چگونه طراحی روایت کار می‌کند: هنر پشت داستان‌گویی تعاملی

طراحی روایت در واقع چه معنایی دارد

طراحی روایت یک نقش خاص در توسعه بازی‌های ویدیویی است که بر چگونگی تجربه‌ی داستان توسط بازیکن از طریق تعامل‌اش با بازی تمرکز دارد، براساس مدخل ویکی‌پدیای انگلیسی درباره‌ی این نقش. این مدخل یک خط جداکننده بین دو شغل مرتبط ترسیم می‌کند: یک نویسنده بر شخصیت‌های داخل بازی تمرکز دارد، درحالی‌که یک طراح روایت بر تجربه‌ی بازیکن از داستان در حین انجام بازی تمرکز دارد.

فران وارنر، طراح روایت در کمپانی Mighty Kingdom، به رسانه‌ی بازی Aftermath گفت که طراحی روایت بهترین‌طور به‌عنوان یک زیرمجموعه از طراحی بازی درک می‌شود، یکی که باید بطور ایده‌آل دست‌به‌دست با بقیه‌ی طراحی بازی ساخته شود، از مفهوم اولیه تا انتشار. وارنر گفت که یکی از تصورات غلط رایج درباره این شغل این است که طراحان روایت صرفاً نویسندگان دیالوگ، متن تزئینی و کپی رابط‌کاربری به حساب می‌آیند، درحالی‌که در عمل این نقش همچنین ساخت جهان، داستان‌گویی محیطی، ایجاد شخصیت، طراحی سطح و حتی بازاریابی را پوشش می‌دهد.

• طراحی و نوشتن نصوص صحنه‌های سینمایی، سپس خود سینماتیک‌ها را در موتور استودیو بازی می‌سازند
• هماهنگ‌سازی با تیم‌های طراحی صدا، موسیقی، داستان‌نویسی تصویری و بومی‌سازی تا داستان در تمام زبان‌ها و رسانه‌ها متسق باشد
• فهرست‌بندی 'فضاهای داستانی' موجود در بازی — صحنه‌های سینمایی، دیالوگ، محیط‌ها، متن اشیا — قبل از تصمیم‌گیری در خصوص محل قرارگیری محتوای روایت
• حفظ راهنمای‌های سبک و تایید محتوای روایت در تمام پروژه
• مدیریت سایر طراحان روایت در تیم‌های بزرگ‌تر

مدخل ویکی‌پدیا بر جی پویسی (Jay Posey) استناد می‌کند، که به عنوان یک طراح روایت متخصص در Red Storm Entertainment توصیف شده‌ است، که گفت با افراد عملیات ویژه صحبت کرد در حین کار بر Ghost Recon: Future Soldier برای اینکه یک عنصر انسانی صادقانه در داستان را به‌دست آورد.

چهار راه برای ساخت یک بازی برای تعریف داستان‌اش

براساس یک تحلیل منتشر‌شده توسط Game Developer، بازی‌های ویدیویی اولیه به آنچه 'روایت درون‌ریخته شده' می‌خوانند متکی بودند — محتوای داستانی از پیش تولیدشده‌ای که قبل از اینکه بازیکن دسته‌کنترل را لمس کند وجود دارد، عمدتاً برای دادن زمینه به بازی بجای رانندگی آن استفاده می‌شود. همان تحلیل انتهای مقابل طیف را 'روایت پیدایش‌پذیر' توصیف می‌کند، داستانی که از تعامل خود بازیکن با سیستم‌های بازی نشات می‌گیرد نه از چیزی که نویسندگان سناریو پیش‌تر نوشته‌اند.

داستان‌گویی محیطی: اجازه دادن به بازیکنان برای خواندن خود داستان

تحلیل Game Developer به Bloodborne از From Software به عنوان نمونه‌ای از داستان‌گویی محیطی اشاره می‌کند، جایی که بازی یک پیش‌زمینه پیچیده را بیشتر از طریق کاوش منتقل می‌کند نه صحنه‌های سینمایی: توصیفات اشیا، جای‌گذاری اشیا در جهان و تعاملات اختیاری شخصیت‌های غیر بازیکن اجازه می‌دهد به بازیکنان اساطیر را خود بازسازی کنند. همان مقاله تحقیقی را یادآور می‌شود که نشان می‌دهد بازیکنان تمایل بیشتری به شناخت یک شخصیت را که فعال‌انه کنترل می‌کنند نسبت به یک شخصیت که تنها نظاره می‌کنند، از The Last of Us به عنوان نمونه‌ی این پیوند تعاملی استفاده می‌کند.

انتخاب‌های انشعاب و چرا آن‌ها بیشتر هزینه دارند

یک جلسه فهرست‌شده در GDC Vault، با عنوان 'Finding the Right Branching Narrative Structure For Your RPG'، سه روش انشعاب رایج را هم از نقطه‌ی نظر داستان‌گویی و هم تولید مقایسه می‌کند. توصیف جلسه تنش مرکزی را قاب می‌کند که طراحان روایت با آن روبه‌رو هستند: اکثر بازیکنان یک بازی را تمام نمی‌کنند، اجازه دهید بازی مجدد کنند، اما برای بازی‌های نقش‌آفرینی، انتخاب، پیامد و بازی‌پذیری گسترده به عنوان جنبه‌های ضروری نوع دیده می‌شود.

همان GDC Vault استدلال می‌کند که یک ساختار 'الماس تکراری' یا مسیرهای موازی — جایی که انتخاب‌های انشعابی در ضربات داستان تعیین‌شده دوباره به هم می‌رسند قبل از انشعاب دوباره — تمایل دارد احساس رضایت‌بخش عاملیت بازیکن بدون هزینه‌ی تولیدی روایتی که هر بار انتخاب جدید اضافه شود ادامه می‌یابد.

یک هنر همکاری‌ای، نه انفرادی

در تمام منابع بررسی‌شده، طراحی روایت به عنوان یک شغل ظهور می‌کند که بین نوشتار و طراحی سیستم قرار دارد: این نیاز به اختراع شخصیت‌ها و دیالوگ دارد، بلکه همچنین تعیین‌کننده مکان در سیستم‌ها و فضاهای بازی که داستان تعریف می‌شود و کار کردن با تیم‌های صدا، سطح و بومی‌سازی برای حفظ اتساق آن. نظر وارنر به Aftermath — که بزرگ‌ترین تصور غلط درباره این شغل کاهش آن به نوشتن دیالوگ است — نشان می‌دهد چرا استودیوها بطور افزایشی طراحی روایت را از نوشتار برنامه‌ای سنتی جدا می‌کنند به مانند اینکه بازی‌ها بزرگ‌تر و نظام‌گرا‌تر شوند.