غواصه فرانسوی مینرو در 27 ژانویه 1968 در حالی که 52 نفر خدمه در آن بود در خلیج تولون ناپدید شد و تا 21 جولای 2019 پیدا نشد — بیش از 51 سال بعد. پیشرفت تنها از طریق نوارهای لرزهشناسی مجدد تحلیل شده‌ای که در روز غرق شدن کشتی ثبت شده بود، نه از طریق جستجوهای سونار یا غواصین، به دست آمد.
این نسخه ترجمهٔ ماشینی متن اصلی (English) است. خواندن متن اصلی
در 27 ژانویه 1968، ساعت 07:55 به وقت محلی، غواصه نیروی دریایی فرانسه مینرو در خلیج شیر در حال بازگشت به بندر خانگی خود در تولون در طقس بد ناپدید شد، بر اساس مدخل ویکی‌پدیای انگلیسی درباره کشتی. تمام 52 نفر خدمه — 6 افسر و 46 ملوان سرباز — تلف شدند. قایق در نزدیکی سطح با استفاده از شنورکل خود در حال حرکت بود، تقریباً 25 مایل دریایی از تولون، زمانی که ارتباط قطع شد.
قایقی از نوع داف‌نه در یک مأموریت روتین
مینرو یک غواصه دیزلی-الکتریکی از نوع داف‌نه بود، که در 31 مه 1961 راه‌اندازی شد و در 10 ژوئن 1964 به اسکادرون زیردریایی اول فرانسه متصل شد، بر اساس ویکیپدیا. آن توسط ستوان اندره فوو رهبری می‌شد، که به عنوان افسری با تجربه با حدود 7000 ساعت غوص در چهار سال توصیف شده است. کمندور فیلیپ بویو، مورد استناد از همان منبع، گفت که تنها دلیل معقول برای غرق شدن غواصه طقس شدید ثبت شده در آن روز بود.
پنجاه سال جستجوهای ناکام
نیروی دریایی فرانسه در سال‌های 1968–1969 جستجوی فوری را آغاز کرد که تعداد زیادی کشتی را، از جمله ناو پیش‌روی کلمانسو و زیردریایی SP-350 دنیس، که تحت نظارت ژاک کوستو کار می‌کرد، بسیج کرد، بر اساس ویکیپدیا. هیچ یک از این تلاش‌ها موفق به پیدا کردن بقایای ناو نشدند. خانواده‌های دریاییان گمشده برای دهه‌ها فشار به دولت آورند، و در فبروری 2019 وزیر دفاع فرانسه فلورنس پارلی جستجوی تجدید شده را اعلام کرد، همان‌طور که توسط sciencepost.fr گزارش شد.
سرنخ از سونار نبود — از سیسموگراف قدیمی بود
بر اساس sciencepost.fr، کلید برای محدود کردن منطقه جستجو نه از جستجوهای سونار یا غواصین بلکه از نوارهای لرزهشناسی بایگانی شدهٔ ثبت شده در زمان فاجعه آمد. فیزیک‌دان یو رکار، به وقت آن رهبر آزمایشگاه ژئوفیزیک کمیسیون انرژی اتمی فرانسه (CEA)، ایستگاههای نظارتی را اداره می‌کرد که در اصل برای تشخیص آزمایشهای هستهای ساخته شده بودند؛ این ایستگاه‌ها همچنین امواج آکوستیکی منطبق بر یک فروپاشی در روزی که مینرو ناپدید شد ثبت کردند. در سال 1968 داده‌ها نمی‌توانستند موقعیت دقیق را مشخص کنند. دهه‌ها بعد، محققان نوارهای یکسان را با استفاده از ابرکامپیوترهای مدرن دوباره پردازش کردند، که منطقه جستجوی احتمالی را به حدود 18 کیلومتر در هر طرف محدود کرد.
کشتی Ocean Infinity اکتشاف را انجام می‌دهد
با آن صندوق جستجوی محدود شده و مدل‌سازی اضافی برای جریانات و جزر و مدهای مدیترانه از سال 1968، نیروی دریایی فرانسه شرکت آمریکایی Ocean Infinity و کشتی آن Seabed Constructor را برای جستجوی کف دریا با استفاده از وسایل نقلیه زیردریایی بدون سرنشین، طبق Naval News، استخدام کرد. در 21 جولای 2019، بقایای ناو در جنوب تولون پیدا شد — حدود 45 کیلومتر طبق ویکیپدیا، اگرچه sciencepost.fr تقریباً 40 کیلومتر را ذکر میکند — در عمقی که توسط ویکیپدیا و Naval News 2350 متر گزارش شده است، در حالی که sciencepost.fr محدودهای 2300 تا 2370 متر ارائه می‌دهد. بدنه در سه قطعه اصلی شکسته شده پیدا شد که در حدود 300 متر پراکنده شده‌اند، و حروف تشخیصی هنوز قابل مشاهده‌اند.
وزیر دفاع فلورنس پارلی در اعلان اکتشاف گفت: "به‌تازگی مینرو را پیدا کردیم. این یک موفقیت، یک آرامش و یک دستاورد فنی است. فکر می‌کنم خانواده‌هایی که برای این لحظه مدت‌های طولانی منتظر بودند"، طبق Naval News.
الآن چه اتفاقی برای بقایای ناو می‌افتد
نیروی دریایی فرانسه تصمیم گرفت مینرو را به سطح نیاورد. در عوض، بقایای ناو سر جای خود باقی می‌ماند به عنوان یک قبرستان برای 52 نفر خدمه، در حالی که تحقیقان لقطات و داده‌ها را از محل تجزیه و تحلیل می‌کنند تا سعی کنند علت دقیق غرق را تعیین کنند، طبق گزارش Naval News. از اعلان‌های 2019، مقام‌ها گفتند که علت دقیق فروپاشی مشخص نشده بود، اگرچه طقس شدید در آن زمان به عنوان توضیح پیشرو مورد حوالہ قدما باقی می‌ماند.
مینرو: جدول زمانی برای فقدان و کشف
تاریخ
رویداد
31 مه 1961
راه‌اندازی غواصه
10 ژوئن 1964
متصل به اسکادرون زیردریایی اول
27 ژانویه 1968
در جنوب تولون با 52 نفر خدمه در طقس بد گم شد
1968–1969
جستجوی اولیه نیروی دریایی، شامل ناو پیش‌روی کلمانسو و SP-350 دنیس بوسیله کوستو، چیزی پیدا نمی‌کند
فبروری 2019
وزیر دفاع فلورنس پارلی جستجوی تجدید شده را اعلام کرد
21 جولای 2019
بقایای ناو در جنوب تولون پیدا شد (~ 45 کیلومتر طبق ویکیپدیا، ~ 40 کیلومتر طبق sciencepost.fr) در عمق حدود 2300–2370 متر، توسط Seabed Constructor از Ocean Infinity
پرسش‌ها
هنگام ناپدیدشدن مینرو، چند نفر خدمه در آن بود؟
52 نفر خدمه — 6 افسر و 46 ملوان سرباز — در آن بودند، و هیچکس نجات پیدا نکرد، طبق ویکیپدیا.
غواصه قبل از پیدا شدن چقدر مفقود بود؟
مینرو در 27 ژانویه 1968 ناپدید شد و در 21 جولای 2019 پیدا شد، بیش از 51 سال بعد.
چه فناوریای در واقع جستجوکنندگان را به بقایای ناو هدایت کرد؟
تحلیل دوباره نوارهای لرزهشناسی بایگانی شدهٔ ایستگاههای نظارت آزمایشهای هستهای نه فناوری سونار یا غواصین، منطقه جستجو را محدود کرد؛ سپس وسایل نقلیه زیردریایی بدون سرنشین فعال شده از Seabed Constructor از Ocean Infinity آن را پیدا کردند، طبق sciencepost.fr و Naval News.
بقایای ناو کجا و در چه عمقی قرار دارد؟
بقایای ناو در جنوب تولون، فرانسه قرار دارد — حدود 45 کیلومتر طبق ویکیپدیا، حدود 40 کیلومتر طبق sciencepost.fr — در عمقی که توسط ویکیپدیا و Naval News 2350 متر گزارش شده است (sciencepost.fr محدودهای 2300–2370 متر را ذکر میکند)، در سه قطعه اصلی شکسته شده.
آیا غواصه از کف دریا بیرون آورده خواهد شد؟
خیر. نیروی دریایی فرانسه تصمیم گرفت بقایای ناو بر روی کف دریا باقی خواهد ماند به عنوان قبرستان خدمهای، در حالی که دادههای محل برای سعی در تعیین علت غرق مورد مطالعه قرار خواهند گرفت، طبق Naval News.
جهان چگونه روایتش میکند
فرانسویپوشش رسانه‌های فرانسوی (sciencepost.fr) داستان را حول کار تحقیق علمی بندی میکند — با اشادهٔ به ایستگاههای نظارت لرزهشناسی دوران جنگ سرد فیزیک‌دان یو رکار و تحلیل دوباره ابرکامپیوترهای مدرن به عنوان نقطهٔ اختراق واقعی، در تقابل با فرض عامه‌ی مردم که فناوری سونار یا غواصین رازِ معما را حل کردند.
یک اکسپدیشن شامل 16 تا 17 عضو که توسط موسسهٔ میراث باستان‌شناسی و دانشگاه پوردو رهبری می‌شود به سمت جزیرهٔ دورافتادهٔ نیکومارورو در اقیانوس آرام در حال حرکت است تا یک ناهنجاری سونار و ماهواره‌ای به نام «جسم تاراایا» را بررسی کند. محققان می‌گویند که این می‌تواند باقیمانده‌های هواپیمای لاکهید الکترا 10-ای آمیلیا ایرهارت باشد. تیم در 7 اکتبر 2026 از تاراوا، کیریباتی حرکت کرد و انتظار می‌رود حول ظهر 12 اکتبر به وقت محلی به جزیره برسد، پس از آن برنامه‌های غواصی، گودبرداری و کارهای استشعار از راه دور را برای حدود پنج روز انجام خواهد داد.
رنسانس یک حرکت فرهنگی و فکری بود که در قرن چهاردهم در فلورانس شروع شد و تا قرن هفدهم در سراسر اروپا پخش شد و یادگیری کلاسیکی را احیا کرد و هنر، علم و آموزش را مجدداً شکل داد. این حرکت جهان قرون وسطایی و جهان نوین را از طریق انسانیت و تکنیکهای هنری جدید مانند منظور خطی و پیشرفتهای علمی از جمله مدل مرکزیت خورشیدی پل کشید.
جنگ‌های صلیبی مجموعه‌ای از جنگ‌های مذهبی بود که عمدتاً بین سال‌های 1095 و 1291 میان مسیحیان اروپایی غربی و نیروهای مسلمان برای کنترل اورشلیم و دیگر مقدسات انجام شد. این جنگ‌ها پس از آن آغاز شدند که امپراتور بیزانسی از غرب برای کمک نظامی درخواست کرد و پاپ اوربان دوم این درخواست را به جنگ مقدس تبدیل کرد. تأثیرات سیاسی، اقتصادی و مذهبی آن‌ها هنوز هم روابط میان جهان مسیحی و جهان اسلامی را امروزه شکل می‌دهند.
انقلاب صنعتی، تحول از تولید دستی و کشاورزی به تولید کارخانه‌ای مبتنی بر ماشین بود که از حدود دهه ۱۷۶۰ در بریتانیا آغاز شد و در قرن بعد در سراسر جهان گسترش یافت. این انقلاب توسط نوآوری‌هایی مانند موتور بخار و ماشین‌های نسج جدید تحریک شد و نحوه زندگی، طریقه کار و روش تولید و تجارت کالا را بازسازی کرد.
