژه، گفت که هدف تعیین اینکه جسم تارایا در واقع چه بود، بود.

آنچه آن‌ها یافتند

تیم نتیجه گرفت که ناهنجاری احتمالاً یک خوشهٔ درختان بزرگ بود که در امتداد یک شبه‌جزیرهٔ شنی انبار شده بود، به گفتهٔ Newsweek که نتایج بعثه را نقل کرد. حسابِ خود دانشگاه پوردو بیان می‌کند که سطح عاکس جسم، که طولانی‌مدت به عنوان شاهدی بر معدنی بودن آن نقل شده بود، در واقع یک ورنیش کربناتی بود نه بخشی از هواپیما.

استیو شولتز، مشاور حقوقی دانشگاه پوردو، گفت که تیم برای آزمودن یک فرضیه تعیین شده بود نه برای تضمین نتیجهٔ خاصی، به گفتهٔ Newsweek. هیچ ویرانه‌ای از هواپیمای الکترای ایرهارت در طول ماموریت مکان‌یابی نشد.

با وجود نتیجهٔ منفی برای جسم تارایا به‌طور خاص، محققان اشیای دیگری را در طول کار میدانی بازیافت کردند، از جملهٔ لوله فولادی 30 اینچی، که دانشگاه پوردو می‌گوید ممکن است به‌طور بیشتری از نظریهٔ وسیع‌تر مبنی بر زنده‌مانی ایرهارت و نونان به‌عنوان بازماندگان در جزیره پشتیبانی کند.

نظریهٔ قدیمی‌تر بازماندگان

جسم تارایا همیشه افزودهٔ نسبتاً جدیدی بر سری تحقیقاتی بسیار قدیمی‌تری بود که توسط گروه بین‌المللی برای بازیافت هواپیماهای تاریخی (TIGHAR) دنبال می‌شد، به گفتهٔ National Geographic. فرضیهٔ بازماندگان بیان می‌کند که ایرهارت و نونان در نیکوماورو فرود آمدند و آنجا درگذشتند، نه آنکه در اقیانوس باز شکست خوردند.

شواهدی که برای این نظریه نقل می‌شود، به گفتهٔ National Geographic، دست‌سازه‌هایی است که به نظر می‌رسد از مواد هواپیما ساخته شده‌اند که در یک روستای متروک در جزیره یافت شدند، اشیای شخصی از دهٔ 1930 مثل بطری‌های آرایشی و آینهٔ کوچک تزیینی، قطعات کفش که قول داده می‌شود با برندی که ایرهارت پوشید مطابقت دارند، و سیگنال‌های رادیویی که ادعا می‌شود در نزدیکی منطقه کوتاهی پس از ناپدیدشدن پیدا شدند. استخوان‌هایی که در جزیره در سال 1940 یافت شدند به‌عنوان متعلق احتمالاً به زنی اروپایی‌الاصل تجزیه‌وتحلیل شدند، اگرچه خود بقایا پس از آن از دست رفته‌اند.

National Geographic همچنین یادآوری می‌کند که محققان دیگری تفسیرهای رقابتی را پیشنهاد کرده‌اند، از جملهٔ اینکه این دو توسط نیروهای ژاپنی اسیر شدند یا اینکه سوخت‌شان تمام شد و بدون رسیدن به هیچ جزیره‌ای در دریا شکست خوردند.

چرا این نتیجه اهمیت دارد

نتیجهٔ بعثهٔ 2026 راز کلی ایرهارت را حل نمی‌کند؛ بلکه یک فرضیهٔ خاص و شاخص درباره جسم تارایا را رد می‌کند در حالی که نظریهٔ گسترده‌تر بازماندگان را باز می‌گذارد، به گفتهٔ دانشگاه پوردو و CBS News هردو. تیم دانشگاه پوردو گفت که ناموفق بودن در یافتن ویرانه‌ها عزم آن‌ها را برای ادامهٔ جستجوی پاسخ درباره ناپدیدشدگی 1937 تقویت می‌کند.

ایرهارت یک عضو هیئت‌دیدار و مشاور راهنمایی شغلی در دانشگاه پوردو بود قبل از پرواز نهایی خود، و این دلیل است که دانشگاه تلاش‌های جستجوی متعددی را در طول سال‌ها حمایت کرده است، به گفتهٔ اتاق خبر دانشگاه پوردو.