درام 101: راهنمایی برای تاریخ آن، ژانرهای درامی و نحوه تماشای نمایش زنده

تئاتر یکی از قدیمی ترین اشکال روایت داستان است که امروزه نیز عملی می شود. درک اینکه ژانرهای اصلی آن از کجا سرچشمه گرفتند — و دانستن چند عادت عملی برای تماشای یک نمایش زنده — می تواند هر نمایشی، از یک اجرای مدرسه تا یک موسیقی برودوی، را راحت تر و لذت بخش تر کند.

تئاتر از کجا شروع شد: آتن و دیونیسیا

طبق دایره المعارف تاریخ جهان، تئاتر یونانی در آتن در قرن ششم قبل از میلاد پدیدار شد، که از آیین های مذهبی تجلیل از خدای دیونیسوس سرچشمه گرفت و شامل ماسک و آواز گروهی بود. محل اصلی برای نمایش های جدید شهر Dionysia بود، یک جشنواره بهاری سالانه که در آن شهروندان ثروتمند به نام chorēgoi تولیدات را تمویل می کردند و مقام اداری به نام archon انتخاب می کرد کدام نمایش ها رقابت خواهند کرد.

تراژدی به بازیگر تسپیس حوالی 520 قبل از میلاد نسبت داده می شود و بعد توسط سه نمایشنامه نویس مهم توسعه یافت: اسخیلوس، که گفتگو را گسترش داد، سوفوکلس، که بازیگر سوم و طراحی صحنه را اضافه کرد، و اوریپیدس، که به خاطر شخصیت های روانی شناختی واقع گرایانه شناخته می شود. هر نمایشنامه نویس سه تراژدی به علاوه یک نمایش ساتیر — یک کمدی اساطیری پوچ اجرا شده توسط گروه خوانندگانی در حالی که بازیگران لباس ساتیرها را می پوشیدند. کمدی، که یونانی ها آن را به مردان تقلید دیگران نسبت دادند، بعد ها به "کمدی جدید" تحت هدایت مناندر تکامل یافت، که ابرقهرمانان رومانتیک و شخصیت های نمونه ای مانند برده هوشمند را معرفی کرد، طبق همان منبع.

تئاترهای یونانی سازه های باز با صوتیات قوی بودند؛ گروه تا 15 بازیگر در تراژدی (24 در کمدی) می خواند و رقصید در حالی که بازیگران لباس را پشت یک ساختار شبیه خیمه ای به نام skēne تغییر می دادند. خشونت هرگز روی صحنه نشان داده نشد — مرگ یک شخصیت همیشه توسط شخصیت دیگری گزارش می شد، همانطور که دایره المعارف تاریخ جهان یادآوری می کند.

از نقاب های ایتالیایی تا واقع گرایی روسی

اشکال تئاتری به تکامل خود ادامه دادند مدت زیادی پس از دوران باستان. Commedia dell'arte در ایتالیا حوالی اواسط قرن شانزدهم ظهور کرد و تا اواخر قرن هجدهم محبوب باقی ماند، طبق توضیحی از Vaia. گروه ها روی صحنه های عمومی موقتی با استفاده از شخصیت های نمونه شناخته شده — مانند نوکر حیله گر Arlecchino (Harlequin)، تاجر بخیل Pantalone، عالم متکبر Il Dottore، و سرباز مغرور Il Capitano — هر کدام فوری با نقاب متمایز شناسایی می شدند. به جای پیروی از یک متن ثابت، بازیگران گفتگو را حول خطوط حبکه ای به نام scenarios بلند کردند، ترکیب روتین های کمدی جسمانی تمرین شده ای معروف به lazzi با اختراع فوری. منبع ریشه های کمدی بلند کردن شده امروزی و انواع شخصیت های نمونه در فیلم و تلویزیون را به این سنت ردیابی می کند.

رویکرد کاملاً متفاوتی با کنستانتین استانیسلاوسکی، متولد در مسکو در سال 1863، کسی که در سال 1898 تئاتر هنری مسکو را با ولادیمیر نمیروویچ-دانچنکو تأسیس کرد، طبق راهنمای تحقیقی EBSCO. در واکنش به کنوانسیون های قرن نوزدهم که در آن از بازیگران انتظار می رفت بدون استفاده از تجربیات خود شخصیت شوند، استانیسلاوسکی سیستمی برای عملکرد روانی شناختی بنا کرد، اجرای آثار چخوف، تولستوی و ایبسن. تکنیک های او — از جمله "شرایط داده شده"، خاطره عاطفی، و تعریف اهداف شخصیت — بعد ها روش بازیگری "روش" Lee Strasberg را شکل داد و امروزه بخشی از آموزش بازیگران می ماند، منبع بیان می کند.

ژانرهای درامی اصلی

اکثر نمایش های اجرا شده امروزه می توانند در تعداد کمی از ژانرهای گسترده گروه بندی شوند، همانطور که BroadwayWorld ارائه می دهد. تراژدی بر تنش ها، رنج و انتخاب های دشوار متمرکز است که غالباً برای قهرمان پایان بد دارند — از Hamlet و Macbeth شکسپیر تا Death of a Salesman آرتور میلر، که فرم را برای یک شخصیت معمولی نه سلطنتی آورد. کمدی با هدف سرگرمی و معمولاً به سوی حل بندی نه فاجعه حرکت می کند؛ شامل ژانرهای فرعی مانند کمدی رومانتیک، طنز، و کمدی آداب هستند، با نمونه هایی مانند A Midsummer Night's Dream شکسپیر و The Importance of Being Earnest اسکار وایلد.

ملودرام به عاطفه تشدید شده و رویدادهای هیجان انگیز با قهرمانان و شریران به وضوح تعریف شده تکیه می کند؛ به ویژه در قرن های هجدهم و نوزدهم محبوب بود و هنوز بر فیلم، تلویزیون و موسیقی تأثیر می گذارد، طبق همان منبع. فارس کمدی را با موقعیت های تبدیل شده و غیر محتمل، هویت های اشتباه، و عملکرد جسمانی سریع، جایی که توقیت دقیق در اجرای زنده ضروری است، فراتر می برد.

نحوه کسب بیشتر از یک نمایش زنده

راهنماهای اخلاقیات تئاتر و آماده سازی از شرکت ها و خروجی های معروف بر چند مرحله عملی برای حضور در یک نمایش، چه اول یا پنجاهم باشد، جمع می شوند.

1. یک نمایش انتخاب کنید که با آنچه قبلاً دوست دارید مطابقت داشته باشد — موسیقی اگر آهنگ های بزرگ و تصریح را دوست دارید، یک نمایش یا کمدی اگر داستان های ایجاد شده توسط شخصیت را ترجیح می دهید — طبق راهنمای Stage and Cinema برای تماشاگران تئاتر اول بار.
2. یک خلاصه کوتاه بخوانید یا یک تریلر را قبل از وقت تماشا کنید اگر یکی وجود دارد، بدون فاش کردن سورپریز ها، همان راهنما پیشنهاد می کند.
3. صندلی ها را بر اساس خطوط دید انتخاب کنید نه اینکه فرض کنید گران ترین ها بهترین هستند؛ صندلی های کمی خارج از مرکز یا چند ردیف عقب می تواند منظره قوی از رقص و طراحی صحنه را با قیمت کمتر ارائه دهد.
4. 20-30 دقیقه قبل برای انجام بلیط، پارک کردن و دستشویی بدون عجله بیایید، و زیارت دستشویی را قبل از شروع نمایش برنامه ریزی کنید، طبق راهنمای Stage and Cinema برای تماشاگران تئاتر اول بار.
5. تلفن ها را کاملاً خاموش کنید — شرکت Shakespeare Theatre Company توجه می دهد که عکاسی و ضبط ویدیوی در طول اجرا ممنوع است، و بازیگران می توانند مخاطبان را به راحتی ببینند و شنوند.
6. قبل از ورود غذا دور کنید؛ غذا و نوشیدنی معمولاً در فضای تئاتر مجاز نیستند، طبق صفحه آداب و رسوم Shakespeare Theatre Company.
7. صحبت با همراهان را برای دوران فاصله یا بعد از نمایش ذخیره کنید، و ترک زودهنگام کنید، زیرا هر دو دیگران و بازیگران را مختل می کنند.
8. صادقانه بازخورد کنید — خنده و تشویق در لحظات مناسب تشویق می شود — اما در طول خود نمایش در صندلی خود بمانید.
9. به یاد داشته باشید که تئاتر زنده دکمه توقف یا نزدیک نمای تدوین شده ندارد: Stage and Cinema توجه می دهد که توجه شما خودتان است، بنابراین ممکن است جزئیاتی از بازی، روشنایی یا طراحی صحنه را متوجه شوید که یک تماشاگر دیگر놓칠 수 있ет.

چرا چارچوب یونانی هنوز اهمیت دارد

بسیاری از اصطلاحات مورد استفاده برای توصیف نمایش های امروزی — تراژدی، کمدی، گروه خوانندگان، قهرمان — مستقیماً از لغات و ساختار انجام شده توسط یونانی ها در جشنواره Dionysia شهر سرچشمه می گیرند، همانطور که توسط دایره المعارف تاریخ جهان نوثق شده است. حرکات بعدی، از شخصیت های نمونه بلند کردن شده در commedia dell'arte تا واقع گرایی روانی شناختی استانیسلاوسکی، بر این بنیاد ساخته شد یا علیه آن واکنش نشان داد نه اینکه آن را کاملاً جایگزین کند، که چرا برنامه های معاصر هنوز یک نمایش جدید را "تراژدی"، "کمدی" یا "فارس" توصیف می کنند.