ساموراییها اعضای کلاس جنگی موروثی ژاپن بودند که از اواخر قرن دوازدهم تا دهه 1870 بر زندگی نظامی و سیاسی کشور تسلط داشتند. واژه سامورایی در اصل به معنای «خادم» یا «کسی که خدمت میکند» بود، طبق موسوعه تاریخ جهان، که نقش اولیه آنان را به عنوان سربازان وفادار برای اشراف و مالکان زمین منعکس میکند نه یک گروه حاکم مستقل.
ریشه‌ها: از محافظان خصوصی به کلاس حاکم
ساموراییها در قرن دهم ظهور کردند، طبق موسوعه تاریخ جهان، پس از اینکه نظام سربازگیری امپراطوری در سال 792 در ژاپن پایان یافت و اشراف شروع به تشکیل ارتش‌های خصوصی کردند تا در دوره هیئان (794–1185) از دارایی‌های خود دفاع کنند. در قرون بعدی، این جنگجویان محلی در قوای بر پایه قبیله تحت کنترل اربابان منطقه‌ای سازمان‌دهی شدند.
نقطه عطف به جنگ جیمپی (1180–1185) آمد، همان‌طور که History.com توضیح می‌دهد. پیروزی قبیله مینامعتو منجر به شوگونات کاماکورا تحت رهبری مینامعتو یوریتومو شد، دولت نظامی موروثی که قدرت سیاسی را از دربار امپراطوری به کلاس جنگی منتقل کرد و تحدید کرد که چه کسی می‌توانسته از نظر قانونی مکانت سامورایی را ادعا کند.
از دوره کاماکورا (1185–1333) به بعد، ساموراییها تحت حکومت شوگون‌ها خدمت میکردند — حکام نظامی که قدرت واقعی را در دست داشتند در حالی که امپراطور نماد مراسمی باقی ماند — نظامی که، طبق History.com، به اشکال مختلفی تا قرن نوزدهم ادامه یافت.
آموزش و سه مهارت اصلی
طبق موسوعه تاریخ جهان، ساموراییها شروع به آموزش مهارت‌های جنگی از حدود سن دهم یا کمتر کردند. سه تخصص اصلی عبارت بودند از: سوارکاری، تیرانداز و شمشیرزنی. تا دوره ادو (1603–1868)، آموزش به طور قابل توجهی گسترش یافت، و انتظار می‌رفت که ساموراییها حدود 18 هنر جنگی مختلف را به همراه مطالعات کنفوسیوسی مطالعه کنند.
ساموراییهای اولیه بسیار به کمانان چند‌لایه خیزران تکیه داشتند، که تیرهایی به طول تقریباً 86 تا 96 سانتی‌متر پرتاب میکردند، همان‌طور که موسوعه تاریخ جهان یادآوری میکند. شمشیر تدریجاً از نظر اهمیت نمادین و عملی بر کمان غلبه کرد؛ تا قرن هفدهم، سلاح تعریف کننده جنگجو شد. ساموراییها همچنین از نیزه (یاری) و اسلحههای دراز (ناگیناتا) استفاده میکردند، و سلاحهای آتشی اروپایی در نیمه دوم قرن شانزدهم در جنگهای ژاپن معرفی شدند.
سرمه‌های طراحی‌شده برای تحرک و درجه
سرمه‌های سامورایی ترکیبی از آهن، چرم و ابریشم بود که با بافت‌های سیم انعطاف‌پذیری در جنگ را فراهم میکردند. کت‌های سنگین اولیه معروف به ō-yoroi وزن حدود 30 کیلوگرم داشتند، طبق موسوعه تاریخ جهان. کلاه‌خود، به نام کابوتو، معمولاً از صفائح آهن یا فولاد ساخته می‌شد — موسوعه تاریخ جهان بیان میکند که رنگ‌های سرمه، الگوهای دوختی و نشان‌های سلاطین درجه و منطقه اصلی پوشنده را نشان می‌دادند. قابل توجه است که ساموراییها کفش مدرع نپوشیدند، بلکه به جای آن از جوراب و صندل‌های ساده ریسمانی استفاده کردند.
با پخش سلاحهای ماچلاک اروپایی در ژاپن از نیمه قرن شانزدهم، طراحی سرمه‌ها برای ارائه حفاظت در برابر گلوله‌های تفنگ تطبیق یافت و در عین حال سبک‌تر برای تحرک باقی ماند، یک تغییری که در ساخت سرمه‌های دوره بعد نیز منعکس شد.
کد بوشیدو — و محدودیت‌های آن
کد بوشیدو، یا «راه جنگجو»، به طور گسترده با افتخار، وفاداری و شجاعت ساموراییها مرتبط است. موسوعه تاریخ جهان بیان میکند که این کد رسماً توسط عالم یاماگا سوکو در اواخر قرن هفدهم، در طول دوره طولانی صلح به جای جنگ فعال، گردآوری شد. به همین ترتیب، History.com تبلور بوشیدو را به عنوان یک چارچوب اخلاقی در طول شوگونات توکوگاوا (1603–1868) قرار می‌دهد، زمانی که ساموراییها به طور فزاینده‌ای به عنوان کارمندان دولتی و دانشوندان به جای جنگجویان میدان عمل میکردند.
روایات تاریخی هشدار می‌دهند که بوشیدو ایدهآل اغلب از رفتار واقعی در زمان جنگ منحرف می‌شد. موسوعه تاریخ جهان توجه دارد که واقع‌گرایی جنگ واقعی را حاکم می‌کرد: روستاها سوزانده می‌شدند، دشمنان شکست‌خورده کشته می‌شدند، و سرهای بریده‌شده به عنوان مدرک درجه جمع‌آوری می‌شدند. حتی در درگیری‌های بزرگ انشقاقات گروهی اتفاق افتاد — در نبرد سکیگاهارا در سال 1600، گزارش شده است که پنج ژنرال در جریان نبرد طرف را تغییر دادند.
سپوکو و 47 رونین
ساموراییهای برتر انتظار می‌رفت که مرگ را بر اسارت یا بدنامی ترجیح دهند. سپوکو — خودکشی مراسمی از طریق بریدن شکم، معمولاً به دنبال ضربه سر برای توسط یکی از دستیاران — به عنوان یک انجام شریفانه در نظر گرفته می‌شد، طبق موسوعه تاریخ جهان. بهترین مورد تاریخی شناخته‌شده حادثه 47 رونین در سال 1703 است، جایی که گروهی از ساموراییهای بی‌ارباب انتقام مرگ ارباب خود را گرفتند و سپس سپوکو کردند.
افول و الغای رسمی
صلح طولانی شوگونات توکوگاوا نیاز عملی برای جنگجویان فعال را کاهش داد، و ساموراییها به طور فزاینده‌ای نقش‌های اداری و آموزشی را بر عهده گرفتند در حالی که موضع اجتماعی بالا را حفظ کردند، طبق موسوعه تاریخ جهان. فشار خارجی تغییر را تسریع کرد: History.com یادآوری میکند که ورود کمودور متیو پری در سال 1853 به ژاپن کمک کرد شوگونات را بی‌ثبات کند، که به بازسازی مایجی در سال 1868 کمک کرد؛ History.com بیان میکند که فئودالیزم رسماً در سال 1871 الغا شد.
سربازگیری نظامی در سال 1872 بازاحیا شد، و در سال 1876 ممنوعیت حمل شمشیر خارج از ارتش، مکانت قانونی منحصر به فرد ساموراییها را رسماً پایان داد، طبق موسوعه تاریخ جهان. به طور متناقض، چندین معمار این اصلاحات — از جمله اینویه کائورو، ایتو هیروبومی و یاماگاتا آریتومو — خود از پس‌زمینه سامورایی آمدند، طبق History.com.
تأثیر فرهنگی پایدار
بوشیدو بعداً به عنوان بخشی از چارچوب اخلاقی حکومتی ژاپن تبلیغ شد و بر هویت ملی تا به قرن بیستم، از جمله دوره پس از جنگ، تأثیر گذاشت، طبق History.com.
دوره‌های کلیدی در تاریخ سامورایی| دوره | تاریخ‌های تقریبی | اهمیت |
|---|
| دوره هیئان | 794–1185 | فرقه‌های جنگی خصوصی برای دفاع از ملک‌های اشراف پس از پایان سربازگیری (792) تشکیل می‌شوند |
|---|
| شوگونات کاماکورا | 1185–1333 | مینامعتو یوریتومو دولت نظامی را تأسیس میکند؛ ساموراییها بر تسلط سیاسی رسمی دست می‌یابند |
|---|
| دوره دولت‌های جنگی | قرن چهاردهم–1600 | جنگهای قبیله‌ای؛ شمشیر و بعداً سلاحهای آتشی جنگ را دوباره شکل می‌دهند |
|---|
| دوره ادو (توکوگاوا) | 1603–1868 | صلح طولانی؛ ساموراییها کارمند دولتی/دانشوند می‌شوند؛ بوشیدو رسماً گردآوری می‌شود (اواخر 1600s) |
|---|
| بازسازی مایجی | 1868–1876 | فئودالیزم الغا می‌شود (1871)؛ سربازگیری بازگردانده می‌شود (1872)؛ مکانت سامورایی پایان می‌یابد قانوناً (1876) |
|---|
