اروپای قرون وسطی: چگونه مردم عادی می‌خوردند، کار می‌کردند و وقت فراغت خود را می‌گذراندند

هنگامی‌که مورخین از عبارت "اروپای قرون وسطی" استفاده می‌کنند، معمولاً منظور آن‌ها دوره‌ای از فروپاشی امپراتوری روم غربی در قرن پنجم تا تقریباً قرن پانزدهم است. در طول آن قرون، جامعه ثابت نبود، بلکه چارچوب شناخته‌شده‌ای از رتبه‌ها و تعهدات، روش خوردن، کار و سپری کردن وقت فراغت محدود اکثر مردم را شکل می‌داد، به گفته History.com.

جامعه‌ای بر بنیاد رتبه و تعهد

جامعه قرون وسطی معمولاً از طریق سیستم فئودالی، که هرمی از مالکیت زمین و تعهد متقابل است، توصیف می‌شود. به گفته History.com، پادشاه در بالای هرم قرار داشت و سرزمین‌های بزرگی را به اشراف و روحانیون اهدا می‌کرد، که آن‌ها به نوبه خود قطع‌های زمینی به نام فیف را به وسیلگان در مقابل وفاداری، خدمت نظامی و سهمی از درآمدها می‌دادند. در پایه هرم دهقانان قرار داشتند، که به عنوان رعایا یا ولیگیها نیز شناخته می‌شدند، که بر زمین کار می‌کردند و اکثریت قریب‌الوقوع جمعیت را تشکیل می‌دادند.

History.com توضیح می‌دهد که واژه "فئودالیسم" خود تنها در قرن‌های شانزدهم و هفدهم توسط مورخینی که اسناد حقوقی قرون وسطی را مطالعه می‌کردند، بوجود آمد، و دانشمندان معاصر هشدار می‌دهند که از آن به عنوان یک سیستم یکنواخت در سرتاسر قاره رفتار نکنند. تا قرن چهاردهم، پیوندهای فئودالی قبلاً به دلیل شهرنشینی، ظهور دولت‌های ملی متمرکز و اپیدمی‌هایی مانند طاعون سیاه ضعیف می‌شد، به گفته همان منبع.

شهرها لایه دیگری به این ساختار اضافه کردند. نقابات صنعتگری و تجار، که در دوره قرون وسطی بالا ظهور کردند و تا قرن شانزدهم غالب ماندند، تولید را از طریق نردبان سه‌پله‌ای شاگرد، کارگر و استاد سازمان‌دهی می‌کردند، به گفته مقاله انگلیسی زبان ویکی‌پدیا درباره نقابات در اروپای قرون وسطی. فقط در پاریس، تعداد نقابات از حدود ۱۰۰ در قرن سیزدهم به حدود ۳۵۰ تا قرن چهاردهم افزایش یافت، و در برخی شهرها نقابات نفوذ کافی داشتند تا به کنترل شورای شهر کمک کنند، به گفته همان مقاله.

غذا: نان و جوهی برای بیشتر مردم، ادویه و شکار برای معدود

رژیم غذایی یکی از واضح‌ترین نشانگرهای رتبه قرون وسطی است. به گفته English History، دهقانان در طول این دوره بر غلات، به‌ویژه نان، تکیه می‌زدند، به همراه جوهی یا پورتاژ و سبزیجاتی مانند کلم، چغندر، پیاز و لوبیات؛ گوشت خوک پرمصرف‌ترین گوشت بود، و ماه‌های نوامبر و دسامبر طی طور معمول برای کشتار و پردازش خوک‌ها اختصاص می‌یافتند.

تحقیقات باستان‌شناسی جزئیاتی را اضافه می‌کند که اسناد تنهایی نمی‌توانند فراهم کنند. مطالعه‌ای که توسط دو محقق از دانشگاه برستول، جولی دان و ریچارد اورشید، انجام شد و در ماه مه سال ۲۰۱۹ در مجله علوم باستان‌شناسی منتشر شد، باقی‌مانده‌های شیمیایی در سفال و استخوان‌های حیوانی از ویست کتن، یک روستای قرون وسطی اوایل در نورثامپتون‌شایر انگلیس را تجزیه و تحلیل کرد. این تحلیل نشان داد که ساکنان آنجا معمولاً خورش‌هایی یا جوهی از گوشت‌های گاوی و گوسفندی را همراه سبزیجاتی مانند کلم و تره‌ریشه می‌خوردند، به همراه فراورده‌های لبنی شامل نوعی پنیر سبز تازه که بخش مهمی از رژیم غذایی تشکیل می‌داد، به گفته محققین برستول.

نمایش جداگانه‌ای از The Collector رژیم غذایی دهقانی تقریباً مشابه را از نان قهوه‌ای، سبزیجات مانند نخود و شلغم، گوشت خوک، گوسفند، گاو و لبنیات توصیف می‌کند، و یادآوری می‌کند که ماهی سالمون، که اکنون یک ماهی لوکس در نظر گرفته می‌شود، در انگلیس قرون وسطی غذای رایج و کم مرتبه بود؛ بیشتر خانواده‌های دهقان یک خوک به‌طور ویژه برای تأمین گوشت خوک دودی در طول زمستان نگهداری می‌کردند، به گفته همان منبع.

اشراف و روحانیون بسیار متفاوت می‌خوردند. English History گزارش می‌کند که ثروتمندان به انواع وسیع‌تری از گوشت‌های اهلی و شکار وحشی دسترسی داشتند، بعلاوه ادویه‌های درگیر وارداتی مانند فلفل و دارچین که برای عوام الناس غیرقابل‌دسترس بود، به همراه میوه‌های مانند انجیر و خرما که در سرتاسر قاره لوکس محسوب می‌شدند. همان منبع افزود که شراب نوشیدنی غالب در بخش مدیترانه‌ای اروپا بود اما بزرگی‌ترین میزان آن محدود به طبقات اجتماعی بالاتر در شمال بود، جایی که آبجو و جعه از جو نوشیدنی روزمره برای عوام الناس بود. دعوت‌های پیچیده جزئی به عنوان نمایش علنی از ثروت و مکانة خدمت می‌کردند، با موضع نشستن در میز، طبخ‌های دریافتی از مهمان را تعیین می‌کرد، به گفته English History.

کار: تقویم کشاورزی و کارگاه نقابی

برای اکثریت بزرگ دهقانان، کار از فصل‌ها پیروی کرد. The Collector تمایزی حقوقی بین رعایا یا ولیگیها، که معمولاً حدود سه روز کار را در هر هفته به خاکریز خود می‌دادند، و آزاد‌مردان، که به جای کار اجاره داده‌اند، توصیف می‌کند. طبق همان منبع، زمین و خانه‌های دهقان معمولاً درون خانواده باقی می‌ماندند و نمی‌توانستند به سادگی توسط خاکریز مصادره شوند، که خانواده‌های دهقان را تا حدودی ایمن می‌کرد حتی اگر به مانند بسته باشند.

The Collector همچنین به برآوردی اشاره می‌کند که در دوره‌های رفاه، دهقانان حدود ۱۵۰ روز در سال کار می‌کردند، به‌طور میانگین حدود ۲۷/۷ ساعت در هفته، هنگامی‌که یک‌شنبه‌ها، تعطیلات مذهبی، روزهای جشن و مناسباتی چون ازدواج و تولد به عنوان وقت فارغ حساب شده‌اند؛ این بخش آن را به عنوان یادآوری می‌بیند که الگوهای کار قرون وسطی به‌طور منطقی به هفته‌ی تمام‌وقت جدید نقشه‌برداری نمی‌کنند، اگرچه بار کار واقعی با تقاضاهای برداشت و سنت محلی متفاوت است.

در شهرها، تولید صنعتی توسط نقابات بیشتر از کار مانند تشکیل می‌شد. مقاله ویکی‌پدیا نقابات را توصیف می‌کند که شاگردان در اوایل نوجوانی وارد کارگاه یک استاد می‌شدند تا طی سال‌های چندی یک تجارت را یاد بگیرند، سپس کارگرانی می‌شدند که می‌توانستند به‌مزد کار کنند و میان استادان سفر کنند؛ تنها یک کارگری که یک "شاهکار" تأیید‌شده تولید کرد و هزینه‌های لازم را پرداخت، می‌توانست به عنوان یک استاد صنعتگر قادر به اجرای کارگاه مستقل و تدریس شاگردان پذیرفته شود. نقابات همچنین قیمت‌ها را تنظیم می‌کردند، استانداردهای کیفی را تعقیب می‌کردند، و در برخی شهرها، حمایتی مانند هزینه‌های تشییع جنازه یا کمک به بدرهها و یتیمان اعضا فراهم می‌کردند، به گفته همان منبع.

سرگرمی: تورنمنت، بازی‌های رومیزی و هنرپیشه‌های سیار

تفریح، مانند غذا، بر اساس طبقه متفاوت بود. History Crunch گزارش می‌کند که بزرگواران قرون وسطی دعوت‌های پیچیده، بازی‌های ملاکاتی و شکار رسمی را ترجیح می‌دادند، در حالی‌که دهقانان تعطیلات مذهبی را با بازارهای روستایی با بازی‌های خارج ساده، موسیقی و هنرپیشه‌های سیار علامت می‌گذاشتند.

بازی‌های رومیزی مرز‌های طبقه را عبور کردند. به گفته History Crunch، شطرنج پس از رسیدن از بلاد فارس حدود قرن دهم در میان بزرگواران اروپایی مد شد، در حالی‌که بازی‌های مانند بک‌گمون، چکرز و Nine Men's Morris بر اکثر سطوح جامعه بازی می‌شدند، در کنار قمار تاس گسترده‌ای که سلطات دینی آن‌زمان با مشکوک دید می‌کردند. The Collector افزود که دهقانان انگلیسی همچنین Nine Men's Morris و تاس بازی می‌کردند، به همراه اشکال خشن و اغلب خشن از فوتبال اولیه.

تورنمنت‌ها ورزش، آموزش و تماشا را برای طبقه شوالیه ترکیب کردند. History Crunch دوئل را توصیف می‌کند، جایی که دو شوالیه زره‌پوش بر پشت اسب برعکس یکدیگر را با نیزه به حمله می‌زدند، و فریگار، جنگی شبیه‌سازی‌شده بزرگ‌تر شامل گروه‌های مبارزین؛ هر دو رویداد شوالیه‌ها را قادر کردند سمعه و گاه ثروت را در حین آموزش برای جنگ واقعی بسازند. ترویدورز و ترویبادورز سفر کننده درباره عشق، نبردهای معروف و شوالیه‌های قهرمان آواز می‌خواندند، در حالی‌که کمدین‌ها، پهلوان‌ها و شعبده‌باز‌ها برای جمعیت عملکردی انجام دادند، و چون بیشتر مردم نمی‌توانستند بخوانند، این هنرپیشه‌ها همچنین روشی برای انتشار اخبار و قصه‌ها میان شهرها عمل می‌کردند، به گفته همان منبع. بازی‌های "اسرار‌آمیز" تولیدی توسط نقابات، در میادین شهر برای تدوین قصه‌های کتاب‌مقدس، نقش مشابه دوگانه‌ای از آموزش مذهبی و سرگرمی عمومی را ایفا می‌کردند، به گفته History Crunch.

خواندن منابع با دقت

بسیاری از آنچه درباره زندگی روزمره قرون وسطی شناخته‌شده است، به‌ویژه برای دهقانان، از شواهد غیرمستقیم می‌آید: سوابق مالیاتی، اسناد حقوقی، مقررات نقابی، و به‌طور فزاینده‌ای، تحلیل باقی‌مانده‌های باستان‌شناسی از نوعی که در ویست کتن استفاده شد. ارقامی مانند ساعات کار هفتگی دقیق یا سهم دقیق غلات در یک رژیم غذایی مشخص می‌توانند میان سایت‌ها، دوره‌های زمانی و سوابق خاصی که یک محقق بررسی می‌کند متفاوت باشند، که به همین دلیل مطالعات جداگانه، مانند تحلیل باقی‌مانده‌های برستول، گاهی بیشتر اوضاع را پیچیده می‌کند به جای تأیید خلاصه‌های عامه‌پسند گسترده‌تر از زندگی دهقان.