Starożytny Egipt wyjaśniony: Faraonowie, Piramidy i trzytysięczna cywilizacja

Cywilizacja nad Nilem

Według History.com, starożytny Egipt pojawił się jako zunifikowane królestwo około 3100 p.n.e., kiedy to król Menes połączył regiony znane jako Górny i Dolny Egipt i założył stolicę w Memfis. Cywilizacja przetrwała następnie, z zmianami w sile i terytorium, aż do podboju Egiptu przez Aleksandra Wielkiego w 332 p.n.e. — okres bliski trzem tysiącom lat.

Stare, Średnie i Nowe Królestwo

Historycy dzielą ten długi okres na trzy główne fazy. Stare Królestwo było epoką wielkich budowniczych piramid; Średnie Królestwo było okresem ekspansji i dyplomacji; a Nowe Królestwo oznaczało największy zasięg terytorialny cywilizacji, zgodnie z History.com.

Faraonowie: Władcy uważani za żywych bogów

Słowo "faraon" pierwotnie znaczyło "Wielki Dom", odniesienie do pałacu królewskiego, zgodnie z National Geographic Education. Faraonowie pełnili jednocześnie funkcje głowy państwa i przywódców religijnych, a Egipcjanie uważali ich za pośredników między bogami a ludźmi. W praktyce faraon wydawał prawa, prowadził wojny, zbierał podatki i był formalnie uważany za właściciela całych ziem w Egipcie.

History.com dodaje, że faraonowie posiadali to, co opisywane jest jako władza absolutna, i byli traktowani jako bożowskie postacie, przy czym religia i rządy były głęboko splecione przez całą historię cywilizacji.

• Narmer, znany również jako Menes, tradycyjnie przypisywany zjednoczeniu Górnego i Dolnego Egiptu około 3100 p.n.e.
• Chufu, władca Starego Królestwa, dla którego zbudowano Wielką Piramidę w Gizie
• Hatszepsut, kobieta-faraon Nowego Królestwa, której pomniki zostały później zniszczone po jej śmierci
• Totmeses III i Ramzeses II, władcy Nowego Królestwa związani z największym zasięgiem terytorialnym Egiptu
• Tutanchamun, który został faraonem jako dziecko i zmarł w wieku dziewiętnastu lat
• Kleopatra, opisywana przez National Geographic Education jako ostatni panujący faraon starożytnego Egiptu

Wielka Piramida w Gizie

Wielka Piramida, największa z pomników w Gizie, została zbudowana dla króla Chufuu, znanego również pod grecką nazwą Cheops, który panował w latach około 2589–2566 p.n.e., zgodnie z World History Encyclopedia. Szacuje się, że budowa trwała około dwadzieścia lat, a piramida została ukończona około 2560 p.n.e.

World History Encyclopedia podaje wysokość piramidy na 479 stóp (146 metrów) i jej podstawę na 754 stopy (230 metrów) na bok. Stwierdza, że struktura zawiera około 2,3 miliona bloków kamiennych średnio ważących około 2,75 tony każdy, przy czym niektóre poszczególne bloki ważą do 16 ton; witryna oddzielnie opisuje płyty granitowe wewnątrz Komory Króla jako będące olbrzymi pod względem rozmiaru i wagi, bez podania dokładnej liczby dla nich. Zewnętrze było pierwotnie pokryte białym wapniem.

Sposób, w jaki bloki były przenoszone i podnoszane, pozostaje przedmiotem dyskusji wśród badaczy cytowanych przez World History Encyclopedia. Witryna zauważa, że pojedyncza zewnętrzna rampa wystarczająco długa, aby dosięgnąć szczytu piramidy, wymagałaby prawie tyle samo materiału co sama piramida, co jest jednym z powodów, dla których niektórzy inżynierowie, w tym Robert Carson cytowany przez witrynę, zaproponowali, że budowniczowie mogli używać wysokiego poziomu wód gruntowych w tym obszarze razem z wewnętrznymi rampami i urządzeniami podnoszącymi. World History Encyclopedia przedstawia to jako jedną hipotezę spośród kilku, a nie ustalone wnioski.

Wielka Piramida jest jedyną z siedmiu cudów starożytnego świata, która wciąż stoi, zauważa World History Encyclopedia, i przez ponad 3000 lat była najwyższą strukturą stworzoną przez człowieka, aż do czasu, gdy została prześcignięta — witryna przytacza sprzeczne relacje — przez iglicę katedry Lincoln około 1300 r.n.e. lub Wieżę Eiffla w 1889 roku. Jej powłoka wapnista została z czasem całkowicie usunięta i ponownie użyta w późniejszej budowie wokół Kairu.

Chroniony krajobraz od Gizy do Dahszuru

Piramidy w Gizie znajdują się w większym obszarze, który UNESCO wpisało na listę światowego dziedzictwa w 1979 roku pod nazwą "Memfis i jego nekropolia – Pola piramid od Gizy do Dahszuru", zgodnie z portalem podróży i dziedzictwa Everything Everywhere. Wymieniony obszar obejmuje trzy główne kompleksy piramid w Gizie, Wielkiego Sfinksa, wioski robotników i wiele cmentarzy, a także Piramidę Zgietą i Piramidę Czerwoną w Dahszurze, opisane przez witrynę jako należące do najstarszych i największych piramid w Egipcie.

Odkrywanie zagubionego języka

Przez wieki po upadku cywilizacji nikt nie potrafił czytać egipskich hieroglifów. Sytuacja zmieniła się po odkryciu kamienia Rosetty przez żołnierzy armii Napoleona blisko miasta Rosetta w 1799 roku, jak donosi The Jerusalem Post. Kamień zawiera ten sam oficjalny dekret w trzech pismach — hieroglifach, piśmie demotycznym i starożytnej grece — i pochodzi z okresu ptolemejskiego władcy Ptolemeusza V. Po klęsce Francji, Wielka Brytania przejęła kamień, który jest przechowywany w British Museum od 1802 roku.

Wcześniejsi badacze, w tym Thomas Young, zidentyfikowali niektóre elementy fonetyczne w piśmie, ale błędnie założyli, że tylko imiona królewskie były pisane fonetycznie, donosi The Jerusalem Post. Francuski uczony Jean-François Champollion ogłosił akademii paryskiej dnia 27 września, że złamał system; JSTOR Daily datuje to ogłoszenie na 1822 rok i podaje to miejsce jako Académie des Inscriptions et Belles-Lettres, podczas gdy The Jerusalem Post podaje rok 1814 i podaje to miejsce jako Académie royale des Inscriptions et Médailles. Opierając się na swojej znajomości języka koptyjskiego, Champollion wykazał, że znaki hieroglificzne mogą pełnić funkcję liter fonetycznych zdolnych do przeliterowania całego języka egipskiego.

Ten przełom dał uczonym dostęp do egipskich inskrypcji, papirusów i tekstów pomników po raz pierwszy, otwierając własne zapisane źródła cywilizacji na współczesne badania, zauważa JSTOR Daily.

Jak zakończyła się cywilizacja

History.com stwierdza, że zewnętrzne aspekty starożytnej egipskiej kultury zakończyły się wraz z arabskim podborem VII wieku r.n.e. i wprowadzeniem islamu, długo po tym, jak sam system polityczny faraonów ustąpił już greckim, a następnie rzymskim rządom, po podboju Aleksandra w 332 p.n.e.