Dlaczego osoby, które starają się podobać innym i unikają konfliktów, w końcu czują złość

Chęć podobania sobie to wzorzec, w którym osoba konsekwentnie stawia komfort, akceptację lub potrzeby innych ludzi przed swoimi własnymi, zgodnie z platformą zdrowia psychicznego Psych Central. To zachowanie charakteryzuje się trudnościami w mowieniu "nie", porowatymi granicami osobistymi, perfekcionizmem i niską samooceną, a jedną z jego najbardziej konsekwentnych cech jest unikanie konfliktów za wszelką cenę.

Dlaczego konflikt wydaje się niebezpieczny

Dla osób starających się podobać innym, niezgoda nie jest po prostu niewygodna - wydaje się zagrażająca. Psycholog i terapeuta Molly Moore, piszący na swoim klinicznym blogu, mówi, że to zachowanie zwykle jest spowodowane strachem, że nie zdołanie utrzymać szczęścia innych prowadzi do odrzucenia lub wycofania się uczucia. Wiele osób starających się podobać innym również wiąże swoją samoocenę z akceptacją innych ludzi, więc niezgoda może wydawać się bezpośrednim zagrożeniem dla ich tożsamości, a nie normalną częścią relacji.

The Attachment Project, edukacyjna strona poświęcona teorii przywiązania, dodaje niuans: motywacja różni się w zależności od stylu przywiązania. Osoby z lękowym stylem przywiązania mają tendencję do patrzenia na innych bardziej pozytywnie niż na siebie, więc priorytetyzują potrzeby innych, aby uniknąć odrzucenia lub porzucenia. Osoby z unikającym stylem przywiązania, natomiast, często starają się podobać innym specjalnie po to, aby uniknąć konfliktów, aby móc zachować niezależność bez bycia niełubianym.

Jak cisza zamienia się w złość

Mechanizm opisywany przez psychologów jest prosty: osoba mówi "tak" z poczucia winy, a nie z prawdziwej chęci, pomniejsza to, co naprawdę chce, i zmienia swoje własne zachowanie, aby uniknąć zdenerwowania kogoś innego. Według Moore, to tworzy cykl, w którym osoba starająca się podobać doświadcza złości szczególnie wtedy, gdy jej wysiłek nie jest odwzajemniony, wraz z wypaleniem się z emocjonalnego i fizycznego wyczerpania z powodu ciągłego tłumienia swoich własnych potrzeb.

The Attachment Project opisuje ten sam wynik: ponieważ relacja zbudowana w ten sposób nie jest w pełni autentyczna, trudno jest utrzymać autentyczną intymność, niezaspokojone potrzeby osobiste gromadzą się w złości, a miary zdrowia psychicznego, takie jak samotność i neurotyzm, mają tendencję do pogorszenia się z czasem.

• Mówienie "tak", gdy naprawdę chce się powiedzieć "nie"
• Trudności w bezpośrednim wyrażaniu gniewu lub niezgody
• Dostosowywanie swoich własnych opinii lub planów, aby zapobiec niespodobaniu się komuś
• Poczucie wyczerpania lub złości po ponownym priorytetyzowaniu potrzeb innych
• Porowate granice, które utrudniają rozdzielenie swoich własnych pragnień od oczekiwań innych

Skąd zwykle pochodzi ten wzorzec

Psych Central odnosi większość chęci podobania sobie do dzieciństwa, zauważając, że to zachowanie często zaczyna się jako reakcja na dorastanie wokół ludzi, którzy nie byli emocjonalnie bezpieczni. Strona również wskazuje na badania dotyczące odpowiedzi "ucieczki" - reakcji łagodzenia - która występuje częściej u osób, które doświadczyły dziecięcej traumy, w tym przemocy.

The Attachment Project wskazuje na wczesne nieadaptacyjne schematy powstałe w dzieciństwie, w tym splątanie, podporządkowanie i wzorce poświęcenia się, które łączy ze kontrolującymi lub emocjonalnie zależnymi stylami wychowania. W jego analizie te wczesne schematy w połączeniu z traumą-spowodowanymi odpowiedziami "ucieczki" i niską samooceną tworzą dwukierunkową pętlę: niska samoocena zwiększa chęć podobania sobie innym, a podobanie się innym nie rozwiązuje podstawowego problemu samooceiny.

Koszt milczenia

Poza złością, źródła opisują szerszy koszt. Moore wymienia utratę tożsamości, osłabione relacje z powodu braku autentyczności i nasilone lęki z powodu stałego monitorowania tego, jak inni ludzie postrzegają osobę starającą się podobać. Główna ironia, na którą wskazuje, to fakt, że próba unikania rozczarowania innych ludzi w końcu rozczarowuje samego siebie.

Psych Central zauważa, że osoby starające się podobać innym są również bardziej podatne na depresję i lęk, i że recenzowany medycznie artykuł, który opublikowała - zrecenzowany przez Jennifer Litner, PhD, LMFT, CST - wskazuje na pracę z profesjonalistami zdrowia psychicznego i tworzenie jaśniejszych granic osobistych jako podejść, które są generalnie związane z zmniejszaniem tych wzorców w miarę upływu czasu.