چگونگی تشکیل طوفان‌های خطرناک و چگونگی آماده‌سازی: راهنمای مبتنی بر علم

هر سال، پیش‌بینی‌کنندگان در اداره‌ی ملی اقیانوس و جو (NOAA) و مرکز طوفان‌های خطرناک ملی آن، دهها بی‌نظمی‌های استوایی را که در بالای دریاهای گرم تشکیل می‌شوند دنبال می‌کنند. فقط برخی از آنها به طوفان‌های خطرناک تبدیل می‌شوند. تفاوت به مجموعه‌ای خاص از شرایط جوی و اقیانوسی برمی‌گردد که هواشناسان برای دهه‌ها مطالعه کرده‌اند.

اجزایی که یک طوفان خطرناک برای تشکیل نیاز دارد

طبق آزمایشگاه اقیانوس‌شناسی و هواشناسی اقیانوس اطلس (AOML) از NOAA، چرخندهای استوایی برای تشکیل نیازمند شش شرط مناسب هستند. آب اقیانوس باید حداقل 26.5 درجه سلسیوس (80 درجه فارنهایت) در عمق کافی باشد، که انرژی حرارتی را تامین می‌کند که طوفان را تقویت می‌کند. جو باید به سرعت کافی با ارتفاع سرد شود تا ناپایدار شود، که به هوای مرطوب اجازه می‌دهد آزادانه بالا رود. هوای میانی باید نسبتاً مرطوب باشد، زیرا هوای خشک فعالیت طوفان‌های رعدی را که چرخند بر آن متکی است خفه می‌کند.

سیستم همچنین باید حداقل 500 کیلومتر دور از خط استوا تشکیل شود، به طوری که نیروی کوریولیس—که از دوران زمین ناشی می‌شود—می‌تواند هوا را دور یک مرکز بچرخاند نه اینکه صرفاً سر راست به سمت منطقه‌ی فشار پایین جریان یابد. یک بی‌نظمی از پیش موجود با مقدار چرخش و همگرایی سطحی، مثل موج استوایی نیز ضروری است؛ AOML یادآوری می‌کند که چرخندها خود به خود تشکیل نمی‌شوند و این نوع بی‌نظمی برای شروع نیاز دارند. در نهایت، برش باد عمودی کمتر از حدود 10 متر بر ثانیه مورد نیاز است، زیرا برش قوی‌تر یک طوفان در حال رشد را پاره می‌کند پیش از آن که بتواند سازمان‌یافته شود.

خدمات اقیانوس NOAA همان فرآیند را به عبارات ساده‌تر توضیح می‌دهد: موج استوایی بر روی آب‌های استوایی گرم حرکت می‌کند، هوای گرم بالا می‌رود و منطقه‌ای از فشار پایین ایجاد می‌کند، هوای بیشتری وارد شده و بالا می‌رود، و تراکم در ابرهای رشد‌یافته حرارت آزاد می‌کند که سیستم را بیشتر تقویت می‌کند. AOML اخطار می‌دهد که حتی زمانی که تمام شش شرط موجود باشند، طوفان همیشه تشکیل نمی‌شود—آنها ضروری اما برای توسعه کافی نیستند.

از بی‌نظمی تا طوفان خطرناک: چهار مرحله

هواشناسان رشد یک سیستم استوایی را به چهار مرحله طبقه‌بندی می‌کنند. این کار با یک بی‌نظمی استوایی شروع می‌شود، خوشه‌ای از طوفان‌های رعدی با چرخش کم یا بدون چرخش. اگر بادها شروع به چرخش دور یک مرکز کنند، یک افسردگی استوایی می‌شود. هنگامی که بادهای پایدار به 39 مایل در ساعت برسند، سیستم نام‌گذاری شده و به عنوان طوفان استوایی طبقه‌بندی می‌شود. هنگامی که بادهای پایدار به 74 مایل در ساعت برسند، NOAA آن را به عنوان طوفان خطرناک، تایفون یا چرخند استوایی طبقه‌بندی می‌کند، بسته به جایی که در جهان اتفاق می‌افتد.

خدمات اقیانوس NOAA توضیح می‌دهد که این‌ها همان نوع طوفان با نام‌های منطقه‌ای مختلف هستند: طوفان خطرناک در اقیانوس اطلس شمالی، اقیانوس آرام شمالی مرکزی و شرقی؛ تایفون در اقیانوس آرام شمالی غربی؛ و چرخند استوایی به عنوان اصطلاح عام در جنوب اقیانوس آرام و اقیانوس هند استفاده می‌شود. طبقه‌بندی فقط بر اساس جغرافیا است، نه بر اساس تفاوت فیزیکی بین طوفان‌ها.

چگونه قدرت طوفان‌های خطرناک اندازه‌گیری می‌شود

هنگامی که طوفان به قدرت طوفان خطرناک می‌رسد، مرکز طوفان خطرناک ملی آن را بر اساس مقیاس سرعت باد سافیر-سیمپسون برای طوفان‌های خطرناک رتبه‌بندی می‌کند، که صرفاً بر اساس حداکثر سرعت باد پایدار است و خسارات احتمالی ملک را برآورد می‌کند. این سازمان تاکید می‌کند که مقیاس سایر خطرات بالقوه کشنده مثل جریان طوفان، سیلاب‌های ناشی از بارندگی و گردباد‌ها را در نظر نمی‌گیرد.

کدام خطرات واقعاً مردم را می‌کشند

خدمات آب‌و‌هوای ملی ایالات متحده (NWS) جریان طوفان—افزایش غیرعادی آب که توسط بادهای طوفان به جلو هل داده می‌شود—را به عنوان تاریخی‌ترین خطر مرگبار طوفان‌های خطرناک شناخته‌اند، که می‌تواند برای مایل‌ها درون‌سوی خلیج‌ها و دهانه‌های رودخانه‌ها پیش رود. سیلاب‌های ناشی از بارندگی دومین دلیل مرگ‌های محسوب می‌شود، و NWS یادآوری می‌کند که می‌تواند صدها مایل دور از ساحل و روزها بعد از گذر طوفان اتفاق بیافتد. این سازمان همچنین بادهای ویران‌کننده، گردباد‌هایی که می‌توانند در نوارهای باران بیرونی طوفان خطرناک رخ دهند، و امواج خطرناک و جریان‌های برگشت را لیست می‌کند که حتی زمانی که طوفان بیش از 1000 مایل دور است می‌توانند شناگران را تهدید کنند.

چگونه آماده شویم: گام به گام

مراکز کنترل و پیشگیری بیماری‌ها (CDC) و خدمات آب‌و‌هوای ملی (NWS) آماده‌سازی را در سه مرحله تشریح می‌کنند: پیش از فصل طوفان‌های خطرناک، هنگام نزدیک شدن طوفان، و در خود رویداد.

1. منطقه تخلیه و خطر سیلاب خود را بشناسید و بیش از یک مسیر سفر را قبل‌تر برنامه‌ریزی کنید، دنبال کردن راهنمایی‌های منابع آماده‌سازی طوفان‌های خطرناک NOAA.
2. برنامه‌ی ارتباطی خانوادگی در صورتی که سرویس تلفن همراه قطع شود، شامل نقطه ملاقات در صورت جدایی ایجاد کنید.
3. بسته‌ی تدارکات ایجاد کنید که حداقل سه روز آب و غذا، دارو‌ها، چراغ‌های دستی، باتری‌های اضافی، اسناد مهم، پول نقد، و شارژر تلفن را شامل شود، طبق راهنمایی‌های CDC.
4. هنگام نزدیک شدن طوفان، منبع سوخت خودروی خود را پر کنید، ظروف آب را پر کنید، و اشیاء بیرونی‌ای را که باد می‌تواند به پرتابه‌ها تبدیل کند محفوظ یا داخل کنید، طبق توصیه‌های CDC.
5. دستورات تخلیه رسمی را بدون تاخیر دنبال کنید. طبق CDC، حفاظت از ملک دلیلی برای ماندن نیست، زیرا حتی خانه‌های ساخت‌شده با استحکام ممکن است در برابر طوفان خطرناک مقاومت نکنند.
6. اگر در جای خود پناه می‌گیرید، در یک اتاق داخلی دور از پنجره‌ها و درها بمانید، و حتی طی لحظه‌ی سکوت آنجا بمانید، زیرا چشم آرام طوفان می‌تواند با بازگشت بادهای شدید دنبال شود.
7. هرگز از طریق آب سیلاب رانندگی یا قدم‌زنی نکنید. CDC اخطار می‌دهد که خودروها می‌توانند توسط آب جاری جارو شده یا تا حتی 6 اینچ آب متحرک خاموش شوند.
8. بعد از طوفان، قبل از بازگشت به خانه پیگیری تنبیهات رسمی را ادامه دهید، زیرا خطرات مثل خطوط برق فروریخته و آب‌های سیل‌آسا می‌تواند ادامه یابد.

فصل طوفان‌های خطرناک کی شروع می‌شود

CDC بیان می‌کند که فصل طوفان‌های خطرناک در اقیانوس اطلس و کاراییب از 1 ژوئن تا 30 نوامبر هر سال است، دوره‌ای که NOAA و مرکز طوفان‌های خطرناک ملی در آن نظارت منظم بر سیستم‌های استوایی در این حوضه را حفظ می‌کنند.