نحوه انتخاب بازی رومیزی مناسب: تعداد بازیکنان، سطح مهارت و سبک

جعبه‌های بازی رومیزی یک محدوده تعداد بازیکن را درج می‌کنند، اما این محدوده فقط نشان می‌دهد که قوانین از نظر فنی کجا کار می‌کند، نه جایی که بازی واقعاً لذت‌بخش است. یک بازی چاپ شده برای 2–6 بازیکن می‌تواند در چهار بازیکن خوب بازی شود اما در شش نفر آهسته یا آشفته به نظر برسد، زیرا اکثر طرح‌ها حول یک یا دو شمار "بهترین" آزمایش و تنظیم می‌شوند، نه محدوده کامل روی جعبه.

مرحله 1: از اندازه گروهی که در واقع دارید شروع کنید

مهم‌ترین عامل در اینکه آیا یک بازی دوباره بازی خواهد شد این است که آیا با اندازه گروهی که بیشتر استفاده می‌کنید تطابق دارد، نه بزرگ‌ترین گروهی که شاید روزی میزبانی کنید. خریداری برای یک شب بازی شش‌نفره امیدوارانه وقتی که اکثر جلسات واقعاً دو یا سه بازیکن است، منجر به جعبه‌ای می‌شود که بیشتر اوقات آن بیرون می‌آید بد کار می‌کند.

مکانیک‌های بازی مختلف به طریقه مختلفی با تعداد بازیکنان مقیاس می‌شوند. بازی‌های حراج و مذاکره به چندین فروشنده نیاز دارند تا تنش ایجاد کنند و با تنها دو بازیکن بی‌رنگ می‌توانند احساس شوند. بازی‌های کنترل منطقه ممکن است بیش‌ازحد شل احساس شوند اگر تخته برای گروه کوچک‌تر تنظیم نشود. بازی‌های متوالی "ساختن موتور" می‌توانند پس از آن که بیش‌ازحد نوبت میان اقدامات بازیکن بگذرد آهسته شوند، و بازی‌های تعاونی برای "فرماندهی چهارم" (یک بازیکن بر تمام تصمیمات تسلط دارد) زمانی که گروه بزرگ‌تر می‌شود مستعد‌تر هستند.

جوامع آنلاین مثل BoardGameGeek نظرسنجی‌های بازیکن را جمع‌آوری می‌کنند که در آنها یک عنوان معین "بهترین"، "توصیه شده"، یا "توصیه نشده" است. این نظرسنجی‌ها می‌توانند تعداد بازیکن اوج روشن و کاهش تیز در دو طرف آن را آشکار کنند، اگرچه اندازه نمونه کوچک به معنی این است که نتایج باید بیشتر به عنوان یک سرنخ تلقی شوند تا یک قاعده.

مرحله 2: پیچیدگی ("وزن") را با تجربه گروه خود تطابق دهید

"وزن" بازی رومیزی یک نمره پیچیدگی جمع‌آوری شده از جامعه است، بیشتر به صورت گسترده در BoardGameGeek ردیابی می‌شود، جایی که بازیکنان میزان سختی یادگیری و بازی کردن یک بازی را در مقیاسی از 1 (سبک‌ترین) تا 5 (سنگین‌ترین) امتیاز می‌دهند. این سه چیز عملی را منعکس می‌کند: مدت زمانی که قوانین برای آموزش طول می‌کشد، چگالی کتاب قوانین، و میزان برنامه‌ریزی که هر نوبت نیاز دارد — نه میزان خوبی بازی.

راهنمایی عملی این است که در یا کمی زیر "سقف پیچیدگی" تعیین شده گروه خود خریداری کنید — سنگین‌ترین وزنی که گروه شما قبلاً واقعاً از آن لذت برده است — به جای یک سطح بالاتر. برای اکثر گروه‌های منزلی مختلط یا غیررسمی، عناوین در محدوده وزن 1.5–2.5 تمایل دارند عمق کافی برای بازی مکرر بدون غلبه بر بازیکنان جدید ارائه دهند، و بازی‌های سبک‌تر به طور کلی انتخاب محفوظ‌تر هستند به عنوان هدیه برای افرادی که تحمل آنها برای قوانین ناشناخته است.

مرحله 3: سبکی را انتخاب کنید که با نحوه بازی گروه تطابق داشته باشد

فراتر از شمار و پیچیدگی، بازی‌های رومیزی به سبک‌های گسترده‌ای تقسیم می‌شوند که تجربه اجتماعی در میز را به اندازه قوانین شکل می‌دهند.

• بازی‌های مهمانی: قوانین ساده، ساخته شده برای پنج یا بیشتر بازیکن، متمرکز بر تعامل اجتماعی و خنده‌های سریع به جای استراتژی عمیق.
• بازی‌های تعاونی: همه یکی به عنوان یک تیم علیه خود بازی بازی می‌کنند، برنده یا بازنده شدن با هم؛ این شکاف میان بازیکنان با تجربه و جدید را حذف می‌کند اما اگر یک بازیکن بر تمام تصمیمات غالب شود رنج می‌برد.
• بازی‌های رقابتی: بازیکنان به طور مستقیم علیه یکدیگر رقابت می‌کنند، پاداش برتری بر حریفان و ارائه قابلیت بازی مجدد بالا، اگرچه سطح مهارت نابرابر می‌تواند نتایج را قابل پیش‌بینی کند.
• بازی‌های استراتژی / انتزاعی: تصمیمات مبتنی بر مهارت با کم یا بدون شانس، هدف‌دار برای بازیکنانی که از آن لذت می‌برند تسلط بر سیستم در طول بسیاری از بازی‌ها.
• بازی‌های ساخت عرشه: بازیکنان با مجموعه‌ای ضعیف از کارت‌ها شروع می‌کنند و آن را در حین بازی با دریافت کارت‌های قوی‌تر بهبود می‌بخشند، جاذب برای کسانی که تکامل مرئی را دوست دارند.
• بازی‌های اقتصادی: تمرکز بر مدیریت کارآمد منابع و تولید در طول چندین نوبت، مناسب برای بازیکنان تحلیلی و برنامه‌ریزی‌شامل.
• بازی‌های خانوادگی: قوانین ساده و فراگیر طراحی شده برای کار در محدوده وسیعی از سن و سطح تجربه در یک گروه.

سبک‌های تعاونی و رقابتی می‌توانند مستقیماً با آنچه یک گروه بعد از پایان بازی لذت می‌برد مقایسه شوند. گروه‌هایی که دوست دارند تاکتیک‌های اشتراکی را مورد بحث قرار دهند و یکدیگر را کمک کنند تمایل دارند عناوین تعاونی را ترجیح دهند، در حالی که گروه‌هایی که از ردیابی پیروزی‌ها و شکست‌های انفرادی لذت می‌برند، یا اینکه در مهارت برابر است، اغلب منافسات مستقیم را ترجیح می‌دهند. بسیاری از طرح‌های مدرن نیز هیبریدهایی را ارائه می‌دهند، مثل بازی‌های شبه تعاونی با اهداف فردی پنهان یا بازی‌های تیمی مثل Codenames، و مجموعه‌ای متوازن معمولاً هم گزینه‌های تعاونی و هم رقابتی برای تطابق خلق‌و‌خوی‌های مختلف شامل است.

جمع‌بندی سه عامل

1. تعداد افرادی را بشمارید که معمولاً برای بازی حضور می‌یابند، و آن را به عنوان هدف واقعی خود در نظر بگیرید — نه حداکثر جعبه اجازه می‌دهد.
2. سنگین‌ترین وزن (1–5 پیچیدگی) را شناسایی کنید که گروه شما قبلاً از آن راحت لذت برده است، و در آن سطح یا کمی کمتر خریداری کنید.
3. تصمیم بگیرید که آیا گروه می‌خواهد علیه بازی تعاون کند، علیه یکدیگر رقابت کند، یا فقط در قالب مهمانی تعامل اجتماعی داشته باشد.
4. هر عنوان خاص را بر اساس نظرسنجی تعداد بازیکن (مثل داده‌های BoardGameGeek بهترین/توصیه شده) قبل از خرید بررسی کنید، زیرا محدوده چاپ شده بازی و نقطه شیرین واقعی آن می‌تواند متفاوت باشد.
5. برای هدایا یا گروه‌های مختلط و آشنا‌نشده، به طور پیش‌فرض به وزن سبک‌تر و سبک فراگیرانه‌تری مثل بازی‌های مهمانی یا خانوادگی استفاده کنید، ��یرا یک بازی آسان که بازی می‌شود بهتر از بازی پیچیده‌ای است که غبار می‌گیرد.