نحوه نوشتن یک مقاله مؤثر: مبانی ساختار، استدلال و سبک

نویسندگانی که دنبال توصیه‌های نوشتاری هستند معمولاً یک چیز را می‌خواهند: ساختاری قابل تکرار که چه برای یک مقاله مدرسی پنج‌پاراگرافی باشد یا برای یک استدلال دانشگاهی طولانی‌تر کار کند. بر اساس آزمایشگاه نوشتاری آنلاین (OWL) دانشگاه Purdue، ساختار یک مقاله استدلالی توسط یک بیان تز واضح و مختصر که در پاراگراف اول قرار می‌گیرد یکپارچه می‌شود، که ابتدا زمینه را برای موضوع تعیین می‌کند، توضیح می‌دهد که چرا مهم است، و سپس ادعایی را بیان می‌کند که مقاله در دفاع آن استدلال خواهد کرد.

تز باید کجا قرار بگیرد و چه چیز آن را قوی می‌کند

Purdue OWL وظیفه مقدمه را سه‌وجهی توصیف می‌کند: بررسی موضوع به‌طور کلی، توضیح اهمیت آن برای خواننده، و ارائه تزی که موضوع را به یک ادعای مشخص و قابل دفاع محدود می‌کند. تز نیست بیان ساده حقیقت — بلکه موقعی است که باقی مقاله باید از طریق شواهد و منطق آن را تحصیل کند.

ساختن بدنه: یک روش، چهار بخش

برای پاراگراف‌های جداگانه بدنه، Purdue OWL ساختاری را به‌نام TTEB ارائه می‌دهد: جملهٔ انتقالی که به پاراگراف قبلی بازمی‌گردد، جملهٔ موضوع که نکتهٔ اصلی پاراگراف را بیان می‌کند، شواهد و تحلیل که فراتر از جملهٔ موضوع می‌رود، و جملهٔ خلاصه کوتاهی که توضیح می‌دهد چگونه آن شواهد از تز کلی حمایت می‌کنند. پاراگراف‌ها باید از اطلاعات عام به اطلاعات خاص حرکت کنند، در آنچه راهنما آن را 'رویکرد هرم معکوس' می‌نامد، و Purdue یادآوری می‌دهد که پاراگراف‌های قوی بدنه باید به‌جای نادیده‌گیری، دیدگاه‌های مخالف را مورد رسیدگی قرار دهند.

انتقالات در سطح پاراگراف و در کل مقاله مهم هستند. Purdue OWL انتقالات را به‌عنوان مادی توصیف می‌کند که ایدهٔ یک بخش را بسته می‌کند در حالی‌که بخش بعدی را معرفی می‌دهد، و استدلال می‌کند که بدون این بافت منطقی، خواننده نمی‌تواند پیشرفت افکار مقاله را دنبال کند.

سه راه برای سازماندهی یک استدلال

هر استدلال به اسکلت یکسانی نیاز ندارد. Purdue OWL سه روش شناخته‌شده برای سازماندهی یک مقاله استدلالی را ترسیم می‌کند، که هر یک برای نوع متفاوتی از اختلاف مناسب است.

روش Toulmin، که برای اولین بار توسط Stephen Toulmin در کتاب سال ۱۹۵۸ او به نام 'The Uses of Argument' پیشنهاد شد، بر اساس Purdue OWL، استدلال را به ادعا، داده‌های حمایتی، ضمانتی که توضیح می‌دهد چگونه داده‌ها ادعا را حمایت می‌کنند، حمایت برای آن ضمانت، پادادعایی مخالف، و ردّی برآن تقسیم می‌کند. مدل کلاسیکی ارسطویی به‌جای آن از طریق مقدمه، زمینه، گزاره، اثبات، ابطال و نتیجه‌گیری حرکت می‌کند، بر این فرض که مخاطب آگاه به نتیجهٔ صحیح خواهد رسید زمانی که مسئله به‌صورت واضح تعریف شود. روش روجریان، در مقابل، حول یافتن کرد مشترک استوار است: از نویسنده می‌خواهد مسئله را به‌طور بی‌طرفانه بیان کند، دیدگاه مخالف را به‌انصاف توضیح دهد، آنچه معتبر است در آن را پذیرفته و سپس تنها موضع خود و مزایای آن را ارائه دهد.

بستن مقاله بدون اینکه تنها آن را تکرار کنید

Purdue OWL علیه نتیجه‌گیری‌ای هشدار می‌دهد که تنها تز را لفظ به‌لفظ تکرار کند. بر عکس، نتیجه‌گیری باید تز را در روشنایی شواهدی که مقاله ارائه داده‌است مجدداً مورد رسیدگی قرار دهد، نقاط اصلی را خلاصه کند بدون اینکه اطلاعات یا استدلالات جدیدی معرفی کند.

سبک: وضوح بر پیچیدگی

ساختار استدلالی را بر صفحه قرار می‌دهد، اما مرکز نوشتاری دانشگاه North Carolina در Chapel Hill سبک را به‌عنوان لایهٔ جداگانه و به‌یک‌اندازه مهم قاب‌بندی می‌کند، که حول اولویت دادن به برقراری ارتباط واضح بر نثر پیچیده‌صدا استوار است. مرکز علیه رسیدن به واژگان نامانوس یا بیش‌از‌حد رسمی صرفاً برای تأثیر هشدار می‌دهد، نویسندگان را از استفاده از کلمه‌ای هشدار می‌دهد مگر اینکه بتوانند آن را تعریف کنند، و پیشنهاد می‌دهد پیشنهادهای فرهنگ‌لغت را در فرهنگ‌لغس قبل از استفاده تأیید کنند.

در خصوص ساخت جملات، راهنمایی UNC این است که موضوع و فعل را نزدیک یکدیگر و آسان‌الایجاد نگاه دارید؛ وقتی جمله پیچیده می‌شود، مرکز نوشتاری می‌گوید، فاعل و فعل برای خواننده شناسایی کردن دشوار می‌شود. همچنین صوت فعال را بر صوت منفعل برای سستی توصیه می‌کند، نکته را با مثالی در مورد بقایای غریب‌الاطوار گم‌شده روشن می‌کند: صیاغت جملهٔ طوری‌که دولت موضوع کننده عمل باشد واضح‌تر از نسخهٔ منفعلی است که طرف مسئول را بدون تعیین رها می‌کند.

همان منبع UNC عادت‌های مشخصی را فهرست می‌کند که پرسخنی ایجاد می‌کنند: جفت کلمات پیش‌پا افتاده ('مکمل و جامع'، 'نخست و پیش‌از‌ همه')، واجدوارهای غیرضروری ('در واقع'، 'اساساً'، 'بسیار')، عبارات فعلی متورم یا بزرگ‌نما، و بیش‌از‌حد استفاده از عبارات اضافی که می‌توانند نکتهٔ اصلی جملهٔ مقاله را پوشش دهند.

کنار هم آوردن قطعات

• با زمینه، اهمیت، و یک تز مشخص و قابل بحث شروع کنید — نه بیان ساده حقیقت.
• هر پاراگراف بدنه را حول یک ادعای واحد بسازید: انتقال وارد کنید، جملهٔ موضوع را بیان کنید، شواهد و تحلیل دهید، سپس توضیح دهید چگونه از تز حمایت می‌کند.
• به‌جای نادیده‌گیری، به استدلال‌های مخالف رسیدگی کنید؛ بر اساس اینکه موضوع تا چه حد مورد اختلاف است، سازماندهی Toulmin، کلاسیکی یا روجریان را انتخاب کنید.
• بین پاراگراف‌ها انتقالات استفاده کنید تا منطق استدلال برای خواننده قابل دیدن باشد.
• با صوت فعال بنویسید، موضوع و فعل را نزدیک نگاه دارید، و جفت‌های اضافی و واجدوارهای غیرضروری را حذف کنید.
• با تفسیر مجدد تز در روشنایی شواهد به‌پایان برسانید، نه تکرار مقدمه.