Włoska Renesans: jak Leonardo i Michał Anioł przekształcili sztukę i kulturę

Włoska Renesans była okresem zmian kulturalnych, artystycznych i intelektualnych, który rozpoczął się we Florencji w końcu XIV wieku i trwał do XVII wieku, zgodnie z History.com. Włoscy myśliciele tamtych czasów opisywali to jako "rinascità," czyli odrodzenie się klasycznego uczenia się po średniowieczu.

Florencja i Mediceusze

Florencja stała się pierwszym ośrodkiem ruchu. History.com opisuje ją jako niezależną republikę i stolicę finansową, która zajmowała trzecie miejsce wśród największych miast Europy po Londynie i Konstantynopolu w tamtych czasach. Bogate florenckie rodziny, przede wszystkim Mediceusze, finansowały zarówno duże projekty publiczne, jak i indywidualne zamówienia artystów, zamieniając miasto w centrum produkcji artystycznej.

Intelektualną podstawą tego okresu był humanizm, filozofia, która podkreślała osiągnięcia człowieka, naukę świecką i odzyskanie starożytnych greckich i rzymskich tekstów, jak opisał History.com. Myśl humanistyczna zachęcała artystów i naukowców do polegania na bezpośredniej obserwacji przyrody, a nie tylko na dziedziczonym dogmacie.

Leonardo da Vinci: malarz i naukowiec

Leonardo da Vinci urodził się w 1452 roku niedaleko Florencji i zmarł w 1519 roku w Amboise we Francji, zgodnie z Luwrem. Szkolił się w warsztacie florenckiego rzeźbiarza Andrzeja del Verrocchio, gdzie studiował formę, ruch i użycie światła i cienia, zanim przeniósł się do Mediolanu około 1482 roku, aby pracować dla księcia Ludovica Sforza.

W Mediolanie Leonardo namalował Pannę ze skał i Ostatnią Wieczerzę, mural na ścianie refektarza kościoła Santa Maria delle Grazie, który przedstawia moment, gdy Chrystus mówi swoim apostołom, że jeden z nich go zdradzi. Po powrocie do Florencji w 1500 roku stworzył Monę Lizę, Świętą Annę i Świętego Jana Chrzciciela, mówi Luwr. Później pracował w Rzymie, zanim zaakceptował zaproszenie od króla Franciszka I Francji w 1516 roku.

Luwr opisuje metodę Leonarda jako połączenie intuicyjnego, badawczego rysunku z rygorem naukowym, podejście, które, zdaniem muzeum, pomogło podnieść malarstwo do poziomu nauki.

Michał Anioł: rzeźbiarz Dawida i sufitu Kaplicy Sykstyńskiej

Dawid Michała Anioła został wyrzeźbiony między 1501 a 1504 rokiem z jednego bloku białego marmuru, który dwaj wcześniejsi rzeźbiarze odrzucili z powodu wad, zgodnie z Galerią Akademii we Florencji, która obecnie przechowuje posąg o wysokości 17 stóp (5,17 metra). Dzieło zostało pierwotnie zamówione przez Operę del Duomo, organ nadzorujący Katedrę Florencji, który pierwotnie planował umieścić go wysoko na budynku.

Michał Anioł wybrał przedstawienie Dawida przed walką z Goliatem, a nie po zwycięstwie, co odbiegało od wcześniejszej tradycji artystycznej, zaznacza Akademia. Po jego ukończeniu w styczniu 1504 roku komisja, w skład której wchodzili Leonardo da Vinci i Sandro Botticelli, debatowała o tym, gdzie umieścić posąg; ostatecznie został umieszczony na Placu Signoria we Florencji jako symbol wolności obywatelskiej i przeniesiony do wnętrza na przechowanie w 1873 roku.

Kilka lat później papież Juliusz II polecił Michałowi Aniolowi przerobić sufit Kaplicy Sykstyńskiej w Rzymie, zgodnie z Muzami Watykanu. Michał Anioł podpisał umowę 8 maja 1508 roku; ukończył pierwszą połowę sufitu do sierpnia 1510 roku i zakończył całą pracę do 31 października 1512 roku, na czas, aby papież mógł celebrować tam Mszę w dniu 1 listopada. Muzea Watykanu mówią, że Michał Anioł później przekonał Juliusza II, aby pozwolił mu rozszerzyć pierwotny, bardziej skromny projekt, dając mu większą swobodę nad ostateczną kompozycją.

Gotowy sufit skupia się na dziewięciu scenach z Księgi Rodzaju, w tym Stworzeniu Adama, otoczonych prorokami, sybillami i innymi postaciami, zgodnie z Muzami Watykanu.

Dwaj artyści, dwa podejścia

Luwr przypisuje Leonardowi podejście zwane "componimento inculto," połączenie badawczego rysunku z obserwacją przyrody. Ci dwaj byli współczesnikami we Florencji: komisja, która decydowała, gdzie umieścić gotowego Dawida w 1504 roku, była w składzie sam Leonardo, zgodnie z Akademią.

Dlaczego ten okres wciąż ma znaczenie

Florencki model mecenatu sztuki, łączący zamówienia publiczne, bogate rodziny prywatne i Kościół katolicki, stworzył niezwykle skoncentrowany korpus dzieł, które historia sztuki później przyjęła jako punkt odniesienia umiejętności technicznych w perspektywie, anatomii i kompozycji. Dzieła omówione tutaj—Mona Liza, Ostatnia Wieczerza, Dawid i sufit Kaplicy Sykstyńskiej—pozostają jednymi z najczęściej odwiedzanych i reprodukowanych dzieł sztuki na świecie, przechowywane odpowiednio w Luwrze, kościele Santa Maria delle Grazie w Mediolanie, Galerii Akademii we Florencji i Muzeach Watykanu w Rzymie.