Historia · Artykuł
Jak zapisy sejsmiczne, a nie sonar, pomogły znaleźć zagubioną francuską łódź podwodną Minerwe
Opublikowano:

W skrócie
Francuska łódź podwodna Minerwe zniknęła u wybrzeży Tuloniu 27 stycznia 1968 roku z 52 członkami załogi na pokładzie i nie została zlokalizowana aż do 21 lipca 2019 roku — ponad 51 lat później. Przełom nie przyszedł z skanowań sonarowymi lub nurków, ale z ponownie przeanalizowanych nagrań sejsmicznych zrobonych w dniu zniknięcia statku.
Ta wersja jest tłumaczeniem maszynowym oryginału (English). Przeczytaj oryginał
27 stycznia 1968 roku o 07:55 czasu lokalnego francuska wojskowa łódź podwodna Minerwe zniknęła w Zatoce Lwów, wracając do swojego macierzystego portu w Tuloniu w złej pogodzie, według wpisu na temat statku w angielskiej Wikipedii. Wszystkich 52 członków załogi — 6 oficerów i 46 marynarzy — utracono. Łódź podwodna płynęła blisko powierzchni, używając sznorekla, około 25 mil morskich od Tuloniu, gdy utracono łączność.
Dieselowo-elektryczna łódź podwodna klasy Daphne w rutynowej misji
Minerwe była dieselowo-elektryczną łodzią podwodną klasy Daphne, zwodowaną 31 maja 1961 roku i wprowadzoną do służby 10 czerwca 1964 roku w 1. Eskadrze Łodzi Podwodnych Francji, według Wikipedii. Dowodził nią porucznik André Fauve, opisywany jako doświadczony oficer z około 7000 godzinami zanurzenia w ciągu czterech lat. Komandor Philippe Bouillot, cytowany w tym samym źródle, powiedział, że jedyną możliwą przyczyną zatonięcia była poważna pogoda zarejestrowana tamtego dnia.
Pięćdziesiąt lat nieudanych poszukiwań
Francuska marynarka wojenna przeprowadziła natychmiastowe poszukiwania w 1968–1969 roku, które zmobilizowały liczne statki, w tym lotniskowiec Clemenceau i bezzałogową łódź podwodną SP-350 Denise, obsługiwaną pod nadzorem Jacques'a Cousteaua, według Wikipedii. Żaden z tych wysiłków nie zlokalizował wraku. Rodziny zaginionych marynarzy przez dziesięciolecia naciskały rząd, a w lutym 2019 roku francuska minister obrony Florence Parly ogłosiła wznowienie wysiłków poszukiwawczych, jak doniosła sciencepost.fr.
Wskazówką nie był sonar — to był stary sejsmograf
Zgodnie z sciencepost.fr, kluczem do zawężenia obszaru poszukiwań nie były skanowania sonarowe ani nurkowie, ale zarchiwizowane nagrania sejsmiczne zrobione w momencie katastrofy. Fizyk Yves Rocard, ówczesny dyrektor laboratorium geofizyki Francuskiej Komisji Energii Atomowej (CEA), obsługiwał stacje monitoringowe pierwotnie zbudowane do wykrywania testów nuklearnych; stacje te rejestrowały również fale akustyczne zgodne z implozją w dniu zniknięcia Minerwe. W 1968 roku dane nie mogły wskazać dokładnej pozycji. Dziesięciolecia później naukowcy ponownie przetworzyli te same nagrania przy użyciu nowoczesnych superkomputerów, które zawęziły prawdopodobną strefę poszukiwań do około 18 kilometrów na bok.
Statek Ocean Infinity znajduje wrak
Z tym zawężonym polem poszukiwań i dodatkowym modelowaniem śródziemnomorskich prądów i pływów z 1968 roku francuska marynarka wojenna wynajęła amerykańską firmę Ocean Infinity i jej statek Seabed Constructor, aby przeszukać morskie dno za pomocą bezzałogowych pojazdów podwodnych, według Naval News. 21 lipca 2019 roku wrak został zlokalizowany na południe od Tuloniu — około 45 kilometrów według Wikipedii, choć sciencepost.fr podaje około 40 kilometrów — na głębokości podawanej jako 2350 metrów przez Wikipedię i Naval News, podczas gdy sciencepost.fr podaje zakres 2300–2370 metrów. Kadłub został rozdzielony na trzy główne części rozrzucone na około 300 metrów, ze wciąż widocznymi literami identyfikacyjnymi.
Ogłaszając odkrycie, minister obrony Florence Parly powiedziała: «Właśnie znaleźliśmy Minerwe. To sukces, ulga i wyczyn techniczny. Myślę o rodzinach, które czekały na ten moment przez tak długo», według Naval News.
Co czeka wrak teraz
Francuska marynarka wojenna zdecydowała się nie wyciągać Minerwe na powierzchnię. Zamiast tego wrak pozostaje na miejscu jako miejsce pochówku dla 52 członków załogi, podczas gdy śledczy analizują nagrania i dane z terenu, aby spróbować określić dokładną przyczynę zatonięcia, donosi Naval News. Zgodnie z ogłoszeniami z 2019 roku urzędnicy powiedzieli, że dokładna przyczyna implozji nie została ustalona, choć ekstremalna pogoda tamtego czasu pozostaje wiodącym wyjaśnieniem przytaczanym przez byłych dowódców.
| Data | Zdarzenie |
|---|---|
| 31 maja 1961 roku | Łódź podwodna zwodowana |
| 10 czerwca 1964 roku | Wprowadzona do służby w 1. Eskadrze Łodzi Podwodnych |
| 27 stycznia 1968 roku | Zagubiona u wybrzeży Tuloniu z 52 członkami załogi podczas złej pogody |
| 1968–1969 | Początkowe poszukiwania marynarki wojennej, w tym lotniskowiec Clemenceau i statek Cousteaua SP-350 Denise, nic nie znajdują |
| Luty 2019 roku | Minister obrony Florence Parly ogłasza wznowienie poszukiwań |
| 21 lipca 2019 roku | Wrak zlokalizowany na południe od Tuloniu (~45 km według Wikipedii, ~40 km według sciencepost.fr) na głębokości około 2300–2370 m, przez statek Seabed Constructor firmy Ocean Infinity |
Pytania
- Ilu członków załogi było na pokładzie Minerwe, gdy zniknęła?
- Na pokładzie było 52 członków załogi — 6 oficerów i 46 marynarzy — i nikt nie przeżył, według Wikipedii.
- Jak długo łódź podwodna była zaginiona zanim została znaleziona?
- Minerwe zniknęła 27 stycznia 1968 roku i została zlokalizowana 21 lipca 2019 roku — ponad 51 lat później.
- Jaka technologia naprawdę doprowadziła poszukiwaczy do wraku?
- Ponowna analiza zarchiwizowanych nagrań sejsmicznych ze stacji monitorujących testy nuklearne, a nie sonar czy nurkowie, zawęziła strefę poszukiwań; pojazdy podwodne obsługiwane ze statku Seabed Constructor firmy Ocean Infinity następnie znalazły wrak, zgodnie z sciencepost.fr i Naval News.
- Gdzie i na jakiej głębokości znajduje się wrak?
- Wrak leży na południe od Tuloniu, Francja — około 45 kilometrów według Wikipedii, około 40 kilometrów według sciencepost.fr — na głębokości podawanej jako 2350 metrów przez Wikipedię i Naval News (sciencepost.fr podaje 2300–2370 metrów), rozbity na trzy główne części.
- Czy łódź podwodna będzie podniesiona z dna morskiego?
- Nie. Francuska marynarka wojenna zdecydowała, że wrak pozostanie na dnie morskim jako miejsce pochówku załogi, podczas gdy dane z terenu będą badane, aby spróbować określić przyczynę zatonięcia, według Naval News.
Jak opowiada to świat
- FrancuskiFrancuskie relacje (sciencepost.fr) przedstawiają historię wokół pracy naukowej detektywów — przypisując fizykowi Yvesowi Rocardowi stacje monitoringu sejsmicznego z czasów zimnej wojny i ponowną analizę przy użyciu nowoczesnych superkomputerów jako rzeczywisty przełom, kontrastując to z założeniem publiczności, że sonar lub nurkowie rozwiązali zagadkę.
Źródła
Ten tekst przygotowała sztuczna inteligencja, a przed publikacją przeszedł automatyczną kontrolę źródeł. Jeśli widzisz błąd, poproś o sprostowanie. Poproś o sprostowanie lub odpowiedź · Jak to robimy
Powiązane

HistoriaArtykuł
Zimna Wojna Wyjaśniona: Źródła, Kluczowe Wydarzenia i Jej Dziedzictwo we Współczesnej Geopolityce
Zimna Wojna była trwającą dziesięciolecia rywalizacją między Stanami Zjednoczonymi a Związkiem Radzieckim, która rozpoczęła się po Drugiej Wojnie Światowej i zakończyła się upadkiem Związku Radzieckiego w grudniu 1991 roku. Nigdy nie stała się bezpośrednią wojną militarną między dwiema supermocarstwami, ale ukształtowała sojusze, politykę nuklearną i konflikty regionalne, których skutki — od struktury NATO do napięć między USA a Rosją — są wciąż widoczne dzisiaj.

HistoriaArtykuł
Cesarstwo Rzymskie: jak Rzym się wzniósł, osiągnął szczyt pod Trajianem i upadł w 476 roku n.e.
Cesarstwo Rzymskie rozpoczęło się w 27 roku p.n.e., gdy August został jego pierwszym cesarzem, osiągnęło największy zasięg terytorialny za panowania Trajiana w 117 roku n.e. i zakończyło się na Zachodzie w 476 roku n.e., gdy Odoaker obalił ostatniego cesarza, Romulusa Augustulusa. Historycy wskazują na kombinację presji wojskowej, ekonomicznej, politycznej i zewnętrznej w ciągu około dwóch stuleci jako przyczyny jego upadku.

HistoriaArtykuł
Renesans wyjaśniony: Jak sztuka, nauka i druk zmieniły Europę
Renesans był ruchem kulturalnym, trwającym mniej więcej od XIV do XVII wieku, który rozpoczął się we Florencji i wznowił zainteresowanie starożytną Grecją i Rzymem. Zmienił europejską sztukę, naukę i uczestnictwo poprzez innowacje, takie jak perspektywa liniowa, heliocentryczna teoria Kopernika z 1543 roku i druk — osiągnięcia, które historycy wiążą z przejściem od myślenia średniowiecznego do nowoczesnego.
HistoriaArtykuł
Historia demokracji: Od starożytnych Aten do współczesnego rządzenia
Demokracja jako system rządów przez obywateli sięga Aten około 508–507 p.n.e., kiedy reformator Klisthenes przebudował konstytucję miasta-państwa. Stąd rozprzestrzeniła się nierównomiernie poprzez rzymskie instytucje reprezentacyjne, średniowieczne ograniczenia władzy królewskiej, teorię Oświecenia i późniejsze rozszerzenie praw politycznych na dzisiejszą mieszankę demokracji wyborczych i liberalnych na całym świecie.