زنان در موسیقی: از آهنگسازان قرون وسطی تا شکاف رهبری صنعت امروز

تاریخ موسیقی از حداقل قرون وسطی زنان آهنگسازان و هنرپیشه‌ای را تولید کرده است، اما موانع رسمی برای انتشار، اجرا و رهبری در صنعت برای قرن‌ها ادامه یافته است و بطور کامل ناپدید نشده است. بازاکتشاف آکادمیکی آهنگسازان تاریخی و بازرسی‌های صنعتی سالانه نمودارهای امروز و دفاتر اجرایی، تصویری مستند از میزان پیشرفت نمایندگی و جایی که شکاف‌ها باقی مانده، فراهم می‌دهند.

یک آهنگساز قرون وسطی که قرن‌ها بعد دوباره کشف شد

هیلدگارد فون بینگن، که از حدود ۱۰۹۸ تا ۱۱۷۹ به عنوان ابیسه بندیکتینی در آنچه امروزه آلمان است، زندگی کرد، ۶۹ ترکیب موسیقی زنده باقی‌مانده را برجای گذاشت، هر کدام با متن اصلی خود،‌ به گفته ورودی ویکی‌پدیای انگلیسی او. معروف‌ترین اثر او بازی اخلاقی Ordo Virtutum است که اعتقاد بر آن است حدود ۱۱۵۱ آفریده شده و حاوی ۸۲ آهنگ است. او به عنوان یکی از معروف‌ترین آهنگسازان موسیقی دینی تک‌آوایی و پرتولید‌ترین آهنگساز این سبک در تاریخ ضبط‌های مدرن توصیف می‌شود، اگرچه توجه عمومی وسیع به موسیقی او تنها در دهه‌های اخیر با چرخش محققان به نقش زنان در کلیسای قرون وسطی توسعه یافته است.

منع شده از انتشار: فانی مندلسون

فانی مندلسون، در ۱۴ نوامبر ۱۸۰۵ در هامبورگ متولد شده و خواهر بزرگ‌تر آهنگساز فلیکس مندلسون، در طول زندگی خود حدود ۵۰۰ اثر آفریده است، به گفته انجمن موسیقی اتاقی لینکلن سنتر، اگرچه بیشترآنها بی‌انتشار باقی‌مانده‌اند. پدرش مستقیماً به او گفت که موسیقی "فقط می‌تواند و باید تنها یک زینت" باشد برای او، در حالی که برای برادرش می‌توانست حرفه‌ای شود - جملۀ‌ای که انجمن موسیقی اتاقی از نامه‌های خانوادگی نقل می‌کند. خود فلیکس نیز او را از انتشار تحت نام خود منع کرد، و سه از آهنگ‌های او تحت نام او در مجموعه‌های منتشرشدۀ خودش ظاهر شدند. او توانست برای اولین بار مجموعۀ اول خود، Sechs Lieder، را فقط در ۱۸۴۶ منتشر کند، یک سال قبل از مرگش در ۱۴ مه ۱۸۴۷. شوهرش، نقاش ویلهلم هنسل، به عنوان کسی‌که او را تشویق می‌کرد تا به آفرینش ادامه دهد و روال‌های روزانه را سامان‌بخشی می‌کرد که از کار او حمایت می‌کرد، شناخته می‌شود. نسخه‌خطی حاملی از نام خانوادگی او در یک فروشگاه کتاب در پاریس در ۱۹۷۰ یافت شد و در آن زمان فرض بر آن بود که اثری گمشده از فلیکس است؛ فقط در ۲۰۱۰ موسیقار‌شناس آنجلا میس آن را با مطابقت‌دهی دستخط با نسخه‌خطی‌های دیگر او به عنوان اثر خود فانی شناسایی کرد، بخشی از رشد گسترده‌تری در علاقۀ آکادمیک به زنان آهنگسازان در اواخر قرن بیستم.

کلارا شومان: درآمدزای خانواده که از آفرینش دست کشید

کلارا شومان، متولد کلارا ویک، تحت نظارت پدرش به عنوان استعدادی در پیانو تربیت یافت و به گفته Classic FM، یکی از نخستین پیانیست‌های اجرا‌کنندگی از حافظه، در سن ۱۳ سال شد. او با آهنگساز رابرت شومان در سن هشت سالگی ملاقات کرد، و دوستی آنها بعداً به رومانتیسم تبدیل شد، علی‌رغم مخالفت پدرش با این رابطه؛ بالاخره ازدواج کردند. با تدهور سلامت روانی رابرت، کلارا به عنوان درآمدزای اصلی خانواده از طریق حرفۀ کنسرت خود - کاری غیر معمول برای آن دوره، همانطور که Classic FM یادآوری می‌کند - و آثار خود به‌گاهی بیشتر از زوج‌اش معروف بودند. او در سن ۳۶ سال از آفرینش دست کشید و بعداً گفت که باور کرده‌ای که استعداد خلاقانه دارد از دست داده است، نوشت که زنی نباید سعی کند آفریند، به گفته Classic FM. پس از مرگ رابرت، او ادامه‌ی اجرا داد و به ویرایش آثار او پرداخت.

نخستین جوایز گرامی نشانۀ تغییر نهادی آهسته

شناخت نهادی برای زنان به طور ناهموار در قرن‌های بیستم و بیست‌یکم درآمد. به گفته Grammy.com، الا فیتز‌جرالد نخستین زنی بود که در یک شب چند جایزۀ گرامی را برد در ۱۹۵۸؛ جودی گارلند نخستین زنی بود که جایزۀ آلبوم سال را در ۱۹۶۲ برد، برای Judy at Carnegie Hall؛ و آسترود جیلبرتو نخستین زنی بود که جایزۀ ضبط سال را در ۱۹۶۴ برد، برای «The Girl From Ipanema.» اخیراً، Grammy.com گزارش می‌دهد بیونسه نخستین زنی سیاه پوست شد که از سال ۱۹۹۹ جایزۀ آلبوم سال را برند، لوران هیل، با بردن در ۲۰۲۵ برای Cowboy Carter، و امی آلن نخستین زنی شد که جایزۀ آهنگساز سال، غیر موسیقی کلاسیک را برد، همچنین در ۲۰۲۵.

آنچه داده‌های فعلی در خصوص صنعت نشان می‌دهند

کنار تحقیق جامع Annenberg در دانشگاه جنوب کالیفرنیا نمایندگی جنسیتی را در نمودارهای پایان سال Billboard Hot 100 و در سراسر رهبری شرکت‌های موسیقی بزرگ پیگیری می‌کند. گزارش آن که سال ۲۰۲۴ را پوشش می‌دهد، خلاصه‌شدۀ Mix، یافت که زنان ۳۷٫۷٪ از اعتبارات هنرمند را در نمودار پایان سال Hot 100 داشتند، بالا از ۳۵٪ در ۲۰۲۳ و ۲۲٫۷٪ در ۲۰۱۲. زنان ۱۸٫۹٪ از اعتبارات آهنگ‌نویسی را در ۲۰۲۴ داشتند، نزدیک به ۱۹٫۵٪ در ۲۰۲۳، و بسیار بالاتر از ۱۱٪ در ۲۰۱۲. سهم زنان از اعتبارات تهیه‌کننده ۵٫۹٪ در ۲۰۲۴ بود، کمتر از ۶٫۵٪ در ۲۰۲۳ ثبت‌شده، اگرچه هنوز بالاتر از ۲٫۴٪ در ۲۰۱۲ اندازه‌گیری شده؛ در تمام ۱۳ سال که این مطالعه اجرا شده است، ۹۳٫۳٪ از آهنگ‌های تجزیه‌و‌تحلیل‌شده هیچ زنی در نقش تهیه‌کنندۀ را نداشتند. محقق استیسی ال. اسمیت گفت که تغییر سال به سال عمدتاً تعداد کاهشی هنرمندان مرد را منعکس کرد تا رشد واقعی در تعداد زنان، توصیف کردن اعداد ۲۰۲۴ برای زنان را تقریباً بدون تغییر از سال‌های قبل.

دفاتر اجرایی: هنوز عمدتاً مردانه در بالا

تحلیل جداگانۀ Annenberg از رهبری شرکت‌های موسیقی، گزارش‌شدۀ TuneCore، یافت که زنان ۱۳٫۲٪ از نقش‌های مدیرعامل یا رئیس را در میان ۳۷ شرکت بزرگ‌تری مورد مطالعه داشتند، و ۱۵٫۶٪ در میان مجموعۀ وسیع‌تری از ۷۷ شرکت؛ زنان رنگین‌پوست ۵٫۳٪ و ۴٫۴٪ از آن نقش‌های ارشد را به‌ترتیب داشتند، در حالی که مردان سفیدپوست ۸۴٫۲٪ از شغل‌های ارشد را در بزرگ‌ترین شرکت‌ها داشتند. نمایندگی بر حسب بخش متفاوت بود: زنان ۲۸٫۶٪ از شرکت‌های توزیع موسیقی و ۲۱٫۴٪ از شرکت‌های انتشار را رهبری می‌کردند، اما ۰٪ از گروه‌های موسیقی مورد مطالعه. در سطح کابینه اجرایی در سراسر شش شرکت موسیقی بزرگ، زنان ۳۳٫۳٪ از صندلی‌های مدیریت ارشد را داشتند، و زنان رنگین‌پوست ۱۰٫۳٪. گزارش گفت که این اعداد از ۲۰۲۱ به‌طور قابل‌توجهی افزایش نیافته‌اند، با برخی از معیارهای نمایندگی میان مدیران نمایندگی‌نشدۀ کاهش در آن دوره.

چرا شکاف باقی می‌ماند

داده‌های تاریخی و معاصر بر موانع درهم‌تنیده اشاره می‌کنند: در قرن نوزدهم، قوانین رسمی و فشار خانوادگی زنانی مانند فانی مندلسون و کلارا شومان را از انتشار یا ادامۀ آفرینش تحت نام‌های خود منع کردند. داده‌های صنعتی امروز، استخراج‌شدۀ گزارش‌های Annenberg، نشان می‌دهند که مانع از حظر صریح به نمایندگی ضعیف پایدار در نقش‌های فنی و اجرایی - تهیه، اعتبار آهنگ‌نویسی و رهبری شرکت - تغییر یافته است، حتی بر خلاف سهم افزایشی زنانی که به عنوان هنرمندان معترف‌شدۀ در دوران ۲۰۱۲-۲۰۲۴ که محققان پیگیری کرده‌اند.