Tajemnica Amelii Earhart: Ekspedycja na Nikumaroro wyklucza teorię "obiektu Taraia"

Amelia Earhart i nawigator Fred Noonan zaginęli nad Oceanem Spokojnym 2 lipca 1937 roku, gdy Earhart podejmowała próbę, aby okrążyć świat jako pierwsza kobieta, według CBS News. Ich samolot Lockheed Electra 10E zaginął w drodze do wyspy Howland, zaplanowanego punktu tankowania, a ani sam samolot, ani piloci nigdy nie zostali oficjalnie odnalezieni.

Co testowała nowa ekspedycja

W październiku 2026 roku 16-osobowy zespół zorganizowany przez Instytut Dziedzictwa Archeologicznego (ALI), Fundację Badań Purdue i Uniwersytet Purdue udał się na Nikumaroro — odległy atol w Kiribati położony około 400 mil na południowy wschód od wyspy Howland, według CBS News, aby zbadać konkretną anomalię znaną jako Obiekt Taraia, według biura prasowego Purdue. Obiekt — ciemny kształt widoczny w lagunie — pojawił się na zdjęciach lotniczych datowanych 1938 rokiem, ale przyciągnął ponowną uwagę po pojawieniu się na zdjęciach satelitarnych z 2020 roku.

Ekspedycja wyruszyla z Tarawy 6 października 2026 roku, spędziła siedem dni w pobliżu Nikumaroro i przeprowadziła cztery dni prac polowych na lądzie, podał Purdue. Rick Pettigrew, dyrektor wykonawczy ALI i kierownik projektu, powiedział, że celem było ustalenie, czym dokładnie jest Obiekt Taraia.

Co znaleźli

Zespół doszedł do wniosku, że anomalia jest najprawdopodobniej skupiskiem dużych drzew osadzonych wzdłuż piaszczystego półwyspu, podał Newsweek, powołując się na ustalenia ekspedycji. Własny raport Purdue stwierdza, że powierzchnia odbijająca obiektu, długo cytowana jako dowód na to, że jest metaliczny, była w rzeczywistości patyną węglanu, a nie częścią samolotu.

Steve Schultz, główny doradca prawny Purdue, powiedział, że zespół postawił sobie za cel przetestować hipotezę, a nie gwarantować konkretny rezultat, według Newsweek. Podczas misji nie znaleziono żadnych szczątków Electroa Earhart.

Pomimo negatywnego wyniku dla Obiektu Taraia w szczególności, badacze odzyskali inne przedmioty podczas prac polowych, w tym stalową rurkę o długości 30 cali, którą Purdue mówi, że nadal może popierać szerzą teorię, że Earhart i Noonan przeżyli jako rozbitkowie na wyspie.

Starsza teoria rozbitków

Obiekt Taraia zawsze był stosunkowo nowym dodatkiem do znacznie starszej linii badań prowadzonych przez Międzynarodową Grupę do Spraw Historycznego Odzyskiwania Samolotów (TIGHAR), według National Geographic. Hipoteza rozbitków głosi, że Earhart i Noonan wylądowali na Nikumaroro i tam zmarli, zamiast rozbić się w otwartym oceanie.

Dowody na rzecz tej teorii, według National Geographic, obejmują rękodzieła najwyraźnie wykonane z materiałów samolotu znalezionych w opuszczonej wiosce na wyspie, osobiste przedmioty z lat 30. XX wieku, takie jak buteleczki kosmetyczne i kompaktowe lustro, fragmenty butów, które podobno pasują do marki noszonej przez Earhart, oraz sygnały radiowe rzekomo przechwycone w pobliżu obszaru wkrótce po zaginięciu. Kości znalezione na wyspie w 1940 roku zostały przeanalizowane jako należące do kobiety europejskiego pochodzenia, chociaż sami szczątki od tego czasu zostały zagubione.

National Geographic również zauważa, że inni badacze zaproponowali konkurencyjne wyjaśnienia, w tym to, że para została pojmana przez siły japońskie lub że zabrakło im paliwa i rozbili się w morzu bez dotarcia do żadnej wyspy.

Dlaczego ten wynik ma znaczenie

Wniosek ekspedycji z 2026 roku nie rozwiązuje ogólnej tajemnicy Earhart; wyklucza jedną konkretną, głośną hipotezę dotyczącą Obiektu Taraia, pozostawiając szerzą teorię rozbitków otwartą, według zarówno Purdue, jak i CBS News. Zespół Purdue powiedział, że brak znalezienia szczątków wzmacnia jego determinację, aby kontynuować poszukiwania odpowiedzi na temat zaginięcia z 1937 roku.

Earhart była pracownikiem wizytującym i doradcą zawodowym na Purdue przed swoim ostatnim lotem, co jest powodem tego, że uniwersytet wspierał wiele wysiłków poszukiwawczych na przestrzeni lat, zauważa biuro prasowe Purdue.