تنظیمات سختی بازی های ویدیویی چیست؟ تعریف، ریشه‌ها و نمونه‌ها

تنظیم سختی هر گزینه‌ای است که میزان چالش ارائه‌شده توسط بازی ویدیویی را برای بازیکن تغییر می‌دهد، چه این‌که یک تنظیم نام‌گذاری‌شده باشد که از منو انتخاب می‌شود، یا یک سوئیچ واحد که یک مکانیزم را آسان می‌کند، یا یک سیستم پنهان که بازی را در حین بازی تنظیم می‌کند.

منشأ تنظیمات سختی نام‌گذاری‌شده

بازی‌های arcade اولیه منوی نداشتند؛ چالش در خود کد تعبیه‌شده بود. طبق مجله Game Developer، بازی Space Invaders (1978) در طول جولات به دلیل یک خرابی در میکروپروسسور سخت‌تر می‌شد: هنگامی‌که بازیکنان بیش‌تری از موجودات بیگانه روی صفحه را از بین می‌برد، بازی اشیاء کمتری برای رندر کردن داشت و انیمیشن موجودات باقی‌مانده را سریع‌تر می‌کرد. این اثر ناخواسته یک مدل سختی فزاینده را ایجاد کرد که بعداً بر بازی‌های arcade مانند Pac-Man و Galaga تأثیر گذاشت، و این بازی بیش از 300,000 کابین را در ژاپن تا سال 1980 فروخت، طبق مجله Game Developer.

ایده آسان کردن بازی برای بازیکنان در تنگنا حتی قدیمی‌تر است. ورودی ویکی‌پدیا درباره توازن سختی بازی پویا، Gun Fight ساخت Midway (1975) را به‌عنوان مثال اولیه نقل می‌کند: بازی اشیاء مفید را در سمت صفحه بازیکنی که در وضعیت نامساعد به نظر می‌رسید قرار می‌داد.

Easy، Normal، Hard — و چرا راهنماها بیش‌تر درخواست می‌کنند

منوی آشنای Easy/Normal/Hard هنگامی‌که بازی‌ها از اركید پرداخت به ازای بازی به کنسول‌های بازی خانگی منتقل شدند، استاندارد شد. راهنمای شماره 108 دسترسی‌پذیری Xbox مایکروسافت، سختی را به‌عنوان ساخت ذهنی توصیف می‌کند که به تعادل بین توانایی‌های بازیکن و موانعی که بازی ایجاد می‌کند بستگی دارد، بنابراین مجموعه ثابتی از موانع می‌تواند برای یک بازیکن غیرممکن و برای دیگری بی‌علاقه کننده باشد.

همان راهنما توصیه می‌کند که بازی‌ها شامل چهار یا بیش‌تر از تنظیمات سختی از پیش تعیین‌شده باشند که طیف وسیعی از سطوح مهارت را پوشش دهند، به بازیکنان اجازه دهند سختی را در هر زمان بدون از دست دادن پیشرفت تغییر دهند، و هم ذخیره دستی و هم خودکار ارائه دهند تا بازیکنان مجبور به بازی‌کردن مجدد بخش‌های طولانی پس از شکست نشوند. همچنین از توسعه‌دهندگان می‌خواهد تا نام‌هایی که از بازیکن تمسخر می‌کنند را تجنب کنند، و "Wimp Mode" را به‌عنوان مثالی از زبانی که باید تجنب شود نقل می‌کند.

راهنمای مایکروسافت نمونه‌هایی از Ori and the Blind Forest: Definitive Edition (چهار تنظیم که به "One Life" ختم می‌شود) و Forza Horizon 4 (هشت سطح سختی Drivatar، از New Racer تا Unbeatable) را به‌عنوان نمونه‌هایی از بازی‌های ارائه‌دهنده طیف وسیعی از تنظیمات از پیش تعیین‌شده ارائه می‌دهد. همچنین توجه می‌دهد که چهار سطح Minecraft در حالت Survival (Peaceful، Easy، Normal، Hard) در این توصیه به‌حساب می‌آیند، اما حالت Creative جداگانه به‌حساب نمی‌آید، زیرا Creative بازی اساسی و منابع را تغییر می‌دهد نه اینکه فقط چالش موجود را آسان کند.

سختی در مقابل دسترسی‌پذیری: یک چیز نیستند

متخصص دسترسی‌پذیری Ian Hamilton، که توسط Kotaku نقل شده است، تمایزی بین آسان کردن بازی و دسترسی‌پذیر کردن آن ترسیم می‌کند: حذف یک مانع غیر ضروری همان‌طور نیست که حذف چالش.

Kotaku گزینه‌های دسترسی‌پذیری را توصیف می‌کند که در کنار سطوح سختی کار می‌کنند نه به‌جای آن: Forza Motorsport گزینه Blind Drive Assist را ارائه می‌دهد که نشانه‌های صوتی درباره موضع ماشین روی پیست را برای بازیکنان نابینا می‌دهد؛ Street Fighter 6 طرح‌های کنترل Dynamic، Modern و Classic را ارائه می‌دهد، با کنترل‌های ساده‌شده Modern هنوز واجد شرایط برای بازی رقابتی؛ و Star Wars Jedi Survivor پس از بازخورد بازیکنان، گزینه سرعت بازی کند‌تر برای حرکات بر مبنای تایم و یک حالت سختی جدید "Jedi Padawan" اضافه کرد.

راهنمای مایکروسافت همین نکته را از دیدگاه طراحی بیان می‌کند، توصیه می‌کند که استودیوها به بازیکنان اجازه دهند مکانیزم‌های جداگانه را به‌صورت فردی تنظیم کنند — مثل سختی پازل در مقابل سختی نبرد — از طریق تنظیمات صریح یا کمک‌های منفصل مانند هدف‌گیری خودکار و کمک ترمز، با نقل Forza Horizon 4 و Way of the Passive Fist به‌عنوان نمونه.

تنظیم سختی بازی پویا (DDA)

تنظیم سختی بازی پویا، همچنین به‌عنوان توازن سختی بازی پویا شناخته می‌شود، سیستمی است که چالش بازی را به‌طور خودکار در حین بازی بر اساس عملکرد بازیکن تغییر می‌دهد، طبق ورودی ویکی‌پدیا درباره موضوع.

ویکی‌پدیا چند پیاده‌سازی را فهرست‌بندی می‌کند: "AI Director" در Left 4 Dead ظهور دشمن، قرارگیری اشیاء و سرعت را بر اساس تنش بازیکن در حین یک جولا متغیر می‌کند؛ Resident Evil 4 از مقیاس رتبه‌بندی مخفی 1 تا 10 استفاده می‌کند که تهاجمی‌بودن و تعداد دشمنان را تنظیم می‌کند؛ و بازی‌های مسابقه مانند Mario Kart از تکنیکی که "rubber banding" نام‌گذاری شده است استفاده می‌کنند، اشیاء قدرتمندتر را به مسابقه‌دهندگان عقب‌مانده و اشیاء ضعیف‌تر را به آن‌های در صدر می‌دهند.

آیا حالت "Story" یا "Creative" به‌عنوان تنظیم سختی به‌حساب می‌آید؟

نه، به‌طور خودکار نه. راهنمای مایکروسافت یک حالت را فقط به‌عنوان گزینه سختی در نظر می‌گیرد اگر همان بازی اساسی، منابع و فرصت‌ها را مانند حالت اصلی ارائه دهد، فقط در سطح چالش متفاوت. حالت Story در The Outer Worlds، جایی که دشمنان سلامتی کمتری دارند و برای بازیکنانی که داستان را برتر از نبرد می‌دانند کمتر آسیب می‌رسانند، طبق راهنما در این تعریف قرار می‌گیرد، در حالی‌که حالت Minecraft Creative — که مدیریت منابع و نبرد را به‌طور کامل حذف می‌کند — قرار نمی‌گیرد.