Jak napisać efektywny esej: podstawy struktury, argumentacji i stylu

Pisarze poszukujący porad dotyczących napisania eseju zazwyczaj chcą tego samego: powtarzalnej struktury, która działa niezależnie od tego, czy zadanie to pięcioakapitowy esej szkolny, czy dłuższa argumentacja akademicka. Według Internetowego Laboratorium Pisania Purdue University (OWL), struktura eseju argumentacyjnego opiera się na jasnej, zwięzłej tezie umieszczonej w pierwszym akapicie, która najpierw ustanawia kontekst tematu, wyjaśnia, dlaczego jest ważna, a następnie podaje twierdzenie, które esej będzie bronić.

Gdzie umieścić tezę i co ją wzmacnia

Purdue OWL opisuje zadanie wprowadzenia jako trójczęściowe: przejrzeć temat ogólnie, wyjaśnić jego znaczenie czytelnikowi i przedstawić tezę, która zawęża temat do konkretnego, obronnego twierdzenia. Teza to nie proste stwierdzenie faktu — to stanowisko, które reszta eseju musi udowodnić poprzez dowody i rozumowanie.

Budowanie tekstu zasadniczego: jedna metoda, cztery części

Dla poszczególnych akapitów tekstu zasadniczego Purdue OWL opisuje strukturę czasami zwaną TTEB: zdanie przejściowe łączące się z poprzednim akapitem, zdanie główne stwierdzające główną ideę akapitu, dowody i analiza wykraczające poza zdanie główne, oraz krótkie zdanie podsumowujące wyjaśniające, jak dowód wspiera ogólną tezę. Akapity powinny przechodzić od informacji ogólnej do konkretnej w tak zwanym podejściu odwróconej piramidy, a Purdue zauważa, że silne akapity tekstu zasadniczego powinny również rozpatrywać punkty widzenia przeciwne zamiast je ignorować.

Przejścia są ważne na poziomie akapitów i w całym eseju. Purdue OWL opisuje przejścia jako materiał, który kończy ideę z jednej sekcji i wprowadza następną, argumentując, że bez tej logicznej tkanki łączącej czytelnik nie może śledzić postępu myślenia w eseju.

Trzy sposoby organizacji argumentacji

Nie każda argumentacja potrzebuje tej samej struktury. Purdue OWL omawia trzy ustalone metody organizacji eseju argumentacyjnego, każda odpowiednia dla innego rodzaju niezgody.

Metoda Toulmin, po raz pierwszy zaproponowana przez Stephena Toulmina w jego książce z 1958 roku «The Uses of Argument» według Purdue OWL, rozbija argumentację na twierdzenie, dane wspierające, uzasadnienie wyjaśniające, jak dane wspierają twierdzenie, poparcie tego uzasadnienia, przeciwne twierdzenie i konfrontację z nim. Klasyczny model arystotelejski zamiast tego przechodzi przez wprowadzenie, przytoczenie, propozycję, dowód, refutację i konkluzję, zakładając, że dobrze poinformowana publiczność dojdzie do właściwego wniosku, gdy sprawa będzie jasno zdefiniowana. Metoda Rogerian natomiast opiera się na znalezieniu wspólnego stanowiska: prosi pisarza do stanowczego przedstawienia problemu, sprawiedliwego wyjaśnienia przeciwnego punktu widzenia, uznania tego, co w nim jest słuszne, i dopiero wtedy przedstawienia własnej pozycji i jej korzyści.

Zamkniecie eseju bez prostego powtórzenia

Purdue OWL doradzają unikać konkluzji, która jedynie powtarza tezę dosłownie. Zamiast tego konkluzja powinna ponownie rozważyć tezę w świetle dowodów przedstawionych w eseju, syntetyzując główne idee bez wprowadzania nowych informacji lub argumentów.

Styl: przejrzystość zamiast złożoności

Struktura umieszcza argumentację na stronie, ale Centrum Pisania Uniwersytetu Północnej Karoliny w Chapel Hill traktuje styl jako oddzielną, równie ważną warstwę, zbudowaną wokół priorytetyzacji jasnej komunikacji nad wyrafinowaną prozą. Centrum doradzają unikać sięgania po nieznaną lub nadmiernie formalną leksykę wyłącznie dla efektu, ostrzegając pisarzy, aby nie używali słowa, jeśli nie mogą go zdefiniować, i aby sprawdzić sugestie ze słownika przed ich użyciem.

Jeśli chodzi o budowanie zdań, wskazówka UNC jest taka, aby trzymać podmiot i czasownik blisko siebie i łatwe do znalezienia; gdy zdanie staje się zagmatwane, mówi centrum pisania, aktor i działanie stają się trudne do zidentyfikowania dla czytelnika. Zalecane jest również użycie strony czynnej zamiast biernej w celu bezpośredniości, ilustrując to przykładem dotyczącym zaginionych szczątków obcych: sformułowanie zdania tak, aby rząd był podmiotem wykonującym działanie, jest jaśniejsze niż wersja bierna, która pozostawia odpowiedzialną stronę niesprecyzowaną.

Ten sam zasób UNC wymienia konkretne przyzwyczajenia, które tworzą wielosłowność: zbędne pary słów («pełny i kompletny», «pierwszy i główny»), zbędne kwalifikatory («faktycznie», «zasadniczo», «bardzo»), napompowane lub rozbudowane frazy czasownikowe i nadmierne używanie fraz przyimkowych, które mogą ukrywać główny punkt zdania.

Złożenie części razem

• Zacznij od kontekstu, znaczenia i konkretnej, dyskusyjnej tezy — nie prostego stwierdzenia faktu.
• Zbuduj każdy akapit tekstu zasadniczego wokół jednego twierdzenia: wejdź przejściem, podaj zdanie główne, przedstaw dowody i analizę, następnie wyjaśnij, jak to wspiera tezę.
• Rozważ sprzeciwienia zamiast ich ignorowania; wybierz organizację Toulmin, klasyczną lub Rogerian w zależności od tego, jak kontrowersyjna jest tema.
• Używaj przejść między akapitami, aby logika argumentacji była widoczna dla czytelnika.
• Pisz stronę czynną, trzymaj podmiot i czasowniki blisko siebie, i eliminuj zbędne pary i zbędne kwalifikatory.
• Zakończ ponownym rozważeniem tezy w świetle dowodów, a nie powtarzaniem wprowadzenia.