این زبان با ماشین ترجمه شده و توسط انسانی بازبینی نشده است.

علم · مقاله

نحوه کار حافظه انسان و چرا مغز فراموش می‌کند

انتشار:

به‌طور خلاصه

تشکیل حافظه از سه مرحله عبور می‌کند — کدگذاری، ذخیره‌سازی و بازیابی — که عمدتاً به هیپوکمپوس و قشر پیشانی وابسته‌اند، طبق منابع علوم اعصاب و بالینی. فراموشی از چندین مکانیسم مستند ناشی می‌شود: تحلل ردپا، ظرفیت ذخیره‌سازی محدود، تداخل بین حافظه‌های مشابه، و شکست نشانگرهای بازیابی، طبق گفتۀ محققان.

این نسخه ترجمهٔ ماشینی متن اصلی (English) است. خواندن متن اصلی

از احساس به ذخیره‌سازی طولانی‌مدت

حافظه یک فرآیند نیست بلکه چندین مرحله متمایز — کدگذاری، ذخیره‌سازی و بازیابی — طبق مرکز پزشکی کلیولند. حافظه حسی ورودی خام را از چشم‌ها، گوش‌ها، پوست، بینی و زبان تنها برای چند ثانیه نگاه‌داری می‌کند قبل از اینکه محو شود یا به حافظه کوتاه‌مدت برود، همانطور که مرکز توضیح می‌دهد.

حافظه کوتاه‌مدت، که شامل قشر پیشانی است، ظرفیت و مدت زمان محدودی دارد — از چند ثانیه تا دقایق طول می‌کشد مگر اینکه اطلاعات تکرار یا در بلاک‌ها گروه‌بندی شود، طبق مرکز پزشکی کلیولند. تخمین‌های دقیق‌تر از تحقیقات روان‌شناسی کلاسیک خلاصه‌شده توسط Simply Psychology می‌آید: جورج میلر در سال 1956 پیشنهاد کرد که تقریباً هفت آیتم، بعلاوه یا منهای دو، نگاه‌داری می‌کند، و آزمایش‌های استفاده از تکلیف براون-پترسون نشان داد که اطلاعات تکرار نشده در حدود 15 تا 30 ثانیه محو می‌شود. اطلاعاتی که مهم قضاوت شده‌اند می‌توانند سپس به حافظه طولانی‌مدت برود، که توسط مرکز پزشکی کلیولند به عنوان یک ذخیره‌گاه بدون حد معروف توصیف می‌شود که می‌تواند حقایق، رویدادها، مهارت‌ها و عادات را برای سال‌ها نگاه‌داری کند، به طور کلی به حافظه اعلانی (حقایق و واقعات) و حافظه رویه‌ای (مهارت‌ها و عادات) تقسیم می‌شود.

نحوه ساختن فیزیکی یک حافظه

طبق موسسه مغز کوینزلند دانشگاه کوینزلند، یک حافظه فعال‌سازی مجدد یک گروه خاص از نورون‌ها است که توسط تغییرات پایدار در قدرت اتصالات بین آن‌ها تولید می‌شود. وقتی یک نورون به طور مکرر نورون دیگر را تحریک می‌کند، اتصال آن‌ها از طریق فرآیند تقویت حافظه طولانی‌مدت تقویت می‌شود، در حالی که اتصالات به ندرت استفاده‌شده ضعیف یا ناپدید می‌شوند، طبق بیان موسسه.

هیپوکمپوس، در جوانب شقی مغز، مرکز اصلی تشکیل حافظه برای حافظه‌های قطعی و اعلانی است، طبق هردو مرکز پزشکی کلیولند و موسسه مغز کوینزلند. موسسه مغز کوینزلند اضافه می‌کند که هیپوکمپوس از تولد اعصاب حمایت می‌کند — ایجاد نورون‌های جدید — که مطالعات در موش‌ها آن را به عملکرد حافظه بهتر مرتبط می‌کند، و اینکه در انسان‌ها، تمرین مرتبط به حجم هیپوکمپوس بیشتر با عملکرد قوی‌تر در تکالیف حافظه مرتبط است. خواب نیز نقش مستقیمی ایفا می‌کند: در طول خواب موج آهسته، موسسه مغز کوینزلند توضیح می‌دهد، نورون‌های هیپوکمپوس تجارب روز را در دنباله‌های فشرده‌شده در گفتگویی با قشر مخ تکرار می‌کنند که به تصمیم‌گیری درباره اینکه کدام جزئیات برای مدت طولانی ذخیره شوند کمک می‌کند، و خواب ناکافی این فرآیند را قطع می‌کند.

چرا مغز فراموش می‌کند

یکی از قدیمی‌ترین توضیحات، نظریه تحلل ردپا، بر این نکته تاکید می‌کند که ردپای یک حافظه به طور خودکار در طول زمان محو می‌شود اگر استفاده نشود — ایده‌ای که ریشه‌های آن به آزمایش‌های اولیه براون در سال 1958 و پترسون و پترسون در سال 1959 بازمی‌گردد، طبق Simply Psychology. منتقدان این نظریه اشاره می‌کنند که آن برای توضیح دلیل اینکه مردم می‌توانند رویدادهای دور را به وضوح به یاد بیاورند حتی اگر برای سال‌ها به آن فکر نکرده باشند مشکل دارد.

حد دوم صرفاً ظرفیت است. روان‌شناس جورج میلر در سال 1956 پیشنهاد کرد که حافظه کوتاه‌مدت تقریباً هفت آیتم، بعلاوه یا منهای دو، نگاه‌داری می‌کند؛ وقتی این ظرفیت پر شود، اطلاعات جدید می‌توانند جای آنچه در حال حاضر وجود دارد را بگیرند، طبق Simply Psychology که به آزمایش‌های واو و نورمن در سال 1965 استناد می‌کند و نشان می‌دهد یادآوری بدتر می‌شود زیرا ارقام بیشتری بین یادگیری و آزمایش قرار می‌گیرند. در حافظه طولانی‌مدت، نظریه تداخل بر این نکته تاکید می‌کند که حافظه‌های مشابه با یکدیگر رقابت می‌کنند: تداخل فعال موجود زمانی اتفاق می‌افتد که یادگیری قدیمی یادگیری جدید را مختل کند، و تداخل رجعی زمانی اتفاق می‌افتد که یادگیری جدید یادآوری مطالب قبلی را مختل کند — الگویی که آندروود و پوستمن در سال 1960 نشان دادند با نشان دادن اینکه یادگیری یک فهرست کلمات دوم، یادآوری از یک فهرست قبلی را ضعیف کرد.

توضیح سوم شکست بازیابی است، که فراموشی وابسته به نشانگر نیز نامیده می‌شود: اطلاعات ذخیره‌شده باقی می‌مانند اما بدون نشانگر صحیح قابل دسترسی نیستند. تولوینگ و پیرلستون در سال 1966 نشان دادند که ارائه نام‌های دسته‌ای بسیار تذکر کلماتی را بهبود بخشید که فراموش شده به نظر می‌رسیدند. بافت نیز مهم است — مطالعه بادلی در سال 1975 از غواصان دریافتند که تقریباً 40% کلمات بیشتری را به یاد آوردند زمانی که در محیط مشابه، بر روی زمین یا زیر آب، جایی که برای اولین بار یادگرفتند آزمایش شدند، و گودوین و همکاران در سال 1969 گزارش دادند که یادآوری می‌تواند بر حالت فیزیولوژیکی نیز وابسته باشد، مانند نشه از الکل در زمان یادگیری در مقابل آزمایش.

چهارمین دلیل شکست در خود تثبیت است. Simply Psychology از مورد بیمار H.M. یاد می‌کند، که حافظه عادی کوتاه‌مدت را بعد از جراحی سال 1953 که هیپوکمپوس او را آسیب دید حفظ کرد اما قدرت تشکیل حافظه‌های جدید طولانی‌مدت را از دست داد — شاهدی بر اینکه هیپوکمپوس برای تبدیل حافظه‌های کوتاه‌مدت به حافظه‌های دائمی لازم است.

اندازه‌گیری فراموشی: منحنی ابینگهاوس

در سال 1885، روان‌شناس آلمانی هرمان ابینگهاوس اولین مطالعه نظام‌مند درباره فراموشی منتشر کرد، خود را تنها بر هزاران فهرست از سه حرفی بی‌معنی "هجاهای بی‌معنی" آزمایش کرد که برای حذف هرگونه تاثیر دانش قبلی طراحی شده بودند. او فراموشی را به عنوان "صرفه‌جویی" اندازه‌گیری کرد — چقدر سریع‌تر می‌توانست یک فهرست را مجدداً یاد بگیرد در مقایسه با یادگیری آن برای اولین بار — در فواصل زمانی از 20 دقیقه تا 31 روز.

نمرات صرفه‌جویی از تکرار 2015 توسط Murre & Dros، بر حسب زمان سپری‌شده
زمان از یادگیرینمره صرفه‌جویی
20 دقیقه44.2%
1 ساعت32.5%
9 ساعات27.0%
1 روز27.0%
2 روز28.6%
6 روز20.5%
31 روز4.1%

این اعداد از تکرار منتشرشده در سال 2015 در PLOS One توسط Jaap Murre و Joeri Dros از دانشگاه آمستردام می‌آیند، کسانی که روش ابینگهاوس را با یک موضوع تنها تکرار کردند که 70 فهرست از هجاهای بی‌معنی را در طول 75 روز یادگرفتند. نویسندگان گزارش دادند از 'شباهت قابل توجه' به اصل سال 1885، اگرچه با حفظ کمتری در علامت 31 روز، تفاوتی که آن‌ها را جزئیاً به زمان‌های یادگیری طولانی‌تری نسبت دادند که در آزمایش مدرن استفاده شد.

پرسش‌ها

سه مرحله اساسی تشکیل یک حافظه چیست؟
کدگذاری، ذخیره‌سازی و بازیابی — مغز اولاً اطلاعات را ثبت می‌کند، آن را در دسترس نگاه‌داری می‌کند و سپس دسترسی می‌یابد زمانی که لازم است، طبق مرکز پزشکی کلیولند.
حافظه کوتاه‌مدت در یک زمان چند آیتم می‌تواند نگاه‌داری کند؟
حافظه کوتاه‌مدت ظرفیت و مدت زمان محدودی دارد، طبق مرکز پزشکی کلیولند. Simply Psychology تخمین جورج میلر در سال 1956 از حدود هفت آیتم، بعلاوه یا منهای دو، و تحقیقات تکلیف براون-پترسون که نگاهداشت تکرار نشده را در حوالی 15 تا 30 ثانیه قرار می‌دهد را بیان می‌کند.
آیا فراموشی به علت محو شدن حافظه‌ها یا تداخل است؟
هردو مکانیسم مستند، همراه با ظرفیت ذخیره‌سازی محدود و شکست نشانگرهای بازیابی؛ Simply Psychology توجه می‌کند که هیچ نظریه واحد به تنهایی تمام فراموشی را توضیح نمی‌دهد.
منحنی فراموشی ابینگهاوس چه نشان می‌دهد؟
نشان می‌دهد که اطلاعات تازه‌یادگرفته در ساعات اول پس از یادگیری سریع‌تر فراموش می‌شود و سپس کند‌تر کاهش می‌یابد؛ تکرار 2015 نمرات صرفه‌جویی را از 44.2% در 20 دقیقه تا 4.1% پس از 31 روز کاهش یافته دریافت کرد.
چرا خواب به حافظه کمک می‌کند؟
موسسه مغز کوینزلند توضیح می‌دهد که در طول خواب موج آهسته، نورون‌های هیپوکمپوس تجارب روز را در گفتگویی با قشر مخ تکرار می‌کنند که برای تثبیت جزئیات برای ذخیره دراز‌مدت کمک می‌کند.

منابع

  1. Simply Psychology — Theories of Forgetting in Psychology
  2. Queensland Brain Institute, University of Queensland — How Are Memories Formed?
  3. Cleveland Clinic — Memory: What It Is, How It Works & Types
  4. PLOS One via PMC (Murre & Dros, 2015) — Replication and Analysis of Ebbinghaus' Forgetting Curve

این مطلب با هوش مصنوعی آماده شده و پیش از انتشار از بررسی خودکار منابع گذشته است. اگر خطایی دیدید، درخواست اصلاح کنید. درخواست اصلاح یا حق پاسخ · چگونه کار می‌کنیم

مطالب مرتبط