Rewolucja przemysłowa: innowacje, zmiany społeczne i zasięg globalny

Rewolucja przemysłowa odnosi się do przejścia, które rozpoczęło się w Wielkiej Brytanii w drugiej połowie XVIII wieku, od gospodarek opartych na rolnictwie i produkcji ręcznej do gospodarek zbudowanych wokół maszyn, fabryk i energii z paliw kopalnych. Według World History Encyclopedia, podstawowy okres, który zwykle się podaje, sięga około 1760 do 1840 roku, po czym metody przemysłowe rozprzestrzeniły się na Europę kontynentalną, Północną Amerykę i później na Azję.

Dlaczego najpierw Wielka Brytania

World History Encyclopedia przypisuje przewagę Wielkiej Brytanii kombinacji czynników: do 1700 roku kraj wytwarzał około 80% węgla europejskiego, a paleniska na koks Abrahama Darby'ego w Coalbrookdale, opracowane od 1709 roku, umożliwiły topienie żelaza wyższej jakości przy niższych kosztach. Ogrodzenie gruntów rolnych podniosło koszty pracy wiejskiej, co dało wynalazcom finansową zachętę do budowania maszyn oszczędzających pracę. W tym samym czasie populacja Wielkiej Brytanii wzrosła z około 6 milionów ludzi w 1750 roku do 21 milionów w 1851 roku — siłą roboczą, którą ulepszone metody rolnicze mogły wyżywić.

Dostępny był również kapitał: rządy brytyjskie sprzyjały inwestycjom komercyjnym, a firmy takie jak Kompania Wschodnioindyjska zapewniały gotowe rynki eksportowe dla wytwarzanych towarów, zauważa źródło.

Innowacje, które zmieniły produkcję

Energia parowa była centralna dla tego okresu. Thomas Savery opatentował wczesną pompę parową w 1698 roku, a Thomas Newcomen ulepszyliśmy ją w 1710 roku, ale to James Watt, pracując z Matthew Boultonem, który w 1769 roku opracował znacznie bardziej wydajny silnik; do 1800 roku w Wielkiej Brytanii pracowało ponad 2500 silników Watta, w porównaniu z około 200 we Francji, według World History Encyclopedia.

Produkcja tekstylna była sektorem, który został przekształcony jako pierwszy i najbardziej widocznie. Przędzarka James'a Hargreavesa (1764), rama wodna Richarda Arkwrighta (1769) i krosno mechaniczne Edmunda Cartwright'a (1785) zmechanizowały przędzenie i tkactwo. Maszyna do czyszczenia bawełny Eli Whitneya przyspieszyła przetwarzanie surowej bawełny; HISTORY datuje patent na 1793 rok, podczas gdy World History Encyclopedia podaje 1794 rok.

Transport poszedł dalej. Lokomotywa George'a Stephensona Locomotion No. 1 przewiozła pierwszych pasażerów kolei 27 września 1825 roku, a Rocket jego syna Roberta wziął udział w Rainhill Trials w 1829 roku; do lat 70. XIX wieku pociągi brytyjskie przewoziły ponad 300 milionów pasażerów rocznie, według World History Encyclopedia. Telegraf, opatentowany przez Williama Cooke'a i Charles'a Wheatstone'a w 1837 roku, dał kolejom sposób na natychmiastowe wysyłanie sygnałów na duże odległości, zauważa HISTORY.

Fabryki, miasta i życie pracownicze

Industrializacja zmieniła miejsce, w którym ludzie żyli. World History Encyclopedia zauważa, że spis powszechny Wielkiej Brytanii z 1851 roku był pierwszym, który odnotował więcej osób mieszkających w miastach niż na wsi, a do 1880 roku tylko około 20% populacji pozostało wiejskie. HISTORY dodaje, że ten gwałtowny wzrost populacji miejskiej przyniósł przeludnienie, zanieczyszczenie i niewystarczającą sanitarię — problemy, które utrzymywały się nawet w miarę ekspansji całej gospodarki.

Sama praca fabryczna była często surowa. World History Encyclopedia donosi, że fabryki bawełny były celowo utrzymywane w ciemności i wilgoci, aby chronić nitki — praktyka, która uszkadzała płuca pracowników — i że zmiany zwykle trwały 12 godzin w ramach ścisłych reguł i kar. Pomiędzy 1800 a 1850 rokiem dzieci stanowiły szacunkowo 20–50% siły roboczej w górnictwie, często zaczynając około ósmego roku życia; komisja rządowa z 1851 roku odkryła, że około trzecia część dzieci poniżej 15 lat pracowała poza domem, stwierdza źródło.

Warunki te prowokowały opór zorganizowany i ostateczne reformy. Pracownicy znani jako Luddziści niszczyli maszyny tekstylne między 1811 a 1816 rokiem, a Zamieszki Swing'a w latach 1830–1832 były wymierzone w mechanizację rolnictwa, według World History Encyclopedia. Związki zawodowe były zakazane przez prawo brytyjskie od 1799 do 1824 roku; później stopniowe ustawodawstwo ograniczało dzień roboczy do dziesięciu godzin i poprawiało zasady bezpieczeństwa, chociaż pełne szczegóły każdego prawa nie są określone w źródle.

Nie każdy efekt był negatywny dla każdej grupy. World History Encyclopedia zauważa, że ponad połowa brytyjskich pracowników tekstylnych to kobiety, co dało wielu z nich pewien stopień niezależności finansowej, i że klasa średnia wzrosła do około 25% populacji do 1800 roku, ponieważ właściciele biznesu i profesjonaliści się rozszerzyli. HISTORY zauważa, że ogólna produkcja gospodarcza wzrosła i niektóre towary stały się bardziej przystępne cenowo i dostępne, ale stwierdza, że chociaż klasa średnia i wyższa widziały poprawę swoich standardów życia, biedni i ludzie z klasy pracowniczej nadal zmagali się z trudnościami.

Od Wielkiej Brytanii do świata

Metody przemysłowe nie pozostały ograniczone do Wielkiej Brytanii. HISTORY donosi, że Samuel Slater otworzył pierwszą amerykańską fabrykę tekstylną w Pawtucket, Rhode Island w 1793 roku, i że Stany Zjednoczone ostatecznie stały się wiodącym krajem przemysłowym na początku XX wieku, w okresie, który historycy nazywają Drugą Rewolucją Przemysłową. World History Encyclopedia datuje rozprzestrzenianie się industrializacji na Francję w latach 1830., Niemcy w latach 1850. i Stany Zjednoczone szerzej do 1865 roku, zauważając, że linia Bruksela–Mechelen w Belgii, otwarta w 1835 roku, była pierwszą linią kolejową na kontynencie europejskim; do 1870 roku linie kolejowe dotarły również do Kanady, Australii i Indii.

Trwały wpływ

Przejście od produkcji ręcznej do zmechanizowanego, opartego na fabrykach przemysłu przestrukturyzowało sposób produkcji towarów, sposób budowania miast i sposób organizacji pracy — zmiany, które HISTORY i World History Encyclopedia opisują jako rozprzestrzeniające się do XX wieku, dotykające niemal każdego kraju w jakiejś formie.