Praktyczny przewodnik po technikach nauki i notowaniu wspieranych badaniami

Uczniowie od dawna polegali na przyzwyczajeniach takich jak zaznaczanie, ponowne czytanie i streszczanie, ale przegląd literatury naukowej z 2013 roku wykazał, że te powszechne strategie przynoszą tylko skromne korzyści. Przegląd, prowadzony przez psychologa poznawczego Johna Dunlosky'ego i jego kolegów, ocenił dziesięć szeroko stosowanych technik nauki od najmniej do najbardziej wspieranych dowodami w analizie podsumowanej przez American Federation of Teachers (AFT).

Techniki z najsilniejszymi dowodami

Dwie techniki wyróżniały się jako mające najsilniejsze poparcie badawcze: praktyczne testowanie i rozproszona praktyka. Praktyczne testowanie oznacza aktywne pobieranie informacji z pamięci, na przykład za pośrednictwem samodzielnie wykonanych quizów lub kartek, zamiast po prostu ponownego czytania notatek. Zgodnie ze streszczeniem pracy Dunlosky'ego od AFT, studenci college'u, którzy stosowali praktyczne testowanie, uzyskali wyższe oceny, a uczniowie gimnazjów, którzy codziennie brali praktyczne quizy, wykazali lepsze wyniki w późniejszych ocenach.

Rozproszona praktyka oznacza rozciągnięcie sesji nauki na dni lub tygodnie zamiast intensywnej pracy w jednym siedzieniu. Streszczenie AFT odnotowuje, że uczniowie, którzy rozprowadzają praktykę w czasie, zachowują materiał dłużej niż ci, którzy się uczą intensywnie, nawet jeśli całkowity czas nauki jest taki sam. Pokrewną techniką jest praktyka przeplataną - mieszanie różnych typów problemów w sesji nauki zamiast ćwiczenia jednego typu jednocześnie - została oceniona jako umiarkowanie skuteczna w tym samym przeglądzie. W badaniu geometrii cytowanym przez AFT, uczniowie, którzy przeplataali różne typy problemów, uzyskali około trzy razy lepsze wyniki na późniejszym egzaminie niż uczniowie, którzy ćwiczyli jeden typ problemu jednocześnie, mimo że grupa z praktyką przeplataną wykazała gorsze wyniki podczas samej praktyki.

Oddzielna synteza z 2021 roku opublikowana w czasopiśmie Frontiers in Education podała liczby dla tych efektów, używając miary statystycznej zwanej wielkością efektu: rozproszona praktyka miała wielkość efektu 0.85, a praktyczne testowanie 0.74. Ta sama analiza wykazała, że efekty były znacznie silniejsze dla uczniów o niższych zdolnościach (wielkość efektu 0.47) niż dla uczniów o wyższych zdolnościach (wielkość efektu -0.11), i że większość badań bazowych mierzyła krótkoterminowe przywołanie materiału faktycznego, a nie głębokie zrozumienie konceptualne.

Techniki ze słabymi lub mieszanymi dowodami

Zaznaczanie, podkreślanie, ponowne czytanie i streszczanie to jedne z najczęściej stosowanych strategii - streszczenie AFT odnotowuje, że 84 procent przebadanych uczniów polegało na ponownym czytaniu - ale przegląd Dunlosky'ego wykazał, że ich korzyści były niespójne. Jedno badanie cytowane w przeglądzie wykazało, że uczniowie, którzy zaznaczali tekst, uzyskali gorsze wyniki w pytaniach wymagających wnioskowania w porównaniu z uczniami, którzy nie zaznaczali. Streszczanie i techniki oparte na obrazach wymagały rozbudowanego szkolenia, zanim przyniosły niezawodne zyski, co ogranicza ich praktyczność dla większości uczniów.

Dwie dalsze techniki, pogłębione pytania i samowyjaśnianie, wykazały obietnicę, ale zostały ocenione jako wymagające dalszych badań przed oceną wśród najbardziej skutecznych. W jednym eksperymencie logicznego rozumowania cytowanym przez AFT, uczniowie, którzy zastosowali samowyjaśnianie - wyjaśnianie, dlaczego krok w problemie jest prawidłowy - uzyskali około trzy razy wyższy wynik w późniejszym teście niż uczniowie, którzy tego nie zrobili, około 90 procent w stosunku do poniżej 30 procent.

Notowanie: metoda Cornella

Jeden często polecany system ustrukturyzowanego notowania obok tych technik to metoda Cornella, stworzona przez Waltera Paulka, który kierował Centrum Czytania i Umiejętności Studiowania Uniwersytetu Cornella, i wprowadzona w jego książce z 1962 roku 'How to Study in College', zgodnie z wpisem Wikipedii o notkach Cornella i szczegółowym przewodnikiem opublikowanym na e-Student.org. Metoda dzieli stronę na wąską lewą kolumnę 'wskazówek', szerszą prawą kolumnę notatek i pasek streszczenia na dole.

1. Zapisywanie: podczas wykładu lub czytania, pisz główne idee w kolumnie notatek, używając krótkich, skrótowych fraz zamiast pełnych zdań.
2. Zmniejszanie: po sesji, wypełnij kolumnę wskazówek pytaniami lub słowami kluczowymi na podstawie notatek i napisz krótkie streszczenie na dole strony.
3. Recytowanie: zakryj kolumnę notatek i spróbuj odpowiedzieć na pytania z kolumny wskazówek z pamięci.
4. Refleksja: oceń, które tematy są nadal niejasne i wymagają dalszych badań.
5. Przegląd: regularnie przeglądaj notatki, zwłaszcza przed testami lub nowymi wykładami.

Krok 'recytowania' to zasadniczo wbudowana forma praktycznego testowania, dlatego niektórzy badacze łączą metodę Cornella z efektami praktyki pobierania dokumentowanymi w szerszej literaturze nauki o nauce. Jednak przegląd e-Student.org odnotowuje, że bezpośrednie badania na samym systemie Cornella są ograniczone: badanie z 2012 roku uczniów gimnazjalnych nie wykazało pozytywnego wpływu, natomiast badanie z 2019 roku studentów uniwersytetów egipskich uczących się angielskiego jako języka obcego wykazało znaczący pozytywny wpływ na umiejętności czytania krytycznego. Przewodnik zawiera, że nie ma 'ogólnego konsensusu naukowego' na temat skuteczności metody, chociaż notowanie w ogóle jest powiązane z lepszymi wynikami w nauce.

Wdrażanie dowodów w praktyce

• Zastąp bierne ponowne czytanie samokwestionowaniem: zamknij książkę i spróbuj przywołać kluczowe punkty przed sprawdzeniem notatek.
• Rozprowadź sesje nauki na kilka dni lub tygodni zamiast koncentrowania ich przed jednym terminem.
• Używaj dowolnego formatu notowania - Cornella lub innego - które wymaga późniejszego kroku pobierania, takiego jak zakrycie notatek i odpowiedzi na samodzielnie napisane pytania.
• Traktuj zaznaczanie i podkreślanie jako, co najwyżej, pierwszy przejazd do identyfikacji materiału do aktywnej nauki później, a nie jako naukę samą w sobie.
• Kiedy stosujesz samowyjaśnianie, wyjaśnij własnymi słowami, dlaczego krok lub fakt wynika z tego, co poprzedzało, zamiast przytaczać to dosłownie.