فیلم نوآر و ژانرهای کلاسیک هالیوود: هر سبکی چه چیزی را تعریف می‌کند

هر کسی که کتالوگ فیلم‌های کلاسیک را در یک سایت پخش ویدیویی مرور کند با همان برچسب‌های مکرر روبرو می‌شود: نوآر، ویسترن، موسیقی، کمدی پر سرو صدا. اینها برچسب‌های بازاریابی قابل تعویض نیستند. آن‌ها سبک‌های بصری خاص، دوره‌های زمانی و فرمول‌های داستانی را توصیف می‌کنند که سیستم استودیو هالیوود برای سازمان‌دهی تولید از دهه ۱۹۲۰ میلادی تا دهه ۱۹۶۰، طبق راهنمای تحقیقاتی کتابخانه کنگره درباره دوره استودیو استفاده کرد.

فیلم نوآر: سبک، ژانر، یا هردو

عبارت "فیلم نوآر" — فرانسوی برای "فیلم سیاه" — توسط منتقد فرانسوی نینو فرانک در سال ۱۹۴۶ اختراع شد، پس از آن‌که محدودیت‌های زمان جنگ برطرف شد و تماشاگران فرانسوی با انباشتی از فیلم‌های جنایی هالیوود آشنا شدند، طبق راهنمای تحقیقاتی ژانر فیلم منتشر‌شده توسط کتابخانه دانشگاه دارتماوث. منتقدان در آن زمان متوجه شدند که این فیلم‌های معمایی آمریکایی یک ظاهر کسالت‌بار و سبک‌دار داشتند که سنت ادبی فرانسوی "رمان نوار" یا داستانهای جنایی تاریک را بازتاب می‌دادند.

راهنمای دارتماوث فیلم نوآر را توصیف می‌کند که هم به عنوان یک ژانر و هم به عنوان یک جنبش سبکی عمل می‌کند و برای یک چرخه‌ای از فیلم‌های جنایی هالیوود اعمال می‌شود که شامل درام‌های جنایی، تصاویر باند‌های گانگستری و فیلم‌های معمایی روانی است. راهنما دوره کلاسیک را بین سال‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۹ قرار می‌دهد و ویژگی‌های تعیین‌کننده آن را فهرست می‌کند: نورپردازی کم‌کلید و کنتراست بالا که فساد اخلاقی را نشان می‌دهد؛ فضاهای داخلی تاریک و کم‌نور و خیابان‌های شهری شب‌وقت؛ حبکه‌های تحقیقاتی پیچیده؛ روایت خواب‌آلود بامصدا؛ صحنه‌های فلش‌بک؛ و غالباً پایان‌های ابهام‌آمیز. انواع شخصیت‌های مکرر شامل کارآگاه خصوصی خسته‌شده، زن خطرناک و مردان اخلاقی تسلیم‌شده‌ای است که عاشق او می‌شوند.

طبق راهنما، این سبک از چندین سنت قبلی الهام گرفت: سینمای تعبیرگرایانه آلمانی با سایه‌های خشن، داستانهای پلیسی سخت آمریکایی، رئالیسم شاعرانه فرانسوی، و مستندسازی آمریکایی پس از جنگ. فیلم‌هایی که عموماً به عنوان نوآر اشاره می‌شوند عبارتند از "The Maltese Falcon"، "Double Indemnity"، "Laura"، "The Big Sleep"، "Touch of Evil" و "Kiss Me Deadly".

چگونه سیستم استودیو ژانرها را ساخت

ویژگی‌های فیلم نوآر در یک ساختار صنعتی بزرگ‌تر توسعه یافتند. راهنمای کتابخانه کنگره توضیح می‌دهد که شش استودیو بزرگ — کلمبیا، دیزنی، پارامونت، آر کی او، یونیورسال و وارنر بروز — تولید، توزیع و نمایش در هالیوود را از دهه ۱۹۲۰ تا دهه ۱۹۵۰ تسلط داشتند، با هم تقریباً پنجاه فیلم بلند مدت را سالانه هرکدام تولید کردند، با صدها انتشار اصلی در هر سال معین. برای مدیریت این حجم به‌طور قابل‌پیش‌بینی برای تماشاگران، نمایشگران و تولیدکنندگان، راهنما می‌گوید که صنعت تولید خود را به ژانرهای خاصی سازمان‌دهی کرد که می‌توانست از طریق موضوع بنیادی خود شناخته شود.

این منطق سازمانی در سراسر صنعت گسترش یافت: همان سیستمی که فیلم نوآر را به عنوان یک چرخه فیلم جنایی طبقه‌بندی کرد، تولید را نیز به ویسترن، موسیقی و کمدی پر سرو صدا به عنوان خطوط محصول جداگانه و قابل تشخیص تقسیم کرد.

ویسترن: تنظیم مرزی، تنازع اخلاقی

ویسترن بیشتر با تنظیم خود در مرز آمریکا تعریف می‌شود، معمولاً در نیمه دوم قرن نوزدهم، طبق یک نمای کلی ژانر منتشر‌شده توسط nofilmschool. عناصر مشترک شامل شهرک‌های مرزی غبار‌آلود با تاورن‌ها، اردوگاه‌های معدن و مزارع است؛ منظره‌های خشن و درام‌اتیک که تقریباً به عنوان یک شخصیت خود عمل می‌کنند؛ و شخصیات مانند گاو‌چران‌ها، تیراندازان، شریفان، مارشال‌ها و بیرون‌قانون‌ها. مواضیع اصلی آن بر تضادی بین تمدن و مرز وحشی و بین قانون و بی‌قانونی متمرکز است، همراه با بقا، انتقام، افتخار و اخلاق.

فیلم‌های ویسترن ذکرشده در نمای کلی nofilmschool در طی چندین دهه‌نامه امتداد می‌یابند، از "The Searchers" (۱۹۵۶) تا "The Good, the Bad and the Ugly" (۱۹۶۶) اثر سرجیو لئونه، "Unforgiven" (۱۹۹۲) تجدیدنظرطلبانه و "Django Unchained" (۲۰۱۲) اخیر.

موسیقی: آهنگ‌ها درون داستان ادغام شده‌اند

فیلم‌های موسیقی آهنگ‌ها و رقص‌های شماره را مستقیماً در حبکه ادغام می‌کنند تا اینکه موسیقی را تنها به عنوان نمره پس‌زمینه استفاده کنند. رشد تجاری ژانر به ورود صوت همزمان وابسته است: "The Jazz Singer"، که توسط Warner Bros. Pictures و Vitaphone Corp. در ۶ اکتبر ۱۹۲۷ منتشر شد، اولین فیلم با هر عنصر صوتی نبود، اما موفقیت تجاری آن — شناخته شده با یک جایزه اکادمی ویژه که آن را "فیلم حرف‌گو پیشگام و برجسته، که صنعت را متحول کرده است" — تغییر سراسری صنعت از فیلم خاموش به فیلم صوتی را تسریع کرد، طبق مدخل کاتالوگ American Film Institute درباره فیلم.

کمدی پر سرو صدا: صحبت سریع، تضادِ طبقاتی

کمدی پر سرو صدا در دهه ۱۹۳۰ به عنوان یک زیرژانر کمدی رومانتیک ظهور کرد که میان گفتگوی تیز و شنیدار با طنز کی‌نمای شناخته‌شده از فیلم خاموش ترکیب می‌کرد، طبق یک نمای کلی تحقیقاتی منتشر‌شده توسط EBSCO. حبکه‌ها معمولاً بر سوء تفاهم بین مرد و زن تمرکز می‌کنند، اغلب از طبقات اجتماعی مختلف، و این ژانر بیشتر شخصیات ثروتمند را طنزنویسی می‌کند تا زمان بحران اقتصادی را از طریق تاب‌آوری عادی جشن می‌گیرد. فیلم‌هایی که به عنوان اساسی برای ژانر شناخته می‌شوند عبارتند از "It Happened One Night" (۱۹۳۴)، "My Man Godfrey" (۱۹۳۶) و "Bringing Up Baby" (۱۹۳۸).

مقایسه چهار سبک

از آنجایی که این دسته‌ها چیزهای مختلفی را توصیف می‌کنند — نوآر یک سبک بصری/نبرتی (و، طبق راهنمای دارتماوث، همچنین یک ژانر)، دیگران ژانرهای متعارف‌تری که توسط تنظیم و حبکه تعریف می‌شوند — یک فیلم می‌تواند بیش از یک دسته در یک زمان متعلق باشد. یک فیلم جنایی واقع در یک شهر می‌تواند هم یک نوآر و هم‌، بسته به منشأ استودیویی آن، بخشی از یک سنت گسترده‌تر از تصاویر گانگستری باشد؛ چندین ویسترن و موسیقی از دهه‌های یکسان نورپردازی سبک نوآر را در دنباله‌های منفرد به‌اشتراک می‌گذارند بدون آن‌که به طور کلی به عنوان نوآر طبقه‌بندی شوند.