Historia · Artykuł
Imperium Bizantyjskie: Historia, kultura i upadek Konstantynopola w 1453 roku
Opublikowano:

W skrócie
Imperium Bizantyjskie było grecko-mówiącym, chrześcijańskim kontynuacją Imperium Rzymskiego, rządzone z Konstantynopola od 330 do 1453 roku. Osiągnęło szczyt ekspansji terytorialnej za czasów Justyniana I w VI wieku i upadło 29 maja 1453 roku, gdy siły osmańskie pod dowództwem sułtana Mehmeda II opanowały miasto i zabiły ostatniego cesarza Konstantyna XI Paleologa.
Ta wersja jest tłumaczeniem maszynowym oryginału (English). Przeczytaj oryginał
Imperium Bizantyjskie było wschodną połową Imperium Rzymskiego, które przeżyło sam Rzym, przetrwając ponad tysiąc lat po upadku miasta Rzymu w 476 roku. Jego stolicą był Konstantynopol, założony przez rzymskiego cesarza Konstantyna I około 330 roku na terenie starożytnego greckiego miasta Bizancjum, według World History Encyclopedia. Imperium pozostało oficjalnie chrześcijańskie, a język grecki stopniowo zastępował łacinę jako język administracyjny, począwszy od końca IV wieku za czasów cesarza Teodozjusza I, według artykułu w Wikipedia na temat Imperium Bizantyjskiego.
Od Konstantyna do Justyniana
Położenie Konstantynopola nad Złotym Rogiem dało mu kontrolę nad szlakami handlowymi łączącymi Europę i Azję, przewagę geograficzną, którą World History Encyclopedia uznaje za kluczową dla długotrwałego przetrwania miasta. Najsławniejszym władcą imperium był Justynian I, który panował od 527 do 565 roku. Dzięki swojemu generałowi Beliizariuszowi Justynian odzyskał terytoria w Afryce Północnej, Hiszpanii i Włoszech, czasowo przywracając większość starego rzymskiego świata śródziemnomorskiego, według World History Encyclopedia.
Justynian polecił również odbudowę Hagia Sophii i wydał Kodeks Justyniana, kodyfikację prawa rzymskiego, która pozostawała w użyciu przez około 900 lat i później kształtowała systemy prawne Zachodniej Europy, jak odnotowuje World History Encyclopedia.
Późniejsi cesarze i system theme'ów
Po Justyniannie cesarz Herakliusz (610–641) odniósł decydujące zwycięstwo nad armią Sasanidów w Niniwie w 627 roku, kładąc kres zagrożeniu perskiego dla imperium, według World History Encyclopedia. Od VII wieku, za czasów cesarza Konstansa II, imperium przeorganizowało swoje prowincje w okręgi wojskowe znane jako themata, system, który przydzielał wojska do obrony określonych regionów, według Wikipedia. Za czasów Bazylego II (976–1025), zwanego «Zabójcą Bułgarów», terytorium imperium w przybliżeniu się podwoiło dzięki ciągłym kampaniom wojskowym, raportuje World History Encyclopedia.
Czwarta Krucjata i osłabione imperium
W 1204 roku siły Czwartej Krucjaty złupiły sam Konstantynopol, fragmentując autorytet imperialny na konkurujące greckie i łacińskie państwa następcze, podaje Wikipedia. Władcy bizantyjscy odzyskali miasto w 1261 roku, ale przez ostatnie dwa wieki swojego istnienia imperium utrzymywało jedynie moc regionalną i nie dysponowało już zasobami poprzednich stuleci.
Oblężenie i upadek Konstantynopola, 1453
Do 1453 roku ostatni cesarz bizantyjski Konstantyn XI Paleolog, który panował od 1449 roku, stanął do walki z armią osmańską pod dowództwem sułtana Mehmeda II. Decydującą przewagę Mehmeda stanowiła artyleria: węgierski inżynier imieniem Urban najpierw zaproponował swoje usługi budowania armat Konstantynowi XI, który nie mógł sobie ich pozwolić, a następnie Mehmedowi, który zapłacił mu cztery razy więcej niż jego żądana cena, według World History Encyclopedia. Największe działo miało długość około dziewięciu metrów ze strzałnicą o średnicy około jednego metra, zdolne do wystrzelenia kamiennego pocisku ważącego 500 kilogramów na odległość ponad 1,5 kilometra, choć mogło być wystrzelone tylko około siedem razy dziennie.
Kiedy bizantyjscy obrońcy zablokowali wjazd do Złotego Rogu łańcuchem, Mehmed załadował około 70 statków na wozy ciągnięte bydłem i przywlókł je na suchu wzdłuż specjalnie wybudowanej drogi, a następnie ponownie je spuścił w porcie, zmuszając obrońców do rozciągnięcia swoich ograniczonych sił na większą część morskich murów miasta, według World History Encyclopedia.
Oblężenie trwało od początku kwietnia do 29 maja 1453 roku. W ten ostatni dzień, po około sześciu tygodniach bombardowania, siły osmańskie wykorzystały niechronioną bramę boczną, Kerkoportę, w murach lądowych. Wojska janczarskie wdarły się do wnętrza, podniosły sztandar osmański i otworzyły główne bramy dla reszty armii, raportuje World History Encyclopedia. Konstantyn XI został zabity podczas walki, najprawdopodobniej w pobliżu Bramy Świętego Romana; ponieważ zdjął znaki rozpoznawcze wskazujące na jego stanowisko cesarza, aby uniknąć wykorzystania jego ciała jako trofeum, jego dokładny los nie mógł być potwierdzony z pewnością w tamtym czasie.
Mehmed II polecił, aby Hagia Sophia, główny kościół imperium, była natychmiast po zdobyciu przeznaczona na meczet, oznaczając symboliczny koniec chrześcijańskiego porządku politycznego miasta. Konstantynopol stał się stolicą Imperium Osmańskiego, a pozostałe terytoria bizantyjskie zostały całkowicie wchłonięte do 1461 roku, po zdobyciu Mistry w 1460 roku i Trapezuntu w 1461 roku, według World History Encyclopedia.
| Siły | Współczesna kronika (Georges Sphrantzes) | Oszacowanie współczesnych historyków |
|---|---|---|
| Bizantyjscy obrońcy | Mniej niż 5000 | Brak znaczących zmian od współczesnej liczby |
| Armia osmańska | 200000 | 60000–80000 |
World History Encyclopedia odnotowuje, że świadek-historyk Georges Sphrantzes określił siły osmańskie na 200000, liczbę, którą współcześni historycy ogólnie uważają za zawyżoną; zamiast tego szacują 60000 do 80000 żołnierzy. EBSCO Research Starters podaje inne liczby dla tego samego oblężenia, powołując się na ponad 100000 osmańskich wojsk i około 7000 do 8000 bizantyjskich obrońców, ilustrując, jak oszacowania przeciwnych sił różnią się między źródłami.
Kultura i dziedzictwo
- Chrześcijaństwo kształtowało bizantyjską politykę, prawo i sztukę, czyniąc je charakterystyczną cechą cywilizacji, według World History Encyclopedia.
- Sztuka bizantyjska jest znana z mozaik, ikon religijnych i kopułowej architektury kościelnej, takiej jak Hagia Sophia.
- Kodeks Justyniana wpłynął na systemy prawne na całej Zachodniej Europie przez wieki.
- Tradycja chrześcijańska Kościoła wschodniego imperium i greckie dziedzictwo intelektualne przeszły na Europę Wschodnią i Centralną oraz Rosję po 1453 roku.
Chociaż państwo polityczne zakończyło się w 1453 roku, bizantyjskie tradycje religijne, prawne i artystyczne nadal wpływały na społeczności chrześcijańskie Kościoła wschodniego i instytucje europejskie przez długi czas po tym, co podkreśla się w przeglądach dziedzictwa imperium.
Pytania
- Czym było Imperium Bizantyjskie?
- Było to grecko-mówiące, chrześcijańskie kontynuacja Imperium Rzymskiego, rządzone z Konstantynopola od 330 do 1453 roku, po upadku Imperium Rzymskiego Zachodu w 476 roku.
- Kiedy upadł Konstantynopol?
- Konstantynopol upadł 29 maja 1453 roku, po oblężeniu, które rozpoczęło się na początku kwietnia, kiedy siły osmańskie pod dowództwem sułtana Mehmeda II przełamały mury miasta.
- Który cesarz był ostatnim cesarzem bizantyjskim?
- Konstantyn XI Paleolog, który panował od 1449 roku, był ostatnim cesarzem bizantyjskim. Został zabity, broniąc miasta 29 maja 1453 roku.
- Dlaczego cesarz Justynian I jest ważny dla historii Bizancjum?
- Justynian I (527–565) odzyskał części dawnego Imperium Rzymskiego Zachodu, polecił budowę Hagia Sophii i wydał Kodeks Justyniana, kodyfikację prawa rzymskiego używaną przez około 900 lat.
- Jaki był rozmiar armii podczas oblężenia w 1453 roku?
- Liczby są kwestionowane: współczesny kronikarz Georges Sphrantzes określił armię osmańską na 200000 wobec mniej niż 5000 bizantyjskich obrońców, współcześni historycy szacują siły osmańskie na 60000 do 80000, podczas gdy EBSCO Research Starters powołuje się na ponad 100000 osmańskich wojsk i 7000 do 8000 bizantyjskich obrońców.
Źródła
Ten tekst przygotowała sztuczna inteligencja, a przed publikacją przeszedł automatyczną kontrolę źródeł. Jeśli widzisz błąd, poproś o sprostowanie. Poproś o sprostowanie lub odpowiedź · Jak to robimy
Powiązane

HistoriaArtykuł
Rewolucja przemysłowa: innowacje, zmiany społeczne i zasięg globalny
Rewolucja przemysłowa była przejściem od produkcji ręcznej i rolnictwa do produkcji opartej na maszynach, począwszy od Wielkiej Brytanii około 1760 roku i rozprzestrzeniając się na całym świecie przez następne stulecie. Była napędzana innowacjami, takimi jak silnik parowy i nowe maszyny tekstylne, i przekształciła miejsce, w którym ludzie żyli, sposób, w jaki pracowali, oraz sposób wytwarzania i handlu towarami.

HistoriaArtykuł
Starożytny Egipt wyjaśniony: Faraonowie, Piramidy i trzytysięczna cywilizacja
Starożytny Egipt był cywilizacją nad Nilem, która trwała mniej więcej trzy tysiące lat, od zjednoczenia około 3100 p.n.e. do podboju przez Aleksandra Wielkiego w 332 p.n.e. Jej władcy, faraonowie, byli uważani za bogów-królów, a Wielka Piramida w Gizie, najsłynniejszy pomnik cywilizacji, została zbudowana dla króla Chufuu około 2560 p.n.e.

HistoriaArtykuł
Zimna Wojna Wyjaśniona: Źródła, Kluczowe Wydarzenia i Jej Dziedzictwo we Współczesnej Geopolityce
Zimna Wojna była trwającą dziesięciolecia rywalizacją między Stanami Zjednoczonymi a Związkiem Radzieckim, która rozpoczęła się po Drugiej Wojnie Światowej i zakończyła się upadkiem Związku Radzieckiego w grudniu 1991 roku. Nigdy nie stała się bezpośrednią wojną militarną między dwiema supermocarstwami, ale ukształtowała sojusze, politykę nuklearną i konflikty regionalne, których skutki — od struktury NATO do napięć między USA a Rosją — są wciąż widoczne dzisiaj.

HistoriaArtykuł
Cesarstwo Rzymskie: jak Rzym się wzniósł, osiągnął szczyt pod Trajianem i upadł w 476 roku n.e.
Cesarstwo Rzymskie rozpoczęło się w 27 roku p.n.e., gdy August został jego pierwszym cesarzem, osiągnęło największy zasięg terytorialny za panowania Trajiana w 117 roku n.e. i zakończyło się na Zachodzie w 476 roku n.e., gdy Odoaker obalił ostatniego cesarza, Romulusa Augustulusa. Historycy wskazują na kombinację presji wojskowej, ekonomicznej, politycznej i zewnętrznej w ciągu około dwóch stuleci jako przyczyny jego upadku.