جاز: چگونه صدای نیواورلئان به شکل هنری تعریف کننده آمریکا تبدیل شد

جاز به طور گسترده به نیواورلئان در پایان قرن نوزدهم نسبت داده می‌شود، طبق نظر سازمان پارک‌های ملی ایالات متحده، که از پارک تاریخی ملی جاز نیواورلئان مدیریت می‌کند. ترکیب منحصر به فرد شهر از جمعیت فرانسوی، اسپانیایی، آفریقایی، کارائیبی و انگلیسی-آمریکایی شرایطی را ایجاد کرد که این نهاد آن را برای نوآوری موسیقی ایده‌آل می‌داند.

تولد در نیواورلئان

سازمان پارک‌های ملی توجه می‌دهد که آفریقایی‌های غربی بردگی‌شده حدود 30 درصد از جمعیت نیواورلئان را در سال 1721 تشکیل می‌دادند و تا پایان آن قرن به بیش از نیمی رسیدند. ساحت کونگو در شهر سنت‌های رقص و درام آفریقایی را حفظ کرد، در حالی که موکب‌های هندی مردی گرا الگوهای زنگ و پاسخ ریشه‌دار در موسیقی آفریقای غربی را حمل می‌کردند. گروه‌های مس در دهه 1880 و 1890 به طور گسترده محبوب شدند، و پیانوی راگ تایم متناوب شهرت ملی را در دهه 1890 کسب کرد، همانطور که سازمان می‌گوید.

طبق سازمان پارک‌های ملی، انجمن‌های کمک متقابل و باشگاه‌های اجتماعی موکب‌ها را با گروه‌های مس حمایت می‌کردند، که منجر به ظهور سنت مشارکت جامعه‌ای معروف به "خط دوم" شد. در دهه 1890، موسیقار‌هایی که نمی‌توانستند موسیقی بخوانند شروع به بافتن عبارات بلوز مرتجل در لحن‌های رقصی آشنا کردند. عازف کورنت Uptown Charles "Buddy" Bolden توسط سازمان پارک‌های ملی به عنوان موسیقاری توصیف می‌شود که بسیاری از جازمنان اولیه او را به عنوان اولین موسیقاری که سبک جدید مشخصی را توسعه داد اعتبار می‌دادند. قوانین تفکیک نژادی دوران موسیقیان سیاه و کریول را به هم نزدیک کردند، و سازمان پارک‌های ملی می‌گوید که ترکیب حاصل از ارتجال بالایی و موسیقی رسمی‌تر آموزش‌دیده کریول صدای پلی‌فونیک مشخصی جاز را تولید کرد، با کورنت، کلارینت و تروبون به طور همزمان ارتجال می‌کردند. شخصیت‌های اولیه شامل Jelly Roll Morton، King Oliver، Sidney Bechet و Louis Armstrong هستند. موسیقی پس از 1907 به شمال منتشر شد و تا سال 1917 یک پدیده ملی شده بود، طبق نظر سازمان.

سوینگ ملت را تسخیر می‌کند

دوره سوینگ به طور کلی از اوایل دهه 1930 تا 1947 تاریخ‌گذاری می‌شود، طبق خلاصه ویکی‌پیدیا از دوره‌ای که از تاریخ موسیقی جاز استاندارد استخراج شده است. یک نقطه عطف نقل‌قول شده در 21 اگوست 1935 رخ داد، زمانی که گروه Benny Goodman انتظار‌ها را در Palomar Ballroom در لوس‌آنجلس برانگیخت، لحظه‌ای که با آوردن بیگ‌بند سوینگ به مخاطبان ملی اعتباردهی شده است. رهبران گروهی که این دوره را تعریف کردند شامل Duke Ellington، Count Basie، Fletcher Henderson، Cab Calloway، Jimmie Lunceford، Benny Goodman، Glenn Miller، Tommy Dorsey و Artie Shaw هستند.

سوینگ جاز را حول تجمع‌های بزرگ‌تری از تقریباً 12 تا 16 نفر قرائت ترتیبات نوشتاری تنظیم مجدد کرد تا اینکه جمعی ارتجال کنند. بخش ریتم به پیانو، گیتار، باس و درام تغییر کرد، توبا را با باس ریشه‌ای و بانجو را با گیتار جایگزین کرد، و موسیقی از احساس دو‌ضربی به احساس چهار‌ضربی حرکت کرد. سبک ترتیب Fletcher Henderson، مبتنی بر تکرار‌های رفت‌و‌برگشتی بین بخش‌ها، رویکرد استاندارد این ژانر شد. سلطه دوره در میان اعتصاب ضبط موسیقیان 1942–1944، محدودیت‌های سفر زمان جنگ، ممنوعیت‌های رادیویی و علاقه رو‌به‌رشد به بیبوپ و موسیقی پاپ با تمرکز بر آواز پایان یافت.

بیبوپ: جاز به سوی درون می‌رود

بیبوپ در دهه 1940 به عنوان واکنشی در برابر محدودیت‌های بیگ‌بند سوینگ توسعه یافت، طبق تاریخی که Carnegie Hall منتشر کرده است. با کاهش رقص بالروم پس از جنگ جهانی دوم و بسته شدن مکان‌های مرتبط، موسیقیان سوینگ به طور فزاینده‌ای ترکیب‌های کوچکتری تشکیل دادند که آزادی ارتجالی بیشتری را فراهم کردند. این سبک بیشتر به ترومپت‌خوار Dizzy Gillespie، ساکسوفن‌خوار آلتو Charlie Parker و پیانیست‌های Thelonious Monk و Earl "Bud" Powell نسبت داده می‌شود، با درام‌زن‌های Kenny Clarke و Max Roach که بنیاد ریتمی آن را شکل می‌دهند.

این موسیقیان جلسات جام دیر شب را در Minton's Playhouse در هارلم برگزار کردند، جایی که، همانطور که Carnegie Hall یادآوری می‌کند، آنها با کرومات غیرمعمول و صداهای ناهماهنگ آزمایش کردند، گاهی با سرعت‌های بسیار بالا و اوتار غیرمعمول بخصوص برای بازداشتن بازیکنان کم‌مهارت از پیوستن. برخلاف تاکید سوینگ بر ملودی و عبارات منظم، بیبوپ ارتجال را حول ساختار هارمونیک ساخت، با استفاده از طول عبارات نامنظم و توقف‌های ناگهانی. تغییر موسیقی و فرهنگی بود: بیبوپ با سبک لباس و گفتار خود و همراه با صدا مرتبط شد.

جاز به عنوان دپلماسی جنگ سرد

نقش بین‌المللی جاز در طول جنگ سرد عمیق‌تر شد. طبق حسابی از زمان Time magazine، ایده ارسال موسیقیان جاز به خارج به عنوان سفیران فرهنگی از پیشنهاد نماینده Adam Clayton Powell Jr. در سال 1955 سرچشمه گرفت، و اولین تور رسمی وزارت خارجه، تحت رهبری Dizzy Gillespie، در سال 1956 انجام شد. فرقه Dave Brubeck دوازده کنسرت را در لهستان در سال 1958 اجرا کردند، در میان اولین اجرای جاز آمریکایی که پشت پرده آهنین انجام شد. Louis Armstrong بخش‌هایی از آفریقا را در سال 1961 برای سفر کرد، پس از اینکه ابتدا از شرکت در تور برنامه‌ریزی شده سال 1957 اتحاد شوروی خودداری کرد.

استراتژی وزارت خارجه، همانطور که Time توضیح می‌دهد، ارتجال جاز را در ساختار‌های موسیقی تعیین شده به عنوان بازتاب مقدار دموکراتیک آمریکایی قالب‌بندی کرد، و مقامات عمداً گروه‌های یکپارچه نژادی را ارسال کردند تا تصویری از هماهنگی نژادی در خارج پیش‌کشی کنند حتی در حالی که تفکیک نژادی در خانه ادامه داشت.

Armstrong قبلاً از شرکت در تور شوروی برنامه‌ریزی شده خودداری کرد، استفاده از بحران تفکیک مدارس سال 1957 در Little Rock، آرکانزاس. او و Brubeck بعداً یک کار صحنه‌ای، "The Real Ambassadors،" را ایجاد کردند، که، طبق Time، Darius Brubeck فرزند Dave Brubeck گفت که قصد آن سؤال در مورد چگونگی ارتقای دموکراسی در خارج در حالی که جنوب آمریکا به حالت انزوا باقی می‌ماند. تقریر Time این است که برنامه تبادل فرهنگی گسترده‌تر باعث سهم در انجماد جنگ سرد، از جمله بحث‌های نزع‌السلاح هسته‌ای بعدی در دهه 1980 شده است.

میراث پایدار

در داخل ایالات متحده، جاز به طور رسمی به وسیله بورسیه جوایز NEA Jazz Masters از سوی نهاد، که وب‌سایت نهاد آن را به عنوان بالاترین افتخاری که کشور برای هنرمندان جاز اعطا می‌کند توصیف می‌کند، به رسمیت شناخته شده است. تاسیس شده در سال 1982، بورسیه موسیقیان، آهنگسازان و معلمان زندگی را برای مشارکت قابل توجه در شکل هنری تکریم می‌کند؛ دسته NEA 2026 از بورسیه‌های دار Rhonda Hamilton، Carmen Lundy، Airto Moreira و Patrice Rushen را شامل می‌شود، در یک کنسرت تجلیل سالانه بدون پاسخ.