Jak wybrać i nauczyć się grać na instrumencie muzycznym: przewodnik dla początkujących

Każda osoba podejmująca naukę muzyki stoi przed dwoma oddzielnymi problemami: którym instrumentem się zainteresować i jak dobrze go ćwiczyć, gdy już się go zdobędzie. Wskazówki od dyrektorów orkiestr i badania dotyczące ćwiczeń ekspertów wskazują na odpowiedzi na oba pytania — i okazuje się, że te dwa problemy są ze sobą powiązane, ponieważ ludzie ćwiczą więcej, gdy naprawdę lubią dźwięk, który wydają.

Zacznij od dźwięku, a nie od specyfikacji

Według BeginBand.com, długoletniczego zasobu dla dyrektorów orkiestr szkolnych i orkiestr, najbardziej niezawodnym sposobem wyboru pierwszego instrumentu jest wysłuchanie jego gry — na żywo lub w nagraniu — i zwrócenie uwagi na to, jaki zakres dźwięków przyciąga uczącego się, czy to niskie tony tuby lub wiolonczeli, czy też wyższy rejestr fletu lub skrzypiec. Strona internetowa argumentuje, że powodzenie w nauce gry na instrumencie w dużej mierze zależy od chęci ćwiczenia go, a ta chęć wynika z polubienia dźwięku.

BeginBand.com ostrzega także przed wyborem wyłącznie na podstawie cech fizycznych — na przykład wyborem instrumentów dętych na podstawie kształtu ust lub zębów. Strona zauważa, że wielu profesjonalnych muzyków, według jej słów, "jest okropnie niedopasowanych do swojego instrumentu", przytaczając jako przykłady trębaczów z niedokąszem i tubistów o wąskich ustach. Trzecia powszechna metoda — przypisywanie instrumentów w celu zbilansowania liczby zespołu — służy potrzebom organizacyjnym grupy, a nie indywidualnego ucznia, jak stwierdza strona.

Znajdź nauczyciela dostosowanego do ucznia, a następnie ustaw realistyczne cele

Dla dorosłych początkujących w szczególności wybór nauczyciela jest równie ważny, co wybór instrumentu. Magazyn Strings, przeprowadzając wywiady z dorosłymi, którzy podjęli naukę instrumentu w późniejszym okresie życia, poinformował, że jedna wiolonczelistka, Carol Haynes, celowo szukała nauczyciela, który specjalizuje się w studentach dorosłych, ponieważ instruktorzy przyzwyczajeni do nauczania dzieci mogą nie dostosować tempa lub oczekiwań. Artykuł zwrócił również uwagę, że starsi uczniowie często muszą "oduczyć się" nawyków mięśniowej pamięci nagromadzionych przez całe życie od innych aktywności fizycznych, co wymaga nauczyciela wrażliwego na takie przeszkolenie.

Ten sam raport z magazynu Strings wykazał, że większość przepytanych dorosłych uczniów dążyła do skromnych, osobiście satysfakcjonujących celów, a nie do profesjonalnych wykonań — kilka dołączyło do orkiestr lokalnych, a jedna, Marianne Flagg, kontynuowała występy w recitalach studyjnych mimo uznania ciągłych nerwów dotyczących gry solowej. Jeden uczestnik, Frank Nichols, rozpoczął naukę wiolonczeli w wieku 68 lat po przejściu na emeryturę, co magazyn przedstawił jako dowód na to, że rozpoczęcie nauki w późniejszym okresie życia jest możliwe.

Dlaczego to, jak ćwiczysz, jest ważniejsze niż jak długo

Gdy instrument i nauczyciel są już na miejscu, badania nawyków ćwiczeniowych wskazują na to, by nie po prostu liczyć godziny. Szeroko cytowane badanie z lat dziewięćdziesiątych w konserwatorium, opisane przez firmę Modacity zajmującą się śledzeniem ćwiczeń, wykazało, że elitarni i przeciętni studenci-muzycy ćwiczyli mniej więcej taką samą liczbę godzin na tydzień — około 50 — ale elitarni gracze spędzili blisko trzy razy więcej tych godzin na tym, co badacze określili mianem "celowego ćwiczenia".

Modacity opisuje celowe ćwiczenie jako celową, systematyczną pracę: ustalenie określonego, wąskiego celu na sesję, wyodrębnienie trudnego fragmentu zamiast powtarzania całego utworu i korzystanie z opinii zwrotnej — na przykład z własnego nagrania — aby sprawdzić, czy próba naprawy rzeczywiście zadziałała, zanim przejdziesz dalej. Alternatywą, nieskupione powtarzanie, wiąże się z ryzykiem podsumowanym w maksymie, którą powołuje się artykuł: praktyka nie daje perfekcji, ale trwałości, co oznacza, że powtarzające się błędy są utrwalane równie efektywnie, co prawidłowa gra.

1. Słuchaj nagrań lub przedstawień na żywo w kilku rodzinach instrumentów i zwróć uwagę na to, jaki dźwięk Cię przyciąga, zamiast odrzucać instrumenty na podstawie wyglądu lub domniemanego dopasowania fizycznego.
2. Rozważ praktyczne czynniki — koszt, wielkość i dostępnych nauczycieli w Twojej okolicy — ale traktuj je jako drugorzędne w stosunku do prawdziwego zainteresowania dźwiękiem.
3. Poszukaj nauczyciela, którego doświadczenie odpowiada Twojej sytuacji; dorośli początkujący w szczególności korzystają z instruktorów przyzwyczajonych do nauczania innych dorosłych.
4. Ustaw cel, który będzie Cię osobiście satysfakcjonować, na przykład grę w grupie lokalnej lub dla siebie, zamiast abstrakcyjnego standardu mistrzostwa.
5. W każdej sesji ćwiczeniowej wybierz jeden konkretny, wąski problem do pracy zamiast po prostu przegrywania utworów od początku do końca.
6. Wykorzystaj opinię zwrotną — nagranie siebie lub wkład nauczyciela — aby potwierdzić, czy naprawa ćwiczeniowa rzeczywiście zadziałała, zanim powtórzysz ją bez kontroli.

Żaden z przejrzanych poradników nie sugeruje stałego harmonogramu osiągnięcia biegłości; zarówno BeginBand.com, jak i magazyn Strings prezentują postęp jako związany z utrzymaną motywacją i odpowiednią instrukcją, a nie z ustalonym numerem tygodni lub miesięcy.