سیارکها بقایای سنگی باقی‌مانده از تشکیل منظومه شمسی حدود ۴.۶ میلیارد سال پیش هستند که اغلب در میان مریخ و مشتری به دور خورشید میچرخند، بنابر اظهارات ناسا. آنها از وست‌ا، به‌طور تقریبی ۵۳۰ کیلومتر عرض، تا سنگ‌های اندازه سنگ‌فرش متغیر‌اند، و ستاره‌شناسان آماتور میتوانند درخشانترهای آنها را با دوربین‌های دوچشمی یا تلسکوپ کوچک با تماشای تغییر آنها در برابر ستاره‌های پس‌زمینه طی یک یا دو شب شناسایی کنند.
این نسخه ترجمهٔ ماشینی متن اصلی (English) است. خواندن متن اصلی
سیارکها اجسام سنگی کوچکی هستند که به دور خورشید میچرخند اما هرگز به‌اندازه کافی بزرگ نشدند تا به سیاره تبدیل شوند. بنابر گفته‌ی ناسا، آنها بقایایی هستند از تشکیل منظومه شمسی حدود ۴.۶ میلیارد سال پیش، و این سازمان یادآوری می‌کند که آنها گاهی به‌نام سیاره‌های کوچک خوانده می‌شوند.
اکثر سیارکها در کمربند سیارکهای اصلی به دور خورشید میچرخند، منطقه‌ی گسترده‌ای بین مریخ و مشتری. ناسا تخمین میزند که این کمربند بین ۱.۱ تا ۱.۹ میلیون سیارک بزرگتر از ۱ کیلومتر، بعلاوه تکه‌های کوچکتری زیادی در خود دارد. دیگر جمعیت‌ها شامل اجسام نزدیکزمین هستند که مدارهای آنها آنها را نزدیک سیارهی ما می‌برند؛ تروجان‌ها، که مدار یک سیاره را در نقاط پایدار گرانشی به‌اشتراک می‌گذارند؛ و عابرهای زمین، که مسیرهای آنها مدار زمین را قطع میکنند.
چگونه سیارکها تشکیل شدند
بنابر اظهارات ناسا، سیارکها مواد از منظومه شمسی اولیه هستند که هرگز در یک سیاره متحد نشدند، عمدتاً به‌دلیل اینکه گرانش مشتری این فرایند را در منطقه‌ی بین مریخ و مشتری مختل کرد. برخی سیارکها پس از تشکیل خود بهاندازهی کافی گرمای درون‌زا را تجربه کردند تا تا حدی ذوب شوند، فرایندی به‌نام تفاضل، که در آن آهن سنگین‌تر به سمت مرکز فرو می‌رود در حالیکه مواد بازالتی سبک‌تر به سطح میرسند.
وست‌ا، دومین جسم پرتوده‌تر در کمربند سیارکها، مثالی واضح است. ناسا بیان می‌کند که وست‌ا در ۱ تا ۲ میلیون سال بعد از تولد منظومه شمسی تشکیل شد، بهاندازهی کافی زود تا نظائر رادیواکتیو کوتاه‌عمر آن را گرم کنند و آن را به پوسته، گوشته و هسته تقسیم کنند - بسیار مانند زمین. تنهای وست‌ا تقریباً ۹ درصد از کل جرم تمام سیارکهای کمربند اصلی را تشکیل می‌دهد.
سیارکها از چه ساخته‌شده‌اند
ناسا اکثر سیارکها را بر اساس نور منعکس‌شده و چگالی به سه کلاس ترکیب گسترده تقسیم می‌کند.
کلاس‌های ترکیب اصلی سیارکها (ناسا)
نوع
ماده اصلی
یادداشت‌ها
نوع C (کندریت)
رس و سنگ سیلیکاتی
پرتکرارترین کلاس؛ سطوح تاریک؛ از میان قدیم‌ترین اجسام در منظومه شمسی
نوع S (سنگی)
سنگ سیلیکاتی با نیکل-آهن
نوع M (فلزی)
نیکل-آهن
سیارک یا سیارهی کوتوله؟ مورد سرِز
سرِز، کاشف‌شده در ۱۸۰۱، بزرگ‌ترین جسم در کمربند سیارکها است و برای بیشتر دو قرن بهعنوان سیارک طبقهبندی شد. بنابر اظهارات ناسا، دانشمندان آن را در ۲۰۰۶ بهعنوان سیارهی کوتوله دوباره طبقهبندی کردند زیرا بسیار بزرگتر و بسیار متفاوت از همسایگان سنگی‌اش است. فضاپیمای قدیم ناسا در ۲۰۱۵ به دور سرِز چرخیدن شروع کرد.
نحوه‌ی مشاهدهی سیارکها
برخلاف سیاره‌ها، سیارکها هیچ دیسکی را از طریق تجهیزات آماتور نشان نمی‌دهند - آنها مانند نقاط معمولی نور به نظر میرسند، بنابراین تنها راه تایید یک مشاهده، ردیابی حرکت در برابر ستاره‌های پس‌زمینه‌ی ثابت است. راهنمای مشاهده Astronomy.com توصیه می‌کند که صحنه‌های ستاره را دور موضع پیش‌بینی‌شده ترسیم یا عکاسی کنید و یک یا دو شب بعد همان مکان را بررسی کنید تا ببینید کدام "ستاره" جابه‌جا شده است.
هدفی را نزدیک تقابل انتخاب کنید، وقتی‌که سیارک در آسمان زمین در مقابل خورشید و در نزدیک‌ترین و درخشان‌ترین نقطه قرار دارد؛ در آن زمان حرکت ظاهری آن در برابر ستارهها آهسته است، اغلب حدود نیم درجه در روز، که ردیابی را برای مبتدیان آسان‌تر می‌کند.
موضع پیش‌بینی‌شده آن را برای تاریخ و مکان خود با استفاده از نمودار یاب یا سرویس افمریس جستجو کنید، مانند خدماتی که توسط مرکز سیاره‌های کوچک اتحادیه‌ی بین‌المللی نجوم نگهداری می‌شود.
تجهیزات را با روشنایی تطابق دهید: دهاها سیارک کمربند اصلی حدود قدر ۱۰.۵ در تقابل دستیابی می‌یابند، در محدوده‌ی شکست‌دهنده‌ای کوچک در کلاس ۲ تا ۴ اینچی، یا جفت دوربین دوچشمی برای درخشانترهای مانند وست‌ا.
صحنه ستاره را - با طریق ترسیم یا عکس - دور بقعه‌ی مورد انتظار سیارک ثبت کنید.
یک یا دو شب بعد به همان صحنه بازگردید؛ جسمی که در برابر ستاره‌های بی‌حرکت جابه‌جا شده است سیارک است.
برای سیارکهای نزدیکزمین سریع‌تر حرکت کننده‌ای که نزدیک زمین از میان می‌روند، قدرهای ضعیف‌تری (اغلب حدود ۱۴ یا ضعیفتر) و حرکتی در طول یک شب انتظار داشته باشید، که نیاز به تلسکوپ بزرگتر، تقریباً ۱۱ اینچ دریچه یا بیشتر است.
وست‌ا و ۸ فلورا اغلب بهعنوان اهدافی در دسترس برای شروع مبتدیان به‌دلیل روشنایی نسبی آنها در تقابل‌های مطلوب، بنابر اظهارات Astronomy.com، نام برده می‌شوند.
چرا این در طول هفته‌ی جهانی فضا مهم است
سازمان ملل متحد هر سال هفته‌ی جهانی فضا را از ۴ تا ۱۰ اکتبر برگزار می‌کند، علامت‌گذاری برای پرتاب Sputnik 1 در ۱۹۵۷ و اجرای معاهده‌ی فضای بیرونی در ۱۹۶۷. سازمان ملل آن را بزرگ‌ترین رویداد فضایی سالانه‌ی جهان توصیف می‌کند، برگزاری‌شده برای ساخت درک عمومی از علم فضا و تشویق مشارکت در فعالیت‌های نجوم و STEM. نسخه‌ی ۲۰۲۶ تم "Rocket Revolution" را به همراه دارد، متمرکز بر تعداد فزاینده‌ی بازیگران تجاری و ملی که به فضا پرتاب میکنند، بنابر اظهارات سازمان ملل و سازمان‌دهندگان رویداد.
سیارکها، گاهی به‌نام سیاره‌های کوچک، بقایای سنگی باقی‌مانده از تشکیل منظومهی شمسی ما حدود ۴.۶ میلیارد سال پیش هستند.
— NASA Science، درباره‌ی منشاء سیارکها
پرسش‌ها
سیارک دقیقاً چیست؟
سیارک جسم سنگی کوچکی است که به دور خورشید میچرخد و از مواد باقیماندهای هنگام تشکیل منظومهی شمسی حدود ۴.۶ میلیارد سال پیش تشکیل شد اما هرگز بهاندازهی کافی بزرگ نشد تا به سیاره تبدیل شود، بنابر اظهارات ناسا.
اکثر سیارکها کجا واقع هستند؟
بیشتر سیارکهای شناختهشده در کمربند سیارکهای اصلی بین مریخ و مشتری به دور میچرخند، که ناسا تخمین میزند بین ۱.۱ تا ۱.۹ میلیون سیارک بزرگتر از ۱ کیلومتر در خود دارد، در کنار جمعیتهای کوچکتری از سیارکهای نزدیکزمین و تروجان.
آیا سرِز سیارک است؟
سرِز پس از کاشفشدن در ۱۸۰۱ بهعنوان سیارک طبقهبندی شد، اما بنابر اظهارات ناسا، دانشمندان آن را در ۲۰۰۶ بهعنوان سیارهی کوتوله دوباره طبقهبندی کردند زیرا بسیار بزرگتر و بسیار متفاوت از همسایگان سنگی و نامنظمشکل خود است.
چه تجهیزاتی برای دیدن سیارک نیاز دارم؟
سیارکهای کمربند اصلی درخشان نزدیک تقابل میتوانند حدود قدر ۱۰.۵ دستیابی یابند، دیدنی با تلسکوپ کوچک در کلاس ۲ تا ۴ اینچی یا دوربین دوچشمی برای درخشانترهای آن، در حالیکه سیارکهای نزدیکزمین ضعیفتر معمولاً تلسکوپهای بزرگتر را نیاز میدارند، بنابر راهنمای مشاهدهی Astronomy.com.
چگونه میدانم که واقعاً سیارک یافتهام نه ستاره؟
سیارکها در عدسی دقیقاً مانند ستارهها به نظر میرسند، بنابراین ناظران مشاهده را با ثبت صحنهی ستاره و بررسی همان مکان یک یا دو شب بعد تایید میکنند - نقطهی نوری که موضعاش تغییر کرده است سیارک است، بنابر اظهارات Astronomy.com.
ستارهها زمانی تشکیل می‌یابند که گرانش ابرهای سرد گاز و غبار را فروریزد تا هسته‌ای به حدود 10 میلیون کلوین برسد، دمایی کافی برای آغاز جوش هیدروژن. از آنجا، جرم ستاره تمام چیزهای دیگر را تعیین می‌کند: مدت زمانی که می‌درخشد، نحوه مرگ آن، و اینکه آیا یک کوتوله سفید، یک ستاره نوترونی، یا یک سیاهچاله به جا می‌گذارد.
راکت‌ها با طرد گاز احتراق در یک جهت حرکت میکنند تا وسیله نقلیه در جهت مخالف تدفع شود، طبق قانون سوم نیوتن برای حرکت. رانش به میزان جریان جرم گاز احتراق در هر ثانیه و سرعت خروج آن از نازل بستگی دارد، در حالی که ماندن در مدار به تعادل سرعت رو به جلو در برابر کشش گرانش بستگی دارد. طراحی‌های چند مرحله‌ای و در برخی مأموریت‌ها، تحریک الکتریکی برای مدیریت میزان بسیار زیاد سوخت مورد نیاز برای پرواز فضایی استفاده می‌شود.
آموزش فضانوردان فرآیندی چند ساله است که با غربالگری انتخاب برای تحصیلات، تجربه و تناسب اندام شروع می‌شود، سپس به سال‌های آموزش زمینی قبل از هر پرواز تبدیل می‌شود. بر اساس ناسا و آژانس فضایی اروپا (ESA)، نامزدها سیستم‌های فضاپیما را یاد می‌گیرند و پیاده‌روی فضایی را زیر آب تمرین میکنند، و نامزدهای ESA نیز روسی را مطالعه میکنند، درحالی‌که زندگی در ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) طبق برنامه روزانه ثابتی از کار، ورزش و خواب انجام می‌شود.
سیاهچاله منطقه‌ای از فضا است که گرانش آنقدر قوی است که هیچ چیز، حتی نور، نمی‌تواند پس از عبور از افق رویداد فرار کند. اکثر آنها زمانی تشکیل می‌یابند که یک ستاره بسیار بزرگ سوخت هسته‌ای خود را تمام کند و هسته آن فروریزد؛ نسخه‌های ابرجرم در مراکز کهکشان‌ها طی میلیاردها سال رشد میکنند. تصاویر مستقیم و کشف‌های امواج گرانشی وجود آنها را تایید کرده و نسبیت عام اینشتین را بررسی کرده‌اند.
