تاریخ جاز: از خیابان های نیواورلئان تا یک زبان موسیقی جهانی

منشاء در نیواورلئان

طبق گزارش سازمان پارک های ملی ایالات متحده، که پارک تاریخی ملی جاز نیواورلئان را اداره می کند، توسعه اولیه موسیقی بیشتر با رهبر گروه چارلز "بودی" بولدن مرتبط است، کسی که گروه خود را در سال 1895 تشکیل داد. گروه های بولدن از موسیقی رقص دقیق و یادداشت شده منحرف شدند به آنچه تاریخ نویسان آن را "ارتجال جمعی" می نامند، جایی که اعضای گروه بر ایده های موسیقی یکدیگر بنا کردند نه اینکه قسمت های ثابتی را می خواندند.

سازمان پارک ها انتشار موسیقی را از طریق شخصیات هایی چون کید اوری، که گروه او از سال 1908 تا 1919 از سالن اکونومی در حی ترمی نیواورلئان به عنوان مقر استفاده می کرد، و نوازنده باس بیل جانسون، که ارکستر کریول اصلی را در لوس آنجلس سازمان داد و آن را در ایالات متحده بین سال های 1914 و 1918 جولان داد، ردگیری می کند. در فوریه 1917 یک اختراع تجاری رخ داد، زمانی که Original Dixieland Jazz Band آهنگ "Livery Stable Blues" را برای ویکتور ضبط کردند؛ طبق گفته سازمان پارک ها، این ضبط در عرض شش ماه از انتشار بیش از یک میلیون نسخه فروخت، و کلمه "جاز" را به صدای نیواورلئان در سطح ملی وصل کرد.

با محدود شدن فرصت ها در نیواورلئان، نوازندگان به سمت شمال مهاجرت کردند. نوازنده کورنت جو "کینگ" آلیور به شیکاگو نقل مکان کرد، جایی که طبق گفته سازمان پارک ها، یک "لنگر و آهو" برای سایر نوازندگان نیواورلئان شد. لویی آرمسترانگ در تابستان سال 1922 به Creole Jazz Band آلیور پیوست، و از نوامبر 1925 با گروه Hot Five خود ضبط کرد، از جمله در فوریه 1926، "Heebie Jeebies"، که دارای صدای "scat" بدون کلمات آرمسترانگ بود. بحلول سال 1927، با اجرای "Wild Man Blues"، آرمسترانگ از موسیقی جمعی گروهی جدا شد و وضعیت خود را تایید کرد، طبق گزارش سازمان پارک ها، به عنوان اولین ستاره بزرگ جاز. پیانیست جلی رال مورتن آهنگ "Jelly Roll Blues" را در سال 1915 منتشر کرد و بعد ها با گروه Red Hot Peppers از سال 1926 تا 1930 ضبط کرد.

سوینگ، بیبوپ و پیچش پس از جنگ

تا دهه 1930، جاز به سمت گروه های بزرگ رقص نشین معروف به big bands تغییر کرد، دوره ای که عموماً به نام عصر سوینگ شناخته می شود. در دهه بعدی، گروه های کوچک تری از نوازندگان یک سبک سریع تر و متناسق تر به نام بیبوپ توسعه د��دند. پروژه Timeline of African American Music کارنگی هال بیان می کند که بیبوپ در دهه 1940 به وجود آمد زمانی که رقص سالن تناز کاهش یافت و سالن ها بسته شدند، موسیقیان سوینگ را به ترکیب های کوچک تر با آزادی خلاقانه بیشتر فشار دادند.

این سبک توسط نوازنده ترومپت دیزی جیلسپی، ساکسفون چارلی پارکر و پیانیست های تلونیوس مانک و ارل "باد" پاول در Minton's Playhouse در هارلم پیشگام شد، طبق همان منبع. بیبوپ عبارات منظم سوینگ را با خطوط سریع و نامنظم و ارتجال هماهنگ جایگزین کرد؛ درام نوازان کنی کلارک و مکس روچ رویکردهای ریتمی جدیدی توسعه دادند. پروژه کارنگی هال نویسنده و فعال اجتماعی LeRoi Jones را نقل می کند که بیبوپ را "یک عنصر واضح از اعتراض اجتماعی" دارای توصیف می کند، مرتبط با تاکید نوازندگان بر استقلال هنری.

جاز خنک و فیوژن

در واکنش به پیچیدگی بیبوپ، یک سبک ساکت و متمرکز بر ترتیب به نام جاز خنک در اواخر سال های 1940 و سال های 1950 ظهور کرد. پروژه کارنگی هال، نشست های *Birth of the Cool* مایلز دیویس (1949-1950) را، ترتیب شده با گیل ایوانز، بنیادی می داند، هم راه با Modern Jazz Quartet و محل های ساحل غربی مثل Lighthouse Cafe در هرموزا بیچ. این سبک نغمه نرم، ویبراتو ای پنهان و ابزار هایی مثل بوق فرانسوی و فلوت را ترجیح داد، برخی از کنسرت های جاز را از سالن های رقص به محل های کنسرت منتقل کرد.

در سال 1969، *Bitches Brew* مایلز دیویس ارتجال جاز را با عناصر راک و الکترونیکی ترکیب کرد، تا حدی از موسیقی جیمی هندریکس الهام گرفته، و جاز فیوژن را راه انداخت، طبق پروژه کارنگی هال. همین منبع فهرست می کند ضبط های کلیدی فیوژن در این دوران، مثل *Head Hunters* هیربی هانکوک (1973)، *Sweetnighter* Weather Report (1973) و *Birds of Fire* Mahavishnu Orchestra (1973)، درست وقتی که پیانیست چیک کوریا می گفت، تلاش برای رسیدن به "یک تماشاچی جوان تر و احساسی تر."

یک شکل هنری جهانی

جاز قبل از فیوژن به سطح جهانی پخش شد. پروژه Timeline کارنگی هال رهبر گروه جیمس ریز یوروپ را توصیف می کند که جاز اولیه را به فرانسه در طی جنگ جهانی اول معرفی کرد، با موسیقیان سفری مثل سیدنی بیشه که بعد اً رسالت آن را آنجا تعمیق دادند. موسیقیان ژاپنی موسیقی را از طریق نقل پیاده روی در کشتی های اقیانوس آرام طی سال های جنگ جهانی اول ملاقات کردند، ضبط ها را از سان فرانسیسکو برگزار کردند، طبق پروژه کارنگی هال. پیانیست توشیکو آکیوشی بعد اً یکی از اولین موسیقیانان ژاپنی شد که بتوانند موفقیت بزرگی در ایالات متحده کسب کنند، و ژاپن تیم بعد اً میزبان جشنواره های جاز بزرگی مثل Yokohama Jazz Promenade شد.

در دریای کاراییب و آمریکای لاتین، موسیقیان هایی مثل ماچیتو، ماریو بائوزا و چانو پوزو جاز را با تقالید افریقایی-کوبایی ترکیب کردند، با دیزی جیلسپی به عنوان یک هم کار فعال؛ این نسل به جاز برزیلی و سالسا کمک کرد. در آفریقا، موسیقیدان کنگویی فرانکو "جاز کنگویی" را معرفی کرد و رومبا و موسیقی رقص را در سال های 1950-60 ترکیب کرد، جنوب آفریقایی هیو ماسیکیلا اصطلاحات جاز را در ضبط 1968 خود "Grazing in the Grass" تطبیق داد، و موسیقیدان نیجریایی فیلا کوتی از ترتیب های big-band جاز برای ایجاد Afrobeat الهام گرفت. موسیقیان آمریکایی نیز تأثیرات بیرونی را به نوبه خود جذب کردند — پیانیست مک کوی تاینر عناصر کوتوی ژاپنی را گنجاند، در حالی که درام نوازان مکس روچ و سان را از تقالید صدایی آفریقایی الهام گرفتند، طبق حساب کارنگی هال.

یونسکو به رسمیت شناخت این دسترسی فراملی در سال 2011 با اعلان 30 اپریل به عنوان روز جهانی جاز. پیانیست هیربی هانکوک، سفیر حسن نیت یونسکو، از تاسیس آن به طور نزدیک در جشن های این روز درگیر بوده است، طبق یونسکو. یونسکو بیان می کند که این روز نقش جاز را در "تقویت احترام برای مقادیر مشترک، پیام های جهانی صلح، آزادی و ضامنت" که موسیقی منتقل می کند، نشان می دهد، و جاز را، در ایالات متحده متولد شده و در تقالید آفریقایی ریشه دار، به عنوان یک نوع توصیف می کند که تنوع جهان را به کار می برد، "بدون ملاحظه مرزها عبور کنند و مردم و فرهنگ ها را نزدیک تر هم کنند." بحلول سال 2023، این پاسخ در 195 کشور علامت گذاری شد، طبق یونسکو.

جاز در موسیقی معاصر

لغت ترکیبی و ریتمی جاز به طور مستقیم به نوع های دیگر، به طور خاص هیپ هاپ، تغذیه می کند. در بخشی از NPR در سال 2017، پیانیست رابرت جلاسپر توضیح داد چرا تولید کننده های هیپ هاپی که برای مادهای لحنی جستجو می کنند به ضبط های جاز رو می آورند، ارتباط جاز با هیپ هاپ را از طریق عمل نمونه برداری — استفاده مجدد از بخش های کوتاه ضبط شده به عنوان پایه برای مسیر های جدید — قاب می زند.