Wyjaśnienie gatunków muzyki: jazz, muzyka klasyczna, elektroniczna i hip-hop w porównaniu

Ludzie szukają wyjaśnień gatunków z prostego powodu: platformy streamingowe sortują piosenki w dziesiątki nakładających się kategorii, ale historyczne różnice między jazzem, muzyką klasyczną, muzyką elektroniczną i hip-hopem są konkretne i udokumentowane. Każdy gatunek ma znane miejsce pochodzenia, przybliżoną datę początkową i zestaw technik, które odróżniają go od pozostałych.

Co naprawdę definiuje gatunek

Gatunek muzyczny jest zwykle definiowany kombinacją trzech rzeczy: instrumentów, które są zazwyczaj używane, sposobu organizacji rytmu i harmonii oraz kontekstu społecznego lub historycznego, w którym styl po raz pierwszy się ukształtował. Poniżej każdy z czterech gatunków wymienionych w tym wyjaśnieniu jest rozłożony w ten sam sposób.

Muzyka klasyczna: cztery epoki na przestrzeni czterech stuleci

Według Classic FM, zachodnia muzyka klasyczna jest konwencjonalnie podzielona na cztery szerokie epoki, każda ze swoją instrumentacją i priorytetami muzycznymi. Przejście od klawesynu do fortepianu i od rygorystycznych form do emocjonalnego opowiadania historii wyznacza najwyraźniejszą linię między najwcześniejszymi i ostatnimi okresami.

Jazz: improwizacja zrodzona w New Orleans

U.S. National Park Service datuje pochodzenie jazzu na koniec XIX wieku w New Orleans, mieście, gdzie społeczności francusko-kreolskie, afrykańskie, karaibskie i angloamerykańskie blisko się mieszały. Potomkowie ludzi zniewolonych i wolne osoby afrykańskiego pochodzenia gromadzili się w niedziele na Congo Square, gdzie afrykańskie bębny i tradycje call-and-response przetrwały i zmieszały się z muzyką dętą i ragtime'em, które były popularne w całym kraju w tym czasie.

Park Service przypisuje cornet playerowi Charles 'Buddy' Bolden, że był pionierem nowego dźwięku między około 1895 a 1900 rokiem, przyspieszając znane melodie taneczne i dodając improwizowane frazy bluesowe. Styl dojrzał w zespołach, gdzie kornet, klarnet i puzon improwizowały razem nad wspólnym rytmem. Original Dixieland Jazz Band wykonała pierwszą nagranie jazzowe w 1917 roku, punkt zwrotny, na który wskazują zarówno Park Service, jak i baza danych EBSCO, jako moment, gdy jazz dotarł do ogólnokrajowej publiczności.

EBSCO opisuje trwały ślad jazzu jako improwizację, rytm synkopowany, swing i złożoność akordów, wykonywane głównie na trąbce, saksofonie, fortepianie i perkusji. Od tej bazy z New Orleans EBSCO śledzi linię przez big-band swing z lat 1930-40, bebop pionierski przez Charliego Parkera i Dizziego Gillespie'ego, cool jazz Milesa Davisa, a następnie free jazz i później jazz fusion, na który wpłynęły rock i funk.

Muzyka elektroniczna: od instrumentów laboratoryjnych do laptopa

Muzyka elektroniczna jest definiowana mniej przez jedno miejsce pochodzenia niż przez łańcuch wynalazków, według historii opracowanej przez firmę dystrybucji muzyki iMusician. Fonograf, opracowany w latach 1870-1880, po raz pierwszy umożliwił odtwarzanie nagrań. Telharmonium, wczesny instrument elektromekaniczny, pojawił się w 1896 roku, a w następnych dziesięcioleciach za nim podążyły inne wczesne instrumenty elektroniczne, w tym theremin w 1930 roku.

Współczesna tożsamość gatunku nabrała kształtu po II wojnie światowej. W 1948 roku Pierre Schaeffer i Pierre Henry opracowali musique concrète w Paryżu, komponując poprzez cięcie i manipulowanie nagraniami dźwięków rzeczywistych. W 1952 roku Karlheinz Stockhausen dołączył do studia muzyki elektronicznej w Kolonii, zaawansując Elektronische Musik, zbudowaną z czystych tonów syntetyzatora, a nie nagranych dźwięków. Columbia-Princeton Electronic Music Center otworzył się w United States w 1959 roku, instytucjonalizując tę dziedzinę, a standard MIDI, sfinalizowany w 1983 roku, pozwolił instrumentom elektronicznym i komputerom komunikować się ze sobą. Ableton Live, wydana w 2001 roku, przesunęła produkcję w kierunku oprogramowania. iMusician definiuje wynikowy gatunek jako muzykę tworzoną i produkowaną za pomocą instrumentów elektronicznych i elektromekanicznych, instrumentów cyfrowych lub technologii muzycznej opartej na obwodach.

Hip-hop: cztery elementy z Bronx

Punkt pochodzenia hip-hopu jest znacznie bardziej precyzyjny: Smithsonian's National Museum of African American History and Culture datuje go na początki lat 1970 w New York City, zaczynając od imprez w Bronx, gdzie afroamerykańska, afro-karybska i afro-latynoamerykańska młodzież zbudowała kulturę z sąsiedzkich imprez tanecznych, narożników ulic i piwnic. Badania muzeum wiążą to oddolne twórcze wyrażenie z ubóstwem i brutalością policji w tych społecznościach.

Według muzeum, DJ Kool Herc jest jedną z wczesnych postaci związanych ze sceną, a gatunek czerpał bezpośrednio z tradycji funk, disco, spoken word i jamajskiego toastingu. Muzeum określa cztery główne praktyki twórcze, które definiują hip-hop jako kulturę, nie tylko dźwięk: MCing (rapping), DJing, graffiti i breaking (breakdancing).

Gdzie granice się rozmywają

Żaden z tych czterech gatunków nie pozostawał izolowany przez długo. Własna oś czasu EBSCO pokazuje jazza pochłaniającego rock i funk, aby stworzyć fusion, podczas gdy Smithsonian odnotowuje, że hip-hop wyrósł z płyt disco i funk od samego początku. Instrumenty elektroniczne, takie jak drum machines i syntezatory, udokumentowane przez iMusician, później stały się standardowymi narzędziami w produkcji hip-hopu i niektórych gałęziach współczesnej kompozycji klasycznej, dlatego tak wiele współczesnych nagrań opiera się sprzeciwem wobec jednoznacznej etykiety gatunkowej.