Jak działa projektowanie narracji: sztuka interaktywnego opowiadania historii

Co naprawdę oznacza projektowanie narracji

Projektowanie narracji to konkretna rola w tworzeniu gier wideo skoncentrowana na tym, jak gracze doświadczają historii poprzez interakcję z grą, zgodnie z wpisem na angielskiej Wikipedii o tej roli. Wpis ten kreśli linię między dwiema powiązanymi zawodami: scenarzysta skupia się na postaciach w grze, podczas gdy projektant narracji skupia się na doświadczeniu gracza historii, która rozciąga się podczas rozgrywki.

Fran Warner, projektant narracji w Mighty Kingdom, powiedział wydaniu Aftermath, że projektowanie narracji najlepiej rozumieć jako podzbiór projektowania gier, które idealnie powinno być budowane równolegle z resztą projektowania gry, od wczesnej koncepcji do wydania. Warner powiedział, że jedno powszechne błędne przekonanie o tej pracy to to, że projektantów narracji postrzega się tylko jako autorów dialogów, tekstu wypełniającego i tekstu interfejsu, podczas gdy w praktyce rola obejmuje również budowanie świata, opowiadanie historii poprzez środowisko, tworzenie postaci, projektowanie poziomów, a nawet marketing.

• Tworzenie szkiców i pisanie scenariuszy kinowych, a następnie budowanie samych kinematyk w silniku studyjnym
• Koordynacja z zespołami dźwięku, muzyki, storyboardu i lokalizacji, aby historia czytała się spójnie na różnych językach i nośnikach
• Katalogowanie dostępnych «przestrzeni historii» w grze — kinematyki, dialogi, środowiska, tekst przedmiotów — przed podjęciem decyzji o umieszczeniu zawartości narracyjnej
• Utrzymywanie przewodników stylu i zatwierdzanie zawartości narracyjnej w całym projekcie
• Zarządzanie innymi projektantami narracji w większych zespołach

Wpis na Wikipedii o tej roli cytuje Jay'a Poseyę, opisanego jako ekspert projektant narracji w Red Storm Entertainment, który powiedział, że rozmawiał z weteranami operacji specjalnych podczas pracy nad Ghost Recon: Future Soldier, aby uchwycić autentyczne ludzkie elementy w historii.

Cztery sposoby strukturyzacji gry do opowiadania historii

Zgodnie z analizą opublikowaną na stronie Game Developer, wczesne gry wideo opierały się na tym, co zostało nazwane «wbudowaną narracją» — wcześniej wygenerowaną zawartością historii, która istnieje zanim gracz kiedykolwiek weźmie kontroler, używaną głównie do nadania kontekstu rozgrywce, a nie do jej napędzania. Ta sama analiza opisuje przeciwny koniec spektrum jako «narację emergentną» — historię, która wynika z własnej interakcji gracza z systemami gry, a nie z czegoś, co scenarzyści napisali wcześniej.

Opowiadanie historii poprzez środowisko: pozwolenie graczom czytać historię samodzielnie

Analiza Game Developer wskazuje na Bloodborne od From Software jako przykład opowiadania historii poprzez środowisko, gdzie gra przekazuje złożoną historię głównie poprzez eksplorację, a nie poprzez kinematyki: opisy przedmiotów, umieszczenie obiektów w świecie i opcjonalne interakcje z NPC pozwalają graczom odtworzyć tradycję na własną rękę. Ten sam materiał zauważa badania pokazujące, że gracze bardziej utożsamiają się z postacią, którą aktywnie kontrolują, niż z tą, którą tylko obserwują, cytując The Last of Us jako przykład tej interaktywnej więzi.

Rozgałęziony wybór i dlaczego kosztuje więcej produkcji

Sesja zakatalogowana w GDC Vault, zatytułowana «Finding the Right Branching Narrative Structure For Your RPG», porównuje trzy typowe podejścia rozgałęzienia zarówno z punktu widzenia opowiadania, jak i produkcji. Opis sesji ujmuje główne napięcie, przed którym stają projektanci narracji: większość graczy nigdy nie kończy gry, nie mówiąc o jej ponownym przegraniu, jednak dla RPG-ów wybór i konsekwencje są powszechnie uważane za niezbędne dla gatunku.

Ten sam wpis GDC Vault twierdzi, że struktura «powtarzającego się diamentu» lub równoległych ścieżek — gdzie rozgałęziony wybór zbiegają się w ustalonych punktach fabularnych przed ponownym rozdzieleniem — zwykle dostarcza zadowalające poczucie sprawczości gracza bez kosztów produkcji narracji, która stale się mnoży za każdym razem, gdy dodawany jest nowy wybór.

Wspólna sztuka, nie samotna

We wszystkich przeglądanych źródłach projektowanie narracji jawi się jako zawód, który znajduje się między pisaniem a projektowaniem systemów: wymaga wymyślania postaci i dialogów, ale także decydowania, gdzie w systemach i przestrzeniach gry rozgrywa się historia, i współpracy z zespołami dźwięku, poziomu i lokalizacji, aby utrzymać spójność. Komentarz Warnera do Aftermath — że największym błędnym przekonaniem o zawodzie jest sprowadzenie go do pisania dialogów — wyjaśnia, dlaczego studia coraz częściej oddzielają projektowanie narracji od tradycyjnego pisania scenariuszy, gdy gry stają się większe i bardziej systemowe.