انقلاب صنعتی: چگونه ماشین‌ها و تکنولوژی جدید جامعه را بازسازی کردند

انقلاب صنعتی به دوره‌ای اشاره می‌کند که اقتصادهای مبتنی بر کشاورزی و کالاهای دست‌ساز جای خود را به اقتصادهای بر پایه تولید ماشینی و صنعت بزرگ دادند. تاریخ‌شناسان عموماً آغاز آن را حدود سال ۱۷۶۰ در بریتانیای کبیر تاریخ‌گذاری می‌کنند، با تحولی که تا حدود سال ۱۸۴۰ به اروپای قاره‌ای و ایالات متحده گسترش یافت، طبق نقل‌قول تاریخی ویکی‌پدیا از این دوره.

محققان عموماً این دوره را به دو مرحله تقسیم می‌کنند. انقلاب صنعتی اول، تقریباً از ۱۷۶۰ تا ۱۸۴۰، بر تولید نساجی کنترل‌شده، نیروی بخار و تولید آهن اولیه متمرکز بود. انقلاب صنعتی دوم، از دهه ۱۸۷۰ تا اوایل قرن بیستم، تولید فولاد، تکنیک‌های تولید انبوه، خطوط مونتاژ و سیستم‌های الکتریکی را آورد، طبق همان منبع.

ماشین‌هایی که همه چیز را آغاز کردند

تولید نساجی اول دگرگون شد. دوک ریسندگی (۱۷۶۴)، قاب آبی (۱۷۶۹) و ریسمان پاور (۱۷۸۵) میزان پارچه‌ای را که یک کارگر می‌توانست تولید کند را چند برابر کردند - ریسندگی کنترل‌شده پنبه‌ای تقریباً بهره‌وری کارگران را ۵۰۰ برابر در مقایسه با روش‌های دستی افزایش داد، طبق خلاصه ویکی‌پدیا از فناوری این دوره.

نیروی بخار ماشین‌سازی را قابل حمل و مقیاس‌پذیر کرد. توماس نیوکام یک نمونه اولیه موتور بخاری را در اوایل قرن هجدهم ساخت، اما غیرکارآمد بود. جیمس وات، که در دانشگاه گلاسگو کار می‌کرد، یک مکثف جداگانه را در سال ۱۷۶۹ ثبت اختراع کرد که مصرف سوخت را تقریباً ۷۵ درصد کاهش داد، و بعداً با ماتیو بولتون همکاری کرد تا حرکت دورانی را اضافه کند. از تقریباً ۵۰۰ موتور بخاری که این زوج قبل از انقضای اختراع خود در سال ۱۸۰۰ فروختند، ۸۴ تا کارخانه‌های پنبه‌ای را تامین می‌کردند و ۵۲ تا معادن را، با بقیه در صنایع متنوع دیگر، طبق حساب World History Encyclopedia از موتور بخاری وات. کل نیروی بخار مورد استفاده در بریتانیا تقریباً از حدود ۱۰،۰۰۰ اسب‌بخار در سال ۱۸۰۰ تا ۲۱۰،۰۰۰ تا سال ۱۸۱۵ رشد یافت، طبق ویکی‌پدیا.

از خانه و مزرعه به کارخانه

قبل از ماشین‌سازی، تولید نساجی عمدتاً در خانه‌ها و کارگاه‌های کوچک تحت سیستم "صنعت خانگی" صورت می‌گرفت. کارخانه‌ها دستگاه‌های گران‌قیمت، نیروی بخار و نیروی کار بزرگ را زیر یک سقف متمرکز کردند، و این سیستم کارخانه‌ای به برنامه‌های سختگیرانه و شیفت‌های مستمر نیاز داشت که برای بیشتر کارگران تازه بود، همانطور که HISTORY.com در نقل‌قول خود از این دوره یادآوری می‌کند.

پیشرفت‌های بعدی این الگو را در سایر بخش‌ها گسترش دادند. وابستگی کاهیافته به زغال‌سنگ به نفع کوک هزینه سوخت برای تولید آهن را کاهش داد، و فناوری کوره انفجار گرم، که مخترع اسکاتلندی جیمس بومونت نیلسون در سال ۱۸۲۸ ثبت اختراع کرد، هزینه‌ها را بیشتر کاهش داد، طبق ویکی‌پدیا. خطوط راه‌آهن پیروی کردند: ریچارد تریویثیک قطارهای بخاری اولیه را در اوایل قرن نوزدهم توسعه داد، و تا سال ۱۸۳۰ لکوموتیوها کالاها را بین منچستر و لیورپول حمل می‌کردند، همانطور که HISTORY.com گزارش می‌دهد.

بهای انسانی: کار و کار کودکان

کار در کارخانه‌ها ساعات طولانی و سختگیرانه‌ای را تقاضا می‌کرد. کودکان در کارخانه‌های بریتانیا معمولاً ۱۲ تا ۱۶ ساعت، شش روز در هفته کار می‌کردند، طبق بررسی انجمن تاریخ اقتصادی (EH.net) درباره کار کودکان در این دوره. کودکان به طور گسترده به طور مشترک با بزرگسالان استخدام می‌شدند: در نساجی، تقریباً ۱۰ تا ۲۰ درصد کارگران زیر ۱۳ سال و ۲۳ تا ۵۷ درصد کسانی که سن‌شان ۱۳ تا ۱۸ سال بود تا سال ۱۸۳۳ استخدام شده‌اند، در حالی‌که کودکان و جوانان ۱۹ تا ۴۰ درصد نیروی معادن را تا سال ۱۸۴۲ تشکیل می‌دادند، طبق EH.net.

کارفرمایان تا حد زیادی به دلایل هزینه‌ای کار کودکان را ترجیح می‌دادند. طبق World History Encyclopedia، یک کودک کارگر تقریباً ۸۰ درصد ارزان‌تر از یک مرد و ۵۰ درصد ارزان‌تر از یک زن برای استخدام بود، و قد کم و دست‌های ماهر کودکان برای کارهایی مانند رسیدن زیر دستگاه‌ها مناسب بود. همان منبع بیان می‌کند که برخی کودکان از سن پنج سال کار را شروع می‌کردند، و یک تمرین به نام "خواب گرم" را توصیف می‌کند، که در آن یک کودک از یک تخت گرم بیرون می‌رفت و دیگری شیفت را شروع می‌کرد.

دستمزدهای پایین دشواری را افزایش دادند: کودکان کارخانه می‌توانستند هفته‌ای کمتر از چهار شیلینگ درآمد داشته باشند، طبق گزارش EH.net.

قوانین اصلاحات اولیه

نگرانی عمومی درباره شرایط کارخانه‌ها و معادن منجر به سری قوانین بریتانیایی شد. قانون سلامت و اخلاق شاگردان سال ۱۸۰۲ تلاش کرد شرایط شاگردان کلیسایی را بهبود دهد. قانون کارخانه‌های و مطاحن پنبه سال ۱۸۱۹ حداقل سن کار را در ۹ سال تعیین کرد و ساعات کار را به ۱۲ ساعت در روز محدود کرد، طبق EH.net. قانون کارخانه‌ها سال ۱۸۳۳ استخدام کودکان زیر ۹ سال را ممنوع کرد و کار کودکان ۹ تا ۱۳ سال را به ۸ ساعت روزانه ��حدود کرد، ضمن ایجاد بازرسان حقوق‌بگیر برای اجرای قوانین، طبق EH.net و World History Encyclopedia. قانون معادن سال ۱۸۴۲ کار زیرزمینی برای کودکان زیر ۱۰ سال را ممنوع کرد و کار زنان و دختران را در معادن ممنوع کرد، طبق EH.net و World History Encyclopedia. قانون کارخانه‌ها سال ۱۸۴۴ روز کاری همه را به ۱۲ ساعت محدود کرد و ایجاب کرد دستگاه‌های خطرناک از کارگران جدا شوند، و قانون ۱۰ ساعتی سال ۱۸۴۷ ساعات کار را برای کودکان و زنان به ۱۰ ساعت روزانه محدود کرد، طبق World History Encyclopedia و EH.net.

اصلاحات اجتماعی در کنار قانون‌گذاری پیش رفتند. نویسندگانی مانند چارلز دیکنز، به خصوص در Oliver Twist (۱۸۳۷)، توجه عمومی را به کار کودکان جلب کردند، و تغییر نگرش‌های ویکتوریایی درباره کودکی به تاسیس نهایی انجمن ملی جلوگیری از ظلم بر کودکان در سال ۱۸۸۹ کمک کرد، طبق نقل‌قول World History Encyclopedia.

اثرات اقتصادی و اجتماعی دائمی

تحول از زندگی کشاورزی به زندگی صنعتی همچنین محل زندگی مردم را بازسازی کرد. صنعت‌سازی سریع کارگران را از مناطق روستایی به شهرها جذب کرد، که منجر به شلوغی، آلودگی، فاضلاب ناکافی و آب آشامیدنی ناایمن در بسیاری از مراکز شهری شد، طبق HISTORY.com. خلاصه ویکی‌پدیا نیز مهاجرت شهری این دوره را به عنوان جایگزین کردن اشتغال کشاورزی با کار مبتنی بر کارخانه در مقیاس بزرگ توصیف می‌کند.

از نظر اقتصادی، درآمد متوسط و جمعیت بر اساس پایدار رشد کردند که پیش‌تر دیده نشده بود، و سطح زندگی برای اکثر مردم در جهان غربی در طول زمان بهبود یافت، طبق ویکی‌پدیا - اگرچه همان خلاصه یادآوری می‌کند که برخی تاریخ‌شناسان استدلال می‌کنند بهبود معنی‌دار برای کارگران تا قرن بیستم نیامد. ویکی‌پدیا همچنین بیان می‌کند که اقتصادشناسان تاریخی عموماً آغاز انقلاب صنعتی را فقط با پذیرش انسانیت از کشاورزی برابر در اهمیت می‌دانند.