برای حدود 1500 سال، مسیرهای تجارت قافلهای زمینی که به عنوان جاده ابریشم شناخته می‌شدند و مسیرهای دریایی موازی در سراسر اقیانوس هند، چین، هند، فارس، جزیره‌ی عربی، آفریقا و اروپا را به هم پیوند دادند. کالاهایی مانند ابریشم، ادویه، سفالینهها و شیشه‌ها در کنار ادیان، فناوری‌ها و بیماری‌ها جابه‌جا شدند، اقتصادها و فرهنگ‌های تمام قاره‌هایی را که لمس کردند دوباره شکل دادند.
این نسخه ترجمهٔ ماشینی متن اصلی (English) است. خواندن متن اصلی
اصطلاح 'جاده ابریشم' شبکهای از مسیرهای تجارت زمینی را توصیف میکند که چین را به جهان مدیترانه‌ای پیوند می‌دادند، رسماً حدود 130 قبل از میلاد تحت سلسله Han چین شکل گرفت و تا 1453 میلاد فعال ماند، زمانی که امپراتوری عثمانی کنترل عبورهای کلیدی را داشت و تجارت مستقیم شرق-غرب را قطع کرد، بر اساس موسوعه تاریخ جهان.
به موازات آن، شبکهای جداگانه از مسیرهای دریایی که امروز به عنوان جاده ابریشم دریایی شناخته می‌شوند، آسیای جنوب‌شرقی، آسیای شرقی، شبه‌قاره‌ی هند، شبه‌جزیره‌ی عربی، آفریقای شرقی و اروپا را از حدود قرن دوم قبل از میلاد تا قرن پانزدهم میلاد به هم پیوند دادند، بر اساس ورودی ویکیپدیا در مورد جاده ابریشم دریایی، استناد به منابع تاریخی و باستان‌شناسی.
شبکه زمینی
بر اساس تحصیلات ناشیونال جئوگرافیک، جاده ابریشم تقریباً 6437 کیلومتر (4000 مایل) در سراسر بیابانها و رشته‌های کوهی شامل صحرای گوبی و پامیر را می‌پوشاند. این یک جاده واحد نبود بلکه شبکهای از مسیرهای بههمپیوسته؛ تاجران کمی تمام طول آن را سفر کردند، در عوض کالاها را از طریق زنجیره‌ای از تاجران منطقه‌ای منتقل میکردند.
کالاها در هر دو جهت حرکت میکردند. تحصیلات ناشیونال جئوگرافیک گزارش می‌دهد که ابریشم، یشم، سنگ‌های قیمتی، سفالینه، چای و ادویه به غرب از آسیا حرکت کردند، در حالی که اسب‌ها، شیشه‌ها، بافت‌ها و کالاهای تولیدی به شرق حرکت کردند. موسوعه تاریخ جهان اضافه میکند که مسیرها همچنین کاغذ و باروت را به شرق به غرب منتقل کردند، در کنار سلاح‌ها و فلزات که از راه دیگر حرکت کردند.
موسوعه تاریخ جهان قدرت‌های اصلی را فهرست میکند که بخش‌های مختلفی از مسیر را کنترل کردند یا سود کردند: سلسله Han در چین، پادشاهی یونانی-بختری، امپراتوری پارتی (که واسطه اصلی بین شرق و غرب بود)، و بعدتر امپراتوری‌های رومی و بیزانسی، پیش از آن که صعود امپراتوری عثمانی دسترسی مستقیم زمینی را در 1453 کاهش دهد.
ایده‌ها، ادیان و بیماری‌ها نیز سفر کردند
مسیرهای تجارت بیش از کالاها منتقل میکردند. بر اساس موسوعه تاریخ جهان، تبادل در طول جاده ابریشم به هنر، دین، فلسفه، فناوری، زبان، علم و معماری گسترش یافت، در کنار جریان معمولی کالاها. بودیسم و بعدتر اسلام تا حدی از طریق این شبکه‌های تجاری به مناطق جدید پخش شدند.
هنر، دین، فلسفه، فناوری، زبان، علم، معماری، و هر عنصر دیگری از تمدن در طول این مسیرها مبادله شدند.
— موسوعه تاریخ جهان
همان اتصال خطرات را نیز حمل میکرد. موسوعه تاریخ جهان یادآوری میکند که طاعون تاریک 542 میلاد تا حدی در طول شبکه‌های جاده ابریشم پخش شد، نشان دهنده اینکه مسیرها بیماری‌زاها را به همان راحتی کالاها و ایده‌ها منتقل میکردند.
مسیرهای دریایی
تجارت دریایی در سراسر اقیانوس هند و دریای جنوب چین قبل از و پس از بسیاری از شبکه زمینی بود. مقاله جاده ابریشم دریایی ویکیپدیا شرکت‌کنندگان اولیه را شامل دریانوردان استرونزی از آسیای جنوب‌شرقی با استفاده از کشتیهای خیاطی شده و کشتیهای بسته شده، در کنار تاجران فارسی و تامیلی، که سفالینهها، شیشه‌ها، مهره‌ها، سنگ‌های قیمتی، عاج، چوب‌های خوشبو، فلزات، بافت‌ها و ابریشم را بین بنادر منتقل میکردند.
مرکزهای بندری اصلی نام‌برده‌شده در همان منبع شامل گوانجو و تسوانجو در چین و تنگه ملاکا، نقطه تنگنایی که در زمان‌های مختلف توسط امپراتوری‌های Srivijaya و بعدتر Majapahit کنترل شده بود. از حدود قرن دهم، سلسله Song چین کشتی‌سازی دریایی خود را گسترش داد، مشارکت مستقیم چین را در تجارت دریایی افزایش داد، در حالی که تاجران dhow عرب کمک کردند اسلام را در بنادر آسیای جنوب‌شرقی گسترش دهند.
ناوگان گنج چین
تجارت دریایی به اوج قابل‌توجهی در اوایل قرن پانزدهم رسید. بر اساس موزه و پارک The Mariners' Museum، امپراتور Zhu Di (امپراطور Yongle) ساخت ناوگان بزرگی را در 1403 سفارش داد و دریادار Zheng He را برای رهبری آن منصوب کرد. Zheng He هفت سفر را بین 1405 و 1433 رهبری کرد، با سفر اول تنها حدود 208 کشتی، شامل 62 کشتی گنج، و بیش از 27800 فرد خدمه را مستقر کرد.
ناوگان‌ها از دریای جنوب چین، اقیانوس هند، دریای عربی و دریای سرخ عبور کردند، در بنادری در ویتنام، جاوا، سومطره، هند، مالدیو، خلیج فارس و ساحل شرقی آفریقا، شامل سومالی و کنیا امروزی، دعوت کردند، موزه The Mariners' Museum بیان میکند. بسیاری از مورخین استناد شده توسط موزه نتیجه می‌گیرند که سفرها بیشتر برای نمایش شکوه سلسله Ming بود، در کنار اهداف دیپلماتیک و تجاری.
سفرها پس از مرگ حمایت‌کنندگان امپراطوری و بعدتر خود Zheng He در سفر هفتم در 1433 خاتمه یافت، پس از آن دربار Ming سفرهای اقیانوسی دیگری را تعلیق کرد، بر اساس The Mariners' Museum.
مقایسه دو شبکه
جاده ابریشم زمینی در مقابل دریایی
ویژگی
جاده ابریشم زمینی
جاده ابریشم دریایی
دوره فعالیت تقریبی
130 قبل از میلاد – 1453 میلاد
قرن دوم قبل از میلاد – قرن پانزدهم میلاد
طول تقریبی
~6437 کیلومتر (4000 مایل)
هزاران کیلومتر در سراسر اقیانوس هند و دریای جنوب چین
کالاهای اصلی معامله‌شده
ابریشم، یشم، سفالینه، چای و ادویه حرکت به غرب از آسیا؛ اسب‌ها، شیشه‌ها، بافت‌ها و کالاهای تولیدی حرکت به شرق
سفالینهها، شیشه‌ها، مهره‌ها، سنگ‌های قیمتی، عاج، چوب‌های خوشبو، فلزات، بافت‌ها شامل ابریشم، غذا و ادویه، بر اساس ورودی ویکیپدیا در مورد جاده ابریشم دریایی
قدرت‌های قابل‌توجه
سلسله Han، Parthia، Rome/Byzantium، عثمانی‌ها
Srivijaya، Majapahit، Song/Ming China، تاجران dhow عرب
چرا مسیرها تراجع کردند
تحصیلات ناشیونال جئوگرافیک تراجع جاده ابریشم زمینی را به دوران اکتشاف (تقریباً 1400s تا 1800s) نسبت میدهند، زمانی که دریانوردان اروپایی مسیرهای تجاری اقیانوسی سریعتر و با حجم بیشتر ایجاد کردند، وابستگی به حمل و نقل قافلهای آهسته در سراسر آسیای مرکزی را کاهش دادند. موسوعه تاریخ جهان به طور مشابه بستن مسیرهای زمینی عثمانی در 1453 را به سوی اروپا به سمت جایگزین‌های دریایی و برچسب‌گذاری آن شروع عصر کشف مرتبط میکند.
بخش‌های مسیرهای تاریخی امروزه شناخته می‌شوند: تحصیلات ناشیونال جئوگرافیک یادآوری میکند که بخش‌های جاده ابریشم در فهرست میراث جهانی یونسکو درج شده‌اند، اهمیت فرهنگی و باستان‌شناسی پایدار آنها را منعکس میکند.
پرسش‌ها
آیا جاده ابریشم یک جاده واحد بود؟
خیر. تحصیلات ناشیونال جئوگرافیک آن را به عنوان شبکهای از مسیرهای تجاری بههمپیوسته تقریباً 6437 کیلومتر توصیف میکند، و بسیاری از تاجران فقط بخشهایی از مسیر را تا سفر کردند.
چه چیز جاده ابریشم دریایی را از مسیر زمینی متفاوت میکرد؟
شبکه دریایی بر کشتیهای عبور از دریای جنوب چین و اقیانوس هند متکی بود، نه قافلهها عبور بیابانها و کوهها، و بر دوره پیوستهای طولانیتر عمل کرد، تقریباً از قرن دوم قبل از میلاد تا قرن پانزدهم میلاد، بر اساس ورودی ویکیپدیا در مورد جاده ابریشم دریایی.
Zheng He چه کسی بود و چرا سفرهای او مهماند؟
Zheng He دریادار Ming چین بود که هفت سفر دریایی تحت حمایت دولت را بین 1405 و 1433 به فرمان امپراطور Zhu Di رهبری کرد، ناوگانهای بیش از 200 کشتی را فرماندهی کرد که تا آفریقای شرقی رسیدند، بر اساس The Mariners' Museum and Park.
چرا جاده ابریشم تراجع کرد؟
منابع تراجع مسیر زمینی را به کنترل امپراتوری عثمانی عبورهای کلیدی تا 1453 و صعود موازی تجارت دریایی اروپایی سریعتر در طول دوران اکتشاف، بر اساس موسوعه تاریخ جهان و تحصیلات ناشیونال جئوگرافیک نسبت میدهند.
آیا این مسیرهای تجارت فقط کالاها را منتقل میکردند؟
خیر. موسوعه تاریخ جهان یادآوری میکند که دین، فلسفه، فناوری، علم و حتی بیماریهایی مانند طاعون تاریک 542 میلاد در طول همان شبکههایی که ابریشم، ادویه و سفالینهها را حمل میکردند پخش شدند.
خیلی قبل از استعمار اروپایی، قاره افریقا خانه ایالت‌های قدرتمندی بود که اهرام ساختند، اقتصاد طلا و نمک را در سراسر صحرای بزرگ اداره کردند، و شهرهایی از سنگ منقوش ساختند. این فهرست هفت پادشاهی باستان افریقایی را به ترتیب گسترش سیاسی، اقتصادی یا معماری‌شان رتبه‌بندی میکند، بر اساس تاریخ‌ها و ارقام از مورخین، یونسکو و سوابق موزه‌ها.
اینترنت به عنوان یک شبکه تحقیقاتی دفاعی آمریکایی به نام ARPANET در سال ۱۹۶۹ آغاز شد و دو دهه بعد از طریق پیشنهادی در سال ۱۹۸۹ در CERN به World Wide Web تبدیل شد. امروزه تقریباً ۶ میلیارد نفر - حدود سه‌چهارم جمعیت جهان - از اینترنت استفاده می‌کنند، بر اساس اتحادیه تلکمیونیکیشن بین‌المللی سازمان ملل (ITU).
باستان‌شناسان از دو روش گسترده استفاده می‌کنند: تاریخ‌گذاری نسبی، که اكتشافات را بر اساس لایه یا سبک مرتب میکند بدون اینکه سالی را بیان کند، و تاریخ‌گذاری مطلق (علمی)، که از تغییرات فیزیکی یا شیمیایی — مانند فروپاشی کربن-۱۴، الگوهای حلقه درختی یا فروپاشی پتاسیم-آرگون — برای تخمین محدوده سنی بر اساس تقویم استفاده میکند. اکثر محل‌های کاوش شده با ترکیب چندین روش به جای تکیه بر یک روش تاریخ‌گذاری می‌شوند.
روم باستان امور خود را از طریق منصبداران انتخاب شده، شورای سنا از مقامات سابق و جمعیات عمومی برای تقریباً پنج قرن اداره کرد تا این که قدرت در دست یک امپراطور واحد از 27 قبل از میلاد متمرکز شد. نظام اجتماعی سختگیرانه آن، قانون آن و زبان لاتین به شکل گیری نهادهای اروپایی و غربی گسترده تر برای مدت طولانی پس از سقوط خود امپراطوری ادامه یافت.
