واکسنها با نشان دادن سیستم ایمنی یک قطعهٔ بی‌ضرر یا نسخهٔ ضعیفشدهٔ یک عامل بیماریزا کار میکنند، به طوری که بدن آنتی‌بادی‌ها و سلولهای حافظه را ایجاد میکند قبل از آن‌که با عفونت واقعی روبرو شود. در معرض قرار گرفتن بعدی، سیستم ایمنی واکسینه شدهٔ سریع‌تر و مؤثرتر واکنش نشان میدهد، که دلیل آن است که بیشتر واکسنها بیش از یک دوز نیاز دارند. همین اصل در پشت تمام انواع واکسنها، از واکسنهای زنده ضعیفشدهٔ دهه‌های پیش گرفته تا واکسنهای mRNA جدیدتر، نهفته است.
این نسخه ترجمهٔ ماشینی متن اصلی (English) است. خواندن متن اصلی
واکسیناسیون سیستم ایمنی را علیه یک عامل بیماری‌زایی خاص تمرین میدهد، بدون اینکه خود بیماری را ایجاد کند. بر اساس سازمان جهانی بهداشت (WHO)، واکسنها شامل بخش‌های ضعیفشدهٔ یا غیرفعالشدهٔ یک عامل بیماریزا هستند - که آنتی‌ژن نام دارند - یا در واکسنهای جدیدتر، آموزش‌های ژنتیکی (DNA یا RNA) هستند که به سلولهای بدن اجازهٔ تولید موقت آن آنتی‌ژن‌ها را میدهند.
چه اتفاقی در بدن بعد از واکسن می‌افتد
وقتی یک آنتی‌ژن وارد بدن میشود، سیستم ایمنی آن را بهعنوان خارجی تشخیص میدهد و آنتی‌بادی‌هایی را تولید میکند، پروتئین‌هایی که سازمان جهانی بهداشت آنها را مثل سربازان تمرین‌شدهٔ برای تشناخت یک آنتی‌ژن خاص توصیف میکند. مرکز کنترل و پیشگیری بیماری‌های آمریکا (CDC) این فرایند را به‌گونهٔ توضیح میدهد که واکسن عفونت را آنقدر نزدیک تقلید میکند که سیستم ایمنی را یاد میدهد چگونه واکنش نشان دهد، بدون ایجاد علایم بیماری واقعی.
اولین برخورد با یک آنتی‌ژن - چه از طریق واکسن یا عفونتِ واقعی - سیستم ایمنی زمان می‌خواهد تا واکنش نشان دهد. در این فرایند، بدن سلولهای حافظه را نیز تولید میکند که بسیار بعد از پاکسازی آنتی‌ژن باقی می‌مانند. سازمان جهانی بهداشت یادآور میشود که اگر همان عامل بیماری‌زایی دوباره ظاهر شود، پاسخ آنتیبادی بسیار سریع‌تر و مؤثرتر از اولین بار است، زیرا سلولهای حافظه از پیش برای عمل آماده‌اند.
این همچنین دلیل است که بسیاری از واکسنها در یک سری دوزهای فاصلشدهٔ هفته یا ماه داده می‌شوند: بر اساس سازمان جهانی بهداشت، این فاصل‌گذاری به سیستم ایمنی کمک میکند آنتی‌بادی‌های طولانی‌مدت و پاسخ‌های سلولهای حافظهٔ قوی‌تری نسبت به یک دوز را بسازد.
انواع مختلف واکسنها
همه واکسنها از یک روش یکسان برای نمایش آنتی‌ژن به سیستم ایمنی استفاده نمی‌کنند. روش‌های اصلی مورد استفاده در واکسنهای مجاز امروز در زیر خلاصه می‌شوند، بر اساس توصیف‌های WHO و CDC.
انواع واکسن اصلی و نحوهٔ کارکردشان
نوع
نحوهٔ کارکرد
نمونهٔ استفاده
زندهای ضعیفشدهٔ
از یک شکل ضعیفشدهٔ عامل بیماریزای زندهٔ استفاده میکند که هنوز میتواند کمی تکثیر شود، و باعث پاسخ ایمنی قوی و اغلب طولانی‌مدت میشود
واکسنهای سرخک، سرخجه و سرخک آلمانی
غیرفعالشدهٔ
از نسخهٔ کشتهٔ عامل بیماریزا استفاده میکند؛ عموماً نیاز به دوزهای متعدد در طول زمان برای حمایتِ طولانی‌مدت دارد
برخی از واکسنهای فلج اطفال و آنفلوانزا
زیر‌واحد/توکسوید
فقط از یک قسمتِ عامل بیماریزا (یک پروتئین یا قند) یا یک توکسین غیرفعالشدهٔ استفاده میکند نه کل ارگانیسم
واکسنهای هپاتیت B و کزاز
mRNA
دستورالعملهای ژنتیکی را منتقل میکند که باعث میشود سلولهای بدن موقتاً یک آنتی‌ژن تولید کنند (مثلاً یک پروتئین ویروسی)، بدون استفاده از ویروس زنده
برخی واکسنهای COVID-19
بردارِ ویروسی
از نسخهٔ اصلاح‌شدهٔ و بی‌ضرر یک ویروس متفاوت استفاده میکند تا ماده ژنتیکی از عامل بیماریزای هدف را به سلول‌ها منتقل کند
برخی واکسنهای COVID-19 و ایبولا
واکسنها واقعاً چه حاوی هستند
فراتر از خود آنتی‌ژن، CDC چندین دسته از اجزایی را که در تولید استفاده می‌شوند فهرست میکند: تثبیت‌کننده‌هایی مثل قند یا ژلاتین که واکسن را مؤثر نگه می‌دارند؛ تقویت‌کننده‌هایی مثل نمک‌های آلومینیومی که به تقویت پاسخ ایمنی کمک میکنند؛ عوامل غیرفعال‌کننده مثل فرمالدهید مورد استفاده در تولید؛ مواد فرهنگ سلول مثل پروتئین تخم‌مرغ؛ و مقدارات کم آنتی‌بیوتیک برای جلوگیری از آلودگی در طول تولید. CDC بیان میکند که واکسنهای مدرن فقط شامل اجزایی هستند که برای ایمنی و مؤثری لازم است.
درباره نگرانی بسیار مطرح‌شدهٔ، CDC روشن میکند که بیشتر واکسنها اصلاً جیوهٔ ندارند؛ فقط برخی از واکسنهای آنفلوانزای چنددوزی و برخی واکسنهای کزاز حاوی یک ماده نگهدارندهٔ بر پایهٔ جیوه به نام تیمروسال هستند، که سازمان بیان میکند برای استفاده در واکسنها ایمن است.
ایمنیِ گروهی و حفاظت از جامعهٔ گسترده‌تر
وقتی بخش بزرگی از جمعیت علیه یک عامل بیماریزا ایمن هستند - از طریق واکسیناسیون یا، کمتر ایمن، عفونتِ قبلی - عامل بیماریزا فرصت‌های کمتری برای پخش دارد. سازمان جهانی بهداشت توضیح میدهد که این حفاظت غیرمستقیم، که به ایمنیِ گروهی معروف است، به حفاظت افرادی که نمیتوانند خود را واکسینه کنند، مثل کسانی که وضعیت بهداشتی خاصی دارند یا حساسیت شدیدی دارند، کمک میکند.
سرویس بهداشت ملی انگلستان (NHS) یک مثال عملی میدهد: برای سرخک، نرخ واکسیناسیون حدود 95 درصد به اندازهٔ کافی بالا خواهد بود تا انتشار بیماری را در میان جامعه متوقف کند، در حالی که NHS یادآور میشود که پوشش باید بالاتر از تقریباً 90 درصد باقی بماند تا اشتعالِ دوبارهٔ بیماری را جلوگیری کند. حد آستانهٔ مورد نیاز بر اساس بیماری متفاوت است، بستگی به میزانِ آسانی انتشار هر عامل بیماریزا دارد.
واکسیناسیون نه تنها خود را حفاظت میکند بلکه کسانی را در جامعه که نمیتوانند واکسینه شوند را نیز حفاظت میکند.
— سازمان جهانی بهداشت
تأثیر سنجیدهٔ بهداشت عمومی
سازمان جهانی بهداشت بیان میکند که واکسیناسیون تقریباً فلج اطفال را در سراسر جهان ریشه کن کرده است و واکسیناسیون علیه سرخک به تنهایی برآورد میشود حدود 60 میلیون مرگ را بین سال‌های 2000 و 2023 جلوگیری کرده است. به طور مشابه، NHS یادآور میشود که از زمان معرفی واکسنها در انگلستان، بیماری‌هایی مثل آبله و فلج اطفال حذف یا بسیار نادر شده‌اند.
نظارتِ ایمنی
بر اساس NHS، واکسنها قبل از تأیید و نظارتِ مستمر برای عوارض جانبی پس از معرفی آزمایش‌های سخت‌گیرانه را تحمل میکنند. NHS عوارض جانبی رایج و موقتی مثل درد بازو، تب خفیف و خستگی که 1 تا 3 روز طول می‌کشد را فهرست میکند، و یادآور میشود که واکنش‌های حساسیت شدید نادر هستند و معمولاً در دقایق بعد از واکسیناسیون اتفاق می‌افتند، که دلیل است که مکان‌های واکسیناسیون کارکنان تمرین‌شدهٔ برای پاسخ فوری دارند.
پرسش‌ها
واکسنها چقدر سریع شروع به کار میکنند؟
سیستم ایمنی بعد از دوز اول برای تولید آنتیبادی و سلولهای حافظه زمان نیاز دارد، که دلیل است که حفاظتِ کامل فوری نیست؛ سازمان جهانی بهداشت یادآور میشود که دوزهای متعدد فاصلشدهٔ در طول هفتهها یا ماهها به ایجادِ ایمنیِ قویتر و طولانیمدتتر نسبت به یک دوز کمک میکند.
آیا یک واکسن میتواند به شما بیماریای را بدهد که از آن حفاظت میکند؟
واکسنهای غیرفعالشدهٔ، زیرواحدی، mRNA و بردارِ ویروسی شامل یک عامل بیماریزای زندهٔ سبببخش نیستند، بنابراین بر اساس CDC نمیتوانند بیماری را ایجاد کنند؛ حتی واکسنهای زندهای ضعیفشدهٔ از یک شکل ضعیفشدهٔ استفاده میکنند که برای ایجاد بیماری در افراد سالم طراحی نشده است.
ایمنیِ گروهی چیست و چرا مهم است؟
ایمنیِ گروهی حفاظتِ غیرمستقیمی است که وقتی تعدادِ کافی از افراد در یک جامعه ایمن هستند، ایجاد میشود، و باعث میشود برای عامل بیماریزا سختتر پخش شود؛ سازمان جهانی بهداشت میگوید این افرادی را حفاظت میکند که نمیتوانند واکسینه شوند، در حالی که NHS حدود 95 درصد پوشش را بهعنوان حد آستانهٔ مورد نیاز برای متوقفکردن انتقال سرخک نام میبرد.
آیا واکسنها جیوه دارند؟
بر اساس CDC، بیشتر واکسنها اصلاً جیوه ندارند؛ فقط برخی از واکسنهای آنفلوانزای چنددوزی و برخی واکسنهای کزاز حاوی ماده نگهدارندهٔ تیمروسال هستند، که CDC بیان میکند برای استفاده ایمن است.
تفاوت بین واکسنهای mRNA و واکسنهای سنتی چیست؟
واکسنهای سنتی نسخهٔ ضعیفشدهٔ، غیرفعالشدهٔ یا جزئی از خود عامل بیماریزا را تحویل میدهند، در حالی که واکسنهای mRNA دستورالعملهای ژنتیکی را تحویل میدهند که به سلولهای بدن اجازهٔ تولیدِ موقت قطعهٔ عامل بیماریزا، مثل یک پروتئین ویروسی، را میدهد تا همان پاسخ ایمنی را ایجاد کند.
خستگی حرارتی باعث تعریق فراوان، حالت تهوع و ضعف میشود اما معمولاً با خنک‌کردن و مایعات در حدود 30 دقیقه بهبود می‌یابد. گرمازدگی یک وضعیت پزشکی فوری است که با دمای بسیار بالای بدن، پوست داغ و سردرگمی مشخص میشود و نیاز به تماس فوری با خدمات اضطراری دارد، بر اساس گفته مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری‌ها (CDC)، سازمان خدمات بهداشتی ملی انگلیس (NHS) و سازمان جهانی بهداشت (WHO).
فشار چشم دیجیتالی، که از نظر طبی به نام سندرم دید رایانه‌ای شناخته میشود، زمانی ایجاد میشود که استفاده از صفحه نمایش از توانایی‌های بصری چشم فراتر رود، که منجر به خشکی، دید تار و سردرد میشود. انجمن بینایی سنجی آمریکایی و کلینیک کلیولند می‌گویند که می‌توان با قانون 20-20-20، موقعیت صحیح صفحه نمایش، چشمک زدن عمدی و فواصل زمانی برنامه‌ریزی شده برای استراحت، آن را پیشگیری کرد و تسکین داد.
تحمل توانایی سازگاری و بهبود یافتن از فشار است، در حالی که استحکام ذهنی وضعیتی را توصیف میکند که در آن فرد اعتماد به نفس، تعهد و کنترل را تحت فشار حفظ کند. دانشکده پزشکی هاروارد، سازمان بهداشت ملی انگلستان، موسسه ملی بهداشت روان ایالات متحده و محققان روانشناسی ورزشی گام‌های ملموس و منابع‌دار را برای تقویت هر دو ارائه میدهند، از بازتعریف افکار فشار‌آور گرفته تا استفاده از چارچوب "4Cs".
سیستم ایمنی بدن در دو مرحله مرتبط با هم دفاع می کند: پاسخ ذاتی که بلافاصله عمل می کند اما بطور غیر مختص و پاسخ اکتسابی که کندتر است اما عامل بیماری خاص را هدف قرار می دهد و سلول های حافظه باقی می گذارد. این حافظه همچنین پایه بیولوژیکی است که واکسن ها چگونه مردم را محافظت می کنند، طبق موسسه ملی سلامت و سازمان جهانی بهداشت.
