Czym są ustawienia trudności w grach wideo? Definicja, historia i przykłady

Ustawienie trudności to dowolna opcja, która zmienia poziom wyzwania, jaki gra wideo przedstawia graczowi, czy to nazwany preset wybrany z menu, pojedynczy przełącznik, który ułatwia jeden mechanizm, czy ukryty system, który dostosowuje grę podczas gry.

Skąd pochodzą nazwane presety trudności

Wczesne gry zręcznościowe nie miały menu; trudność była wbudowana w sam kod. Według magazynu Game Developer, Space Invaders (1978) stawały się trudniejsze w miarę postępu rundy z powodu błędu mikroprocesora: gdy gracze niszczyli więcej sprite'ów obcych na ekranie, gra miała mniej obiektów do renderowania i przyspieszała animację pozostałych. Ten niezamierzony efekt ustanowił model rosnącej trudności, który później wpłynął na gry zręcznościowe, takie jak Pac-Man i Galaga, a gra sprzedała ponad 300 000 automatów w Japonii do 1980 roku, według magazynu Game Developer.

Pomysł łagodzenia gry dla walczącego gracza jest jeszcze starszy. Artykuł Wikipedii o dynamicznym balansowaniu trudności gier przytacza Gun Fight (1975) firmy Midway jako wczesny przykład: gra umieszczała pomocne przedmioty po stronie ekranu należącej do gracza, który wydawał się być w niekorzystnej sytuacji.

Easy, Normal, Hard — i dlaczego wytyczne zalecają więcej

Znane menu Easy/Normal/Hard stało się standardem, gdy gry przeszły z automatów płatnych na domowe konsole. Microsoft Xbox Accessibility Guideline 108 opisuje trudność jako konstrukt subiektywny, który zależy od równowagi między umiejętnościami gracza a przeszkodami, które ustawia gra, dlatego stały zbiór przeszkód może wydawać się niemożliwy jednemu graczowi i nudny drugiemu.

Te same wytyczne rekomendują, aby gry zawierały cztery lub więcej presetów trudności obejmujących szeroki zakres poziomów umiejętności, pozwalały graczom zmienić trudność w dowolnym momencie bez utraty postępu oraz oferowały zarówno ręczne, jak i automatyczne zapisywanie, aby gracze nie byli zmuszeni powtarzać długich fragmentów po porażce. Wytyczne także proszą deweloperów, aby unikali nazw, które drwią z gracza, przytaczając 'Wimp Mode' jako przykład języka, którego należy unikać.

Wytyczne Microsoft podają Ori and the Blind Forest: Definitive Edition (cztery presety kończące się na 'One Life') i Forza Horizon 4 (osiem poziomów trudności Drivatar, od New Racer do Unbeatable) jako przykłady gier oferujących szeroki zakres presetów. Odnotowują również, że cztery poziomy trybu Survival w Minecraft (Peaceful, Easy, Normal, Hard) liczą się w kierunku tej rekomendacji, ale jego oddzielny tryb Creative nie, ponieważ Creative zmienia główną mechanikę i zasoby, a nie tylko łagodzi istniejące wyzwanie.

Trudność kontra dostępność: to nie to samo

Specjalista ds. dostępności Ian Hamilton, cytowany przez Kotaku, rozróżnia między ułatwieniem gry a jej dostępnością: usunięcie niepotrzebnej bariery to nie to samo, co usunięcie wyzwania.

Kotaku opisuje opcje dostępności, które działają obok poziomów trudności, a nie zamiast nich: Forza Motorsport's Blind Drive Assist daje wskazówki dźwiękowe dotyczące położenia samochodu na torze dla ślepych graczy; Street Fighter 6 oferuje schematy sterowania Dynamic, Modern i Classic, przy czym uproszczone elementy sterowania Modern nadal kwalifikują się do gry turniejowej; a Star Wars Jedi Survivor dodał opcję spowolnienia gry dla ruchów opartych na czasie wraz z nowym trybem trudności 'Jedi Padawan' po opinii graczy.

Wytyczne Microsoft podają ten sam punkt z perspektywy projektowania, zalecając studiom, aby pozwalały graczom osobno dostosować oddzielne mechaniki — takie jak trudność puzzli w porównaniu z trudnością walki — poprzez jawne ustawienia lub dyskretne asysty, takie jak automatyczne celowanie i asystenta hamowania, przytaczając jako przykłady Forza Horizon 4 i Way of the Passive Fist.

Dynamiczne dostosowanie trudności (DDA)

Dynamiczne dostosowanie trudności, zwane również dynamicznym balansowaniem trudności gier, to system, który automatycznie zmienia wyzwanie gry podczas gry, na podstawie tego, jak sobie radzi gracz, zgodnie z artykułem Wikipedii na ten temat.

Wikipedia wymienia kilka implementacji: Left 4 Dead's 'AI Director' zmienia spawnowanie wrogów, umiejscowienie przedmiotów i tempo na podstawie stresu gracza podczas biegu; Resident Evil 4 używa ukrytej skali ocen od 1 do 10, która dostosowuje agresywność wrogów i ich liczbę; a gry wyścigowe, takie jak Mario Kart, używają techniki znanej jako 'rubber banding', dając silniejsze przedmioty bonus wyścigowcom, którzy pozostają w tyle, i słabsze tym, którzy przewodzą.

Czy tryb 'Story' lub 'Creative' liczy się jako ustawienie trudności?

Niekoniecznie. Wytyczne Microsoft traktują tryb jako opcję trudności tylko wtedy, gdy oferuje tę samą główną mechanikę, zasoby i możliwości co tryb główny, tyle że na innym poziomie wyzwania. The Outer Worlds' Story mode, gdzie wrogowie mają mniej zdrowia i zadają mniej obrażeń dla graczy, którzy wolą historię od walki, kwalifikuje się pod tę definicję, zauważają wytyczne, podczas gdy tryb Creative w Minecraft — który całkowicie usuwa zarządzanie zasobami i walkę — nie.